บทที่ 5 ผัวที่ดีคือผัวใหม่

เมื่อแยกกับปวีย์แล้ว พลอยชมพูเดินมาถึงหน้าห้องพักอย่างอ่อนระโหยโรยแรง ดีเท่าไหร่แล้วที่เธอมีแรงเดินขึ้นลิฟท์มาได้ เธอรู้ว่าเธอต้องทำใจเรื่องปวีย์ และเธอก็เตรียมตัวมาตลอดห้าปี รู้ทั้งรู้แต่ความรู้สึกที่มียังมีทั้งความโกรธ น้อยใจ และความเสียใจ

“พลอยกลับมาแล้วเหรอ ปิ๊งรอตั้งนาน แล้วนี่เจอพี่ปีย์รึยัง เป็นไงบ้าง”

ปิ๊งที่รอพลอยชมพูอยู่ก่อนแล้ว เมื่อได้ยินเสียงแตะคีย์การ์ดที่หน้าประตูห้องตรงข้าม จึงรีบเปิดประตูห้องออกมาหาพลอยชมพู เธอทักทายถามไถ่เพื่อนเกี่ยวกับการกลับมาเจอกับปวีย์อีกครั้ง

“อืม เจอกันแล้ว”

พลอยชมพูตอบเสียงสั่นเครือ เธอค่อย ๆ หันหน้ามาสบตาปิ๊ง ภายในดวงตาดูร้าวราน มีน้ำตารื้นคลอหน่วยตา

“พลอยเป็นอะไรไป พี่ปีย์ทำอะไรพลอยรึเปล่า ทำไมเป็นงี้อ่ะ”

“ปิ๊ง พี่ปีย์น่ะใจร้ายมากเลยนะ”

“หือ แล้วพี่ปีย์ทำอะไรพลอย เขาเพิ่งกลับมาวันนี้เองนะ แล้วทำไมถึงทำให้พลอยร้องไห้ได้ขนาดนี้ บอกปิ๊งมาเดี๋ยวนี้เลยนะพลอย”

“ปิ๊งรู้ไหม วันนั้นที่พี่ปีย์ไปเรียนต่อ ทุกคนรู้ว่าเขาต้องเดินทางไปวันไหน ยกเว้นพลอย มีพลอยคนเดียวที่ไม่รู้ พลอยไม่เคยรู้เลย ไม่รู้ว่าเขาจะไปในวันนั้น ทุกคนได้ไปส่งพี่ปีย์ยกเว้นพลอย เขาไม่ต้องการบอกพลอย พลอยทำผิดขนาดนั้นเลยเหรอปิ๊ง เขาต้องโกรธพลอยขนาดนั้นเลยเหรอ ทั้ง ๆ ที่เขาก็รู้ว่าพลอยยอมเขาทุกอย่าง ง้อเขาทุกทางแล้ว”

พลอยชมพูแสนอัดอั้นเธอจึงเล่าทุกอย่างให้เพื่อนรักฟังอย่างไม่ปิดบังอีกต่อไปแล้ว

“ห๊า”

ปิ๊งเมื่อได้รู้เรื่องนี้ก็ถึงกับตกใจ เธอได้แต่โอบกอดเพื่อนรักเอาไว้ เธอไม่รู้มาก่อนเลยว่าปวีย์ไม่ได้บอกลาพลอยชมพู เธอรู้เพียงแค่ว่าวันนั้นพลอยชมพูไม่สบายจึงไม่สามารถไปส่งปวีย์ที่สนามบินได้ แต่เธอไม่รู้เลยว่าจริง ๆ แล้วพลอยชมพูไม่รู้ว่าปวีย์จะเดินทางวันนั้น นี่เธอพลาดอะไรไป

วันนั้นมีสาว ๆ หลาย ๆ คนมาส่ง และร่ำลาปวีย์ เธอยังทำตัวเป็นไม้กันหมาให้พลอยชมพูอยู่เลย ใครจะคิดว่าพี่ชายของเธอจะใจร้ายขนาดนี้ ถ้าเธอเข้าใจไม่ผิดเธอคิดว่าปวีย์น่าจะรักใคร่ชอบพอพลอยชมพูอยู่ไม่น้อยไม่งั้นจะตกลงปลงใจแต่งงานด้วยทำไม ถึงแม้เขาจะรู้ว่าเป็นแผนของพลอยชมพู ซึ่งใช่ในการวางแผนนั้นเธอมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย แต่เธอก็ไม่เข้าใจปวีย์อยู่ดีว่าทำไมถึงต้องทำขนาดนั้น

“ไม่เป็นไรนะพลอย เรื่องระหว่างพลอยกับพี่ปีย์ ไม่ว่าพลอยจะเลือกตัดสินใจยังไง ปิ๊งก็จะอยู่ข้างพลอยนะ จะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหนนะพลอยนะ”

“ปิ๊งรู้ไหม พอพี่ปีย์ไปแล้ว พลอยพยายามติดต่อเขา แต่เขากลับตัดการติดต่อกับพลอยในทุกช่องทาง แถมวันนี้เขาก็กลับมาพร้อมกับแฟนของเขาอ่ะปิ๊ง ตลอดเวลาที่ไปอยู่ต่างประเทศเขาคบกับคนอื่นนะปิ๊ง จริง ๆ พลอยก็รู้นะว่ายังไงก็คงต้องหย่ากันแน่ ๆ พลอยทำใจมาตลอดห้าปี แต่พอเอาเข้าจริงพลอยก็ยังเสียใจอยู่ดี ไม่คิดว่าพี่ปีย์จะใจร้ายกับพลอยได้ขนาดนี้ แต่ถึงอย่างนั้นพลอยก็ยังคงจะหย่ากับเขาอยู่ดี จะหย่าให้เร็วที่สุดเลยคอยดู”

“ใจเย็น ๆ นะพลอย เราต้องคุยกับพี่ปีย์ให้รู้เรื่องก่อนนะ เราหย่าฝ่ายเดียวได้ที่ไหนกัน ว่าแต่พลอยรู้ได้ยังไงว่าพี่ปีย์กลับมาพร้อมแฟน”

“พลอยเจอ”

“เจอที่ไหน”

“ปิ๊งแฟนพี่ปีย์ชื่อพี่เอม เป็นญาติผู้พี่ของเมเปิ้ลนะ วันนี้เขามาตัดเสื้อสูทสมาคมนักเรียนเก่าอะไรของเขาด้วยกัน พลอยยังเป็นคนวัดตัวให้พี่ปีย์อยู่เลย เมเปิ้ลเป็นคนบอกพลอยเองว่าให้พลอยไปวัดตัวให้แฟนพี่เอม พอพลอยไปก็พบว่าผู้ชายคนนั้นคือพี่ปีย์”

“เฮ้ย มันบังเอิญขนาดนี้เลยเหรอวะเนี่ย”

ปิ๊งได้ฟังแล้วก็รู้สึกแย่แทนเพื่อน อะไรมันจะบังเอิญได้ขนาดนั้น จังหวะมันได้ขนาดนั้นเลยเหรอ

“ไม่เป็นไรนะพลอย เดี๋ยวคืนนี้ปิ๊งอยู่เป็นเพื่อนพลอยเองนะ พลอยร้องไห้ให้พอ แล้วพรุ่งนี้ต้องเข้มแข็งนะ เข้าใจไหม”

“อืม ขอแค่ตอนนี้นะ ไม่ไหวจริง ๆ พรุ่งนี้พลอยจะแก้มือใหม่ จะเข้มแข็งให้ได้มากกว่านี้นะ”

@ห้องเสื้อ

เช้าวันนี้พลอยชมพูมาทำงานพร้อมกับปิ๊ง แต่เธอทำงานไม่รู้เรื่องเลย ด้วยสภาพร่างกายและจิตใจของเธอไม่พร้อม

เมื่อคืนเธอรู้สึกเสียใจ วิตกกังวล สับสน โกรธ และรู้สึกผิด มันสับสนปนเปกันไปหมด เธอร้องไห้จนตาบวม ตอนนี้เลยปวดหัวตุบ ๆ รู้สึกไม่สดชื่นเอาเสียเลย แม้จะพึ่งคาเฟอีนแล้ว แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

“พลอย ปิ๊งว่าพลอยพักก่อนนะ ถ้าไม่พร้อมจะทำงานก็อย่าฝืน เดี๋ยวงานลูกค้าเสียหมด ปิ๊งทำต่อให้เองนะ พักเถอะนะพลอย”

“แล้วปิ๊งไม่ต้องทำงานที่จะส่งประกวดแล้วเหรอ”

“ไม่ทำแล้ว สมองตื้อตันคิดไม่ออกขอพักงานนั้นหนึ่งวัน ช่วยพลอยออกแบบทำแพทเทิร์นชุดลูกค้าประจำจะดีกว่า งานลูกค้าง่ายกว่างานประกวดเยอะเลย”

“อืม ขอบใจนะปิ๊ง ปิ๊งน่ารักที่สุดเลย รักปิ๊งจัง”

พลอยชมพูละมือจากงานแล้วเข้าไปโอบกอดเพื่อนรักที่คอยอยู่เคียงข้างเธอมาตั้งแต่เด็ก

ปิ๊งมองสบตาเพื่อน พลอยชมพูวันนี้นอกจากหน้าตาจะไม่สดใสแล้ว ดวงตาเศร้าหมอง เปลือกตาบวมเป่งเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก เธอไม่อยากเห็นพลอยชมพูเป็นทุกข์อีกแล้ว

“พลอย ไปล้างหน้าล้างตาให้มันสดชื่นนะ แล้วแต่งหน้าให้สวย ๆ นะ เดี๋ยวเราไม่กินข้าวร้านประจำกัน แล้วท่องให้จำขึ้นใจไว้นะพลอย “ผัวที่ดีคือผัวใหม่ เท่านั้น” ฮ่าฮ่าฮ่า น่ารักอย่างพลอยหาผู้ชายรูปหล่อ โปรไฟล์ดีกว่าพี่ปีย์ได้สบาย รับรองว่ามีมาต่อแถวให้เลือกยาวไปถึงไหนต่อไหน เชื่อปิ๊ง”

“อืม จัดไป งั้นพลอยไปเข้าห้องน้ำก่อนนะล้างหน้าสักหน่อยเผื่อจะหายปวดหัว”

ว่าแล้วพลอยชมพูก็เดินเข้าห้องน้ำไป จากนั้นเสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นมาทันที ปิ๊งค่อย ๆ หันไปมองยังประตูห้องที่เปิดอยู่ตลอดเวลาแต่คนมาเยือนกลับมีมารยาทเคาะประตูเสียเสียงดัง อยากกับต้องการจะมีเรื่อง และเมื่อเธอเห็นผู้มาเยือนก็ได้แต่ยิ้มอ่อน ยิ้มแห้ง ๆ เหมือนคนมีความผิดปิดยังไงก็ไม่มิด ซวยแล้วไอ้ปิ๊ง

“เอ่อ สวัสดีค่ะพี่ปีย์ มานานรึยังคะ”

“มาสักพักแล้ว เห็นยืนคุยกันอยู่ เลยรอให้คุยกันเสร็จเสียก่อนไม่อยากแทรก”

ปิ๊งยิ้มแหยให้ปวีย์ นี่หมายความว่าปวีย์ได้ยินที่พวกเธอคุยกันหมดแล้ว จังหวะนรกชัด ๆ เลยยายปิ๊ง แต่ก็ดีเหมือนกันพี่ปีย์จะได้รับรู้ไว้บ้าง ทำตัวแบบนี้กับเพื่อนเธอได้ยังไง ไม่น่ารักเลย

“พี่ปีย์เชิญนั่งก่อนนะคะ จะรับน้ำอะไรดีคะ เดี๋ยวปิ๊งจัดให้ค่ะ”

ปวีย์ส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วเดินไปนั่งลงตรงโซฟาเงียบๆ

“แล้วนี่พี่ปีย์เอากุญแจมาให้พลอยเหรอคะ จะฝากปิ๊งไว้ หรือจะให้พลอยเองดีคะ พอดีพลอยเข้าห้องน้ำอยู่ค่ะ”

“ไม่เป็นไร รอได้”

“พี่ปีย์สบายดีไหมคะ ไม่ได้เจอกันนานเลย”

“ก็ดี”

“อ้อ ค่ะ งั้นพีปีย์นั่งรอพลอยสักครู่นะคะ ปิ๊งขอตัวเคลียร์งานก่อน”

“อืม”

ไม่ได้เจอกันนานพี่ปีย์เย็นชาขึ้นขนาดนี้ นี่แสดงว่ายังไม่หายโกรธเธอกับพลอยชมพูเป็นแน่ แล้วดูทำหน้าเข้า แบบนี้สินะเพื่อนเธอถึงได้ร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหลไม่หยุด เย็นชา พูดน้อย กลัวดอกพิกุลทองจะร่วงออกจากปากรึไงกันนะ พี่ปีย์คนเดิมหายไปไหนวะ เห็นแบบนี้แล้วปิ๊งอยากจะตะโกนบอกพลอยชมพูว่ารีบหย่าซะวันนี้พรุ่งนี้เลยจะดีไหม ผัวแบบนี้ใครจะทนอยู่ด้วยได้ทำหน้ายักษ์ทั้งวัน อกแตกตายพอดี

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง พลอยชมพูแต่งแต้มสีสันบนใบหน้าให้กลับมาสดใสอีกครั้ง เธอยิ้มให้ตัวเองในกระจกพร้อมให้กำลังใจตัวเองมาเป็นอย่างดีแล้ว เดี๋ยวจะได้ออกไปเปลี่ยนบรรยากาศอะไรอะไรก็คงจะดีขึ้น เธอไม่อยากเป็นคนอมทุกข์ ทุกอย่างจะต้องผ่านไปด้วยดี

“ปิ๊ง พลอยพร้อมแล้ว ตอนนี้พลอยพร้อมม๊ากมาก เพราะ ผัวที่ดีคือผัวใหม่เท่านั้น ใช่ไหมปิ๊ง”

พลอยชมพูเดินออกมาหมุนตัวโชว์เพื่อนหนึ่งรอบเบา ๆ ประหนึ่งว่าเป็นนางแบบนางหนึ่ง โดยไม่ทันสังเกตว่านอกจากปิ๊งแล้วยังมีคนนั่งหน้าตึงอยู่ในห้องนี้เพิ่มมาอีกคน

เมื่อหันมาสบตาและยิ้มหวานให้เพื่อนรัก …..ไม่มีสัญญาณตอบรับจากปิ๊งเลย มีเพียงรอยยิ้มแหย ๆ ส่งมาให้เธอเท่านั้น เธอรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้สถานการณ์มันไม่ปกติ

“เอ่อ พลอย คือว่า พี่ปีย์มาหาน่ะ”

ปิ๊งบอกพร้อมกับค่อย ๆ หันหน้าไปมองยังปวีย์ที่นั่งจ้องมองพวกเธอตาเขม็ง พลอยชมพูเมื่อหันไปเห็นปวีย์ เธอก็หุบยิ้มทันที เธอถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปทักทายเขาตามมารยาท

“สวัสดีค่ะพี่ปีย์ เอากุญแจรถมาให้พลอยเหรอคะ”

“อืม”

“ค่ะงั้นพลอยรบกวนขอกุญแจรถด้วยค่ะ พลอยกำลังจะออกไปทานข้าวข้างนอกกับปิ๊งพอดี”

พลอยชมพูเห็นเขาเงียบไปนาน เลยเอ่ยขอกุญแจรถจากเขา เผื่อเขาจะอยากกลับแล้ว

“ไปด้วยกันหมดนี่แหละ”

“คะ? เอ่อ พี่ปีย์จะไปไหนคะ”

“ก็ไปกินข้าวไม่ใช่เหรอ เที่ยงแล้วนี่ หิว”

“แต่พลอยนัดกับปิ๊งไว้แล้วนะคะ นัดกันแค่สองคน”

“ไม่ถือ ไปได้ ปิ๊งลุก”

ปวีย์หันไปสั่งปิ๊งให้ลุกเก็บของ เธอก็ลุกทันที น่ากลัวกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว ขอโทษนะพลอย ปิ๊งขอเอาตัวรอดไว้ก่อน ปิ๊งเป็นเด็กกำพร้าพ่อแม่ตายหมด หัวเดียวกระเทียมลีบ ได้พี่ปีย์กับป้าชื่นชุบเลี้ยงไว้ ถือว่ามีบุญคุณมาก ปิ๊งต้องรีบตอบแทน เธอรีบเก็บของอย่างลนลาน พร้อมไปยืนรอหน้าประตูแล้วยิ้มแหย ๆ ให้ปวีย์

“ปิ๊งพร้อมแล้วค่ะพี่ปีย์ไปกันเลยไหมคะ”

สิ้นเสียงปิ๊ง ปวีย์ก็ลุกเดินผ่านหน้าพลอยชมพูออกประตูไปทันที โดยมีปิ๊งเดินตามไปติด ๆ พลอยชมพูเลยเดินตามไปด้วยคน ก็ดีเหมือนกัน ไปกินข้าวด้วยกันจะได้คุยเรื่องหย่าเสียที เพราะผัวที่ดีคือผัวใหม่เท่านั้น และเธอควรได้เจอใครที่ดีกว่าปวีย์

ปวีย์สตาร์ทรถ ปิ๊งรีบวิ่งขึ้นไปนั่งหน้าข้างคนขับ ส่วนพลอยชมพูกำลังจะเปิดประตูรถด้านหลังเพื่อเข้าไปนั่ง แต่ประตูล็อกเสียก่อน

“พี่ปีย์ล็อกรถทำไมคะ ยายพลอยยังไม่ขึ้นรถเลยนะคะ นี่พี่ปีย์จะทิ้งยายพลอยให้อดข้าวกลางวันหรือไงคะ”

ปิ๊งไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ชายของเธอถึงได้ใจร้ายกับพลอยชมพูนัก ดูทำเข้าล็อกรถไม่ให้เข้ามาก็ได้ด้วยเหรอ ผู้ชายอะไรนิสัยไม่ดีเอาเสียเลย

ปวีย์ค่อย ๆ หันมามองหน้าปิ๊งด้วยสายตาเบื่อหน่าย ก่อนจะค่อย ๆ หันคอไปทางด้านหลัง เป็นสัญญาณให้กับปิ๊ง

“อะไรคะพี่ปีย์”

“ลงไปนั่งข้างหลัง แล้วให้เพื่อนเรามานั่งนี่แทน”

“อ้อ เข้าใจแล้วค่ะ”

ปิ๊งรีบเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับลงไป แล้วเชื้อเชิญพลอยชมพูให้มานั่งด้านหน้าแทน ส่วนเธอก็เนรเทศตัวเองไปนั่งข้างหลังอย่างเงียบ ๆ พร้อมคิดว่ามื้อเที่ยงนี้เธอจะได้กินข้าวอย่างเป็นสุขไหม

พลอยชมพูเปิด GPS นำทางไปร้านอาหารให้ปวีย์ หลังจากนั้นภายในรถก็ไร้เสียงสนทนาใด ๆ อีกกระทั่งถึงร้านอาหาร ซึ่งเป็นร้านกึ่งคาเฟ่ต์ที่เธอได้จองโต๊ะไว้เรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็รับประทานอาหารกันอย่างเงียบ ๆ และปวีย์ก็กลับมาส่งพวกเธอที่ห้องเสื้ออีกครั้ง