บทที่ 2 โรส…วันนี้เซ็กซี่จัง

โรสยืนอยู่บนบันไดที่ทอดตัวลงสู่โถงด้านล่าง แสงไฟสีอำพันจากโคมระย้าสะท้อนผ่านกระจกคริสตัลลงมาเป็นประกายระยิบระยับ เคลือบผิวกายของเธอให้ดูนุ่มนวลราวกับถูกแต่งแต้มด้วยแสงจันทร์ รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากเผยออกมาอย่างพึงพอใจ เป็นรอยยิ้มของคนที่ “ควบคุมทุกอย่าง” ไว้ในมือ

เบื้องล่างคือความครึกครื้นของค่ำคืน ผู้คน เสียงหัวเราะ แก้วไวน์ที่กระทบกันเป็นจังหวะ และเสียงดนตรีที่คลออยู่ในอากาศ แต่เหนือสิ่งอื่นใด เธอ คือ ศูนย์กลางของทุกสายตา แม้จะยังไม่ได้ก้าวลงไปก็ตาม

ใบหน้าของเธอยังคงงดงามราวภาพฝันที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีต ดวงตาคู่นั้นฉ่ำลึก คล้ายซ่อนเรื่องราวมากมายเอาไว้ภายใน มันไม่ได้เป็นเพียงความสวยงาม หากเป็นความลึกลับที่ดึงดูดให้คนอยากค้นหา เปลือกตาที่แต่งแต้มด้วยประกายละเอียดสะท้อนแสงไฟทุกครั้งที่เธอขยับ สร้างเงาระยับราวกับเศษดาวที่หล่นลงมาอยู่บนผิวเนียนละเอียด

ขนตาเรียวยาวกะพริบช้าๆ อย่างไม่เร่งรีบ ริมฝีปากอิ่มระเรื่อเผยอเพียงเล็กน้อย คล้ายกลีบดอกไม้ที่เพิ่งรับหยดน้ำยามเช้า ให้ความรู้สึกทั้งอ่อนหวานและเย้ายวนในเวลาเดียวกันโดยไม่ต้องพยายาม

เรือนผมสีดำสนิทยาวสลวยถูกปล่อยให้ไหลไปตามแนวไหล่และแผ่นหลัง เส้นผมบางส่วนสะท้อนแสงไฟจนเกิดประกายเงางาม ต่างหูทองระย้าที่ขยับตามจังหวะเล็ก ๆ ของศีรษะช่วยขับให้กรอบหน้าของเธอดูโดดเด่นยิ่งขึ้น ทุกการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย กลับดูมีเสน่ห์เกินกว่าจะละสายตา

เมื่อสายตาเลื่อนลงมา เรือนร่างของเธอปรากฏอย่างสมดุลและอ่อนช้อย สัดส่วนที่พอดีไม่ได้หวือหวา แต่กลับตราตรึง ไหล่ลาดรับกับลำคอระหงอย่างนุ่มนวล แนวกระดูกไหปลาร้าปรากฏใต้แสงไฟอย่างแผ่วบาง เพิ่มมิติให้กับเรือนกายที่ดูสง่างามโดยธรรมชาติ

ชุดสีเขียวเข้มที่เธอสวมโอบรับรูปร่างอย่างพอดีราวกับถูกสร้างมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ ลวดลายดอกไม้เล็กละเอียดที่กระจายอยู่บนผืนผ้าเหมือนสวนลับที่เบ่งบานท่ามกลางความมืด สีชมพู ขาว และม่วงแต้มอยู่เป็นจุด ๆ อย่างมีจังหวะ ทำให้ผืนผ้าดูมีชีวิต ไม่ใช่เพียงเครื่องแต่งกาย แต่เป็นเหมือนงานศิลป์ที่เคลื่อนไหวไปพร้อมกับเจ้าของ

เนื้อผ้าบางส่วนพลิ้วไหวไปตามลมหายใจและการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ของร่างกาย ชายกระโปรงทิ้งตัวอย่างอิสระ ไล้ผ่านเรียวขาอย่างนุ่มนวล ทุกย่างก้าวก่อนที่เธอจะก้าวจริงก็เหมือนถูกกำหนดจังหวะไว้แล้ว

ช่วงบนของชุดถูกตัดเย็บอย่างวิจิตร รายละเอียดเล็กๆ ที่โอบรับเรือนอกช่วยเน้นความสง่างามโดยไม่ต้องเปิดเผยมากเกินไป ผิวเนียนใต้เนื้อผ้ากึ่งโปร่งสะท้อนแสงไฟอย่างแผ่วเบา สร้างเสน่ห์ที่ไม่ได้เรียกร้อง แต่กลับทำให้ยากจะละสายตา

ปลายนิ้วเรียวของเธอแตะเบาๆ ที่ราวบันได สีเล็บโทนอ่อนตัดกับวัสดุสีเข้มอย่างลงตัว ทุกองค์ประกอบตั้งแต่ปลายผมจรดปลายเท้า ถูกจัดวางอย่างสมบูรณ์แบบราวกับภาพวาดที่มีชีวิต

และในวินาทีนั้นเอง แม้เสียงดนตรีจะยังดังอยู่ แม้ผู้คนจะยังเคลื่อนไหวไม่หยุด แต่โลกของใครหลายคน…กลับชะลอลง เพียงเพราะมีเธอยืนอยู่ตรงนั้น

“โรส…วันนี้เซ็กซี่จัง” เสียงของชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงดนตรีและแสงไฟสลัวของร้าน เขายืนพิงบาร์เล็กน้อยในท่าทีผ่อนคลาย รอยยิ้มกริ่มที่มุมปากบ่งบอกถึงความคุ้นเคยและความมั่นใจในตัวเอง โรสที่กำลังก้าวลงบันไดชะลอฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองตามเสียงนั้นทันที เพียงแค่เสี้ยววินาที…เธอก็จำเขาได้ สายตาคู่นั้นยังเหมือนเดิม ทั้งความเจ้าชู้เล็กๆ และความพยายามที่ไม่เคยลดลง

“พี่บาส พี่เห็นว่าไปฮ่องกงไม่ใช่หรือ “เสียงหวานของเธอเอ่ยตอบอย่างนุ่มนวล รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เธอยืนอยู่บนขั้นบันไดสูงกว่าเขาเล็กน้อย ทำให้ภาพของเธอดูโดดเด่นขึ้นโดยไม่ต้องพยายาม แสงไฟจากโคมด้านบนตกกระทบเรือนผมสีดำของเธอเป็นประกาย ขับให้ใบหน้าดูสว่างขึ้นอย่างมีมิติ บาสมองเธออย่างไม่ปิดบัง สายตาไล่มองตั้งแต่ใบหน้า ไล่ลงมาถึงชุดที่โอบรับเรือนร่างของเธออย่างพอดี ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม

“พี่ลงจากสนามบิน พี่ก็รีบดิ่งมมาหาโรสอย่างไงล่ะ “น้ำเสียงของเขาแฝงความหยอกล้อปนจริงจัง เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายโทนอบอุ่นลอยแตะปลายจมูกเบาๆ โรสหัวเราะในลำคอเบาๆ รอยยิ้มของเธอยังคงสวยงาม…แต่มีระยะห่างเสมอ

“พี่บาส พี่อยากกินอะไรสั่งได้เลยนะคะ โรสต้องไปดูแลลูกค้าต่อ “เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพและเป็นมืออาชีพ สายตาหันไปมองลูกค้าอีกโซนหนึ่งเพียงครู่ ก่อนจะกลับมาสบตาเขาอีกครั้งอย่างให้เกียรติ ท่าทางของเธอชัดเจน อ่อนโยน แต่ไม่เปิดช่อง

“ครับ “บาสตอบรับสั้นๆ พร้อมรอยยิ้ม เขาไม่ได้รุกต่อในจังหวะนั้น เพียงแค่มองเธอด้วยสายตาที่ยังคงไม่เปลี่ยน โรสหันตัวเล็กน้อย ปลายผมยาวสลวยเคลื่อนไหวตามแรงหมุนของร่างกาย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยผ่านอากาศ ทิ้งความรู้สึกบางอย่างไว้โดยไม่จำเป็นต้องพูด

“น้ำ กับ ยิ้ม ดูแลเสี่ยบาสหน่อยนะ” เธอเอ่ยกับพนักงานสาวสองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล ทั้งคู่แต่งกายในชุดที่เผยเสน่ห์อย่างตั้งใจ เสื้อซีทรูบางเบาเผยให้เห็นบราสีแดงและสีดำด้านใน ตัดกับกางเกงยีนขาสั้นที่แนบลำตัวอย่างพอดี เสริมลุคให้ดูเซ็กซี่แบบมั่นใจ

“ได้ค่ะ เจ้” เสียงตอบรับพร้อมรอยยิ้มของพนักงานดังขึ้นทันที น้ำและยิ้มเดินเข้าไปหาบาสอย่างคล่องแคล่ว มือหนึ่งถือเมนู อีกมือแตะเคาน์เตอร์เบา ๆ ด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติ

ในขณะที่โรส…ก้าวเดินออกไป ส้นรองเท้าของเธอกระทบพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทุกย่างก้าวมั่นคง สง่างาม และเต็มไปด้วยอำนาจเงียบ สายตาหลายคู่ในร้านหันตามเธอโดยไม่รู้ตัว บางคนหยุดพูด บางคนเผลอมองนานเกินไป แต่โรสไม่เคยหันกลับไปมอง

เธอเดินต่อไป… ในโลกของตัวเองที่ไม่มีใครเข้าไปถึงได้ง่ายๆ