บทที่ 11 แตกสลาย [1/2]

บทที่ 11

แตกสลาย

เขาติดประตูเสียงดังลงจากรถ ทิ้งให้พัทธนันท์นั่งร้องไห้เพียงลำพัง สภาพคนคนนั้นยังติดตา ใบหน้านองเลือด ตาบวมช้ำจนแทบจะมองไม่ออกว่าเป็นใคร กันตรวีที่ยืนรอไม่เห็นภรรยาลงจากรถสักที เขาเดินอ้อมรถมาอีกฝั่งกระชากประตูรถเปิด

“จะร้องทำไมนักหนา” เสียงตะคอกทำเอาคนนั่งอยู่สะดุ้ง “เข้าบ้าน!”

พัทธนันท์ยกมือเช็ดน้ำตาลวกๆ ก้าวลงจากรถเดินเข้าบ้าน ในเวลานี้กันตรวีสำหรับเธอน่ากลัวเหลือเกิน ระยะสี่เกือบห้าปีเธอไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้ ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะเขาขาดสติ

“ถ้าเขาตายขึ้นมาจะทำไง”

“แค่นี้มันไม่ตายหรอก อย่าเว่อร์” กันตรวียังคงเสียงดัง ใจเขาไม่ยอมเย็นลงง่ายๆ “โดนแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ แม่งปากดี”

“แต่พี่ทำเกินกว่าเหตุเพราะพี่ขาดสติ ถ้าเขาแจ้งความเอาพี่เข้าคุกล่ะ พี่นึกถึงครอบครัวบ้างไหม” พัทธนันท์ยืนมองอยู่ห่างๆ แววตาสั่นไหวด้วยความตื่นตระหนก

“พี่อารมณ์ร้อน พี่ไม่น่าทำแบบนั้น”

“ไม่ทำแล้วจะปล่อยให้มันพูดพล่ามไม่หยุดเหรอ” กันตรวีตวัดตามอง “แล้วอีกอย่างนะ จะสนิทอะไรกับไอ้พลอะไรขนาดนั้น คุยกันหัวเราะคิกคักไม่เห็นผัวที่นั่งหัวโด่อยู่ข้างเหรอ”

คราวนี้กันตรวีหัวเสียพาลหาเรื่อง ลุกขึ้นประจันหน้าคนที่ยืนสับสน ทำไมจู่ๆ ก็มาลงที่เธอ

“สนิทกันได้ไม่ว่าหรอกนะ แต่ไว้หน้าผัวบ้าง แม่งคนอื่นเขามองมาจะคิดยังไงวะ”

“แล้วเค้าผิดอะไร” พัทธนันท์ก็สับสนว่าตัวเองทำผิดอะไร กันตรวีพาลมาหาเรื่องเธอ “ตอนเข้าไปพี่เดินดุ่มๆ เข้าไปหาเพื่อนไม่หันมามองเค้าเลยด้วยซ้ำ”

“มันคนละเรื่อง”

“ไม่! มันเรื่องเดียวกัน เพราะพี่ไม่คิดจะสนใจเค้าเลยต่างหาก”

“อ๋อนี่จะโยนความผิดมาที่นี่เหรอ”

กันตรวีหน้าแดงย้อนถามอย่างหัวเสีย ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ ถ้าวัดความร้อนที่ตัวเขาได้ตอนนี้คงมีควันออกหู ยกมือชี้หน้าพัทธนันท์อย่างคนที่ควบคุมตัวเองได้ยาก

“ไม่หรอก ทั้งชีวิตพี่ไม่เคยผิดอะไรอยู่แล้ว”

พัทธนันท์เองหวั่นใจกลัวเมื่อโดนเขาชี้หน้า แต่เธอเองก็โกรธเหมือนกันที่จู่ๆ กันตรวีก็โยนความผิดทุกอย่างมาที่เธอ ทั้งที่เธอไม่ใช่สาเหตุด้วยซ้ำ

“พี่โกรธจนทำร้ายเขาเพราะเรื่องอะไร” เธอนึกอะไรได้บางอย่าง “โกรธที่เขาดูถูกพร้อม หรือโกรธที่เขาพูดเรื่องที่พี่เดียร์เป็นแฟนเก่า”

คราวนี้กันตรวีอึ้งกิมกี่ชักมือกลับมาเท้าสะเอว พัทธนันท์รู้งั้นเหรอ รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่พอได้ย้อนถามตัวเองเขาก็หาคำตอบไม่ได้เหมือนกัน แต่ที่แน่ๆ เขาโกรธมันที่พูดจาดูถูก

“พี่โกรธเขาที่พูดให้เค้ารู้ว่าพี่เดียร์เป็นแฟนเก่า” พัทธนันท์น้ำตาคลอเผลอกัดริมฝีปากแน่น “เค้าไม่ได้โง่ รู้มาสักพักแล้วด้วยว่าพี่โกหก”

ทว่าคนผิดกลับไม่ยอมรับ จดจ้องมองอีกฝ่ายราวกับจะแผดเผา “อย่าทำมาเป็นรู้ดี”

ถ้อยคำเย้ยหยันทำให้รู้ว่ากันตรวีไม่เคยยอมรับความผิดของตัวเอง มันน่าเศร้านักที่เธอดันหลงรักคนเห็นแก่ตัวอย่างเขา

“จะบอกอะไรให้เอาไหมคะ”

“อะไร”

น้ำตาพัทธนันท์ไหลออกมาเป็นสาย กลั้นสะอื้นพูดคำที่ค้างคาอยู่ในใจ “จริงๆ แล้วพี่รักแต่ตัวเอง"

"เหรอ! แล้วใครบ้างไม่รักตัวเอง ถามหน่อยเถอะ" เขาย้อนคนตรงหน้า แต่ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าเธอที่อาบไปด้วยน้ำตา ตอนนี้น้ำตาเธอส่งผลต่อความรู้สึกเขา ข้างในใจปวดหนึบเมื่อน้ำใสๆ ที่ไหลผ่านแก้ม

"เออ! ใครบ้างจะไม่รักตัวเอง พร้อมก็รักตัวเองแต่ดันมันน้อยกว่าที่มันรักพี่ไง" เธอยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาลวกๆ แต่เหมือนยิ่งปัดมันก็ยิ่งไหลมากกว่าเดิม กับสรรพนามแทนตัวเองที่เปลี่ยนไป มันฟังไม่ค่อยเข้าหู

"พร้อมพูดดีๆ นะ" เขาเตือนด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่แฝงไปด้วยความดุ ถ้าเป็นช่วงเวลาเป็นปกติเธอคงเกรง แต่ตอนนี้ไม่เป็นเช่นนั้น ในใจเธอก็เดือดเหมือนกัน

"พี่พูดดีกับคนอื่นได้ หัวเราะยิ้มแย้มกับเพื่อนพี่ได้ หรือตอนเห็นผู้หญิงคนนั้นพี่ก็ยิ้มให้ แต่กับพร้อมเหมือนเป็นที่ระบายอารมณ์ของพี่" ภายในหัวใจชาหนึบเหมือนมือใครสักคนบีบเคล้น

“พี่มีเวลาให้งานให้เพื่อนให้ทุกอย่าง แต่ยกเว้นพร้อม แม้แต่ตอนพร้อมนอนโรงพยาบาลพี่ยังเลือกที่จะไปหาเพื่อนก่อนเลย”

"จะบอกว่าพี่ไม่เคยมีความดีเลยว่างั้น" เขาย้อน ยอมรับว่าในใจยังร้อนระอุ

"ความดีกับความเลว มันคนละส่วนหักล้างกันไม่ได้"

"เอาแบบนี้ใช่ไหมพร้อม ผัวเธอมันชั่วมากเลยใช่ไหม!" เขาตวาด

กันตรวีเข้าประชิดเธอ มือหนากำรอบข้อมือบางออกแรงบีบจนอีกฝ่ายเบ้หน้า แต่ฝืนตัวเอง

"เห็นแก่ตัว"

ตาคมเบิกกว้างกับคำพูดของคนตรงหน้า มือหนาออกแรงมือ แต่คราวนี้พัทธนันท์ร้องเสียงหลงสะบัดข้อมือออกจากการจับกุม

"พร้อมเจ็บนะพี่กันต์!"

"หึ เห็นแก่ตัวเหรอวะ อย่าพูดคำนี้ให้ได้ยินอีกนะ" กันตรวีใช้ลิ้นดุนแก้มอย่างหัวเสีย หันหลังยกมือเท้าสะเอว จากที่มันเริ่มร้อนทว่าตอนนี้มันกำลังเดือด พร้อมระเบิดออกมาเพราะคำพูดของเธอ

"ใช่!"

"..." คนเมานับหนึ่งถึงร้อยในใจ อย่าพูดคำนั้นให้ได้ยินอีก แต่มันไม่เป็นผล พัทธนันท์ที่เก็บความน้อยใจเขามาตลอด เธอเลือกที่จะพูด นั้นทำให้เส้นความอดทนเขาขาดสะบั้น

"พี่มันเห็นแก่ตัว!

ฝ่ามือกันตรวีข้างที่สวมใส่แหวนแต่งฟาดใส่หน้าพัทธนันท์อย่างจังเมื่อเธอท้าทายเขา พัทธนันท์หน้าหันทรุดตัวลงกับพื้น หัวใจพลันดิ่งวูบกะทันหัน ร่างกายชาวาบจนรู้สึกเจ็บปลายเล็บ ยกมือสั่นเทิ่มขึ้นมาจับแก้มร้อนของตัวเอง

“พูดมาได้ไงว่าเห็นแก่ตัววะ” กันตรวีหันหลังเท้าสะเอวไม่เห็นผลงานที่ทำลงไป แอลกอฮอล์ในร่างกายสูบฉีด สติไม่เต็มร้อยไม่สามารถคิดไตร่ตรองได้ว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้นผิดมหันต์

“เหนื่อย! ทำงานงกๆ แต่โดนด่าเห็นแก่ตัว แต่ละวันเจอแต่ปัญหา แล้วรู้ไหมว่าที่ทำทุกวันนี้เพื่ออะไร”

คนที่คิดว่าอดทนทำงานสร้างอนาคตเพื่อนครอบครัวระเบิดอารมณ์ออกมา

พัทธนันท์น้ำตาไหลนอง หัวใจเธอตอนนี้เหมือนเต็มไปด้วยแผลเหวอะหวะเจ็บปวดราวมีคนเอามีดมากรีดซ้ำ หน้าตลกเพราะคนที่ลงมือทำคือคนที่ขึ้นชื่อว่า สามี

“เมื่อไหร่จะโตสักทีวะพร้อม เมื่อไหร่จะเลิกเอาแต่ใจ เลิกคิดว่าจะมีลูกเถอะทำตัวแบบนี้จะสอนลูกได้ยังไงวะ”

คำพูดเขาเหมือนโดนกระทืบซ้ำให้จมดิน พัทธนันท์ฟุบหน้าร้องไห้กับพื้น เธอไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดพวกนี้จากคนที่เธอรัก ลำคอตีบตันปล่อยเสียงสะอื้นราวกับจะขาดใจ

และเหมือนกันตรวีจะรู้ตัว เขารีบหันกลับมามองเห็นภรรยาฟุบหน้าร้องไห้กับพื้นแล้วชาไปทั้งตัว เสียงร้องไห้ดังสะท้อนทั่วบ้าน กันตรวีพึ่งรู้ตัวแล้วว่าทำอะไรลงไป แต่ทุกอย่างมันสายไปแล้ว

เขาย่อตัวใกล้ภรรยา ยื่นมือไปแตะไหล่สั่น

“อย่ามาแตะต้องตัวพร้อม!” พัทธนันท์สะบัดแขนเขาออกราวกับของร้อน เงยหน้าจ้องมองเขาตาเขม็ง และมันทำให้เขาเห็นรอยแดงนิ้วมือตัวเองทั้งบนแก้มเธอ “พี่ตบพร้อมได้ไง ตบเค้าได้ยังไง!”

พัทธนันท์ลุกขึ้นโวยวายถามอย่างไร้สติ ความรู้สึกอัดอั้นทั้งหมดให้มันจบที่

วันนี้ เธอทุบอกถามซ้ำๆ ราวกับเค้นหาคำตอบจากคนไม่รู้สำนึก

“พี่จะด่าจะว่าเค้ายังไง เค้าทนได้” พัทธนันท์หยุดชะงักก้มมองปลายเท้าคนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า ตอนนี้เธอมือสั่นปากสั่นไร้การควบคุม แถมใบหน้ายังซีดราวกับกระดาษ

“แต่ไม่ใช่การทำร้ายกันแบบนี้ เค้าไม่ทน ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว”

กันตรวีได้แต่ยืนเงียบ คำขอโทษที่จะเปร่งออกจากปากตัวเองมันยาก แต่นาทีนี้พัทธนันท์ตัดสินใจแล้ว ถ้อยคำวาจาที่เขาด่าทอมันรุนแรงเหลือเกิน ไม่มีคนรักดีๆ ที่ไหนเขาทำกัน รวมถึงทำร้ายร่างกายตบตีกันด้วย เธอไม่หวังคำขอโทษจากเขาเพราะวันนี้มันไม่มีค่าแล้ว

“พี่บอกเหนื่อยที่ต้องทำงานคนเดียว แล้วพร้อมผิดอะไร!” พัทธนันทถามย้ำ ซึ่งไม่มีทางได้รับคำตอบ

“พร้อมช่วยพี่ทุกอย่างเท่าที่จะช่วยได้ แต่เป็นพี่เองที่แบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว พร้อมไม่เคยถามพี่เหรอว่า ทำงานเหนื่อยไหม งานเยอะไหม มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า”