ตอนที่ 12 จุดเปลี่ยนของชีวิต

อัมพรเดินโซซัดโซเซออกจากห้องน้ำด้วยท่าทีอิดโรย ทว่าผิวพรรณที่เคยซีดเผือดกลับดูเปล่งปลั่งและดวงตาดูสดใสฉ่ำปรือขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความรุ่มร้อนที่เคยมอดไหม้ในกายเพิ่งจะถูกดับลงไปเพียงชั่วคราว แต่นายชิตยังไม่ยอมปล่อยให้เหยื่อสาวหลุดมือไปง่ายๆ ชายแก่ตรงเข้าสวมกอดเธอจากด้านหลัง วงแขนหยาบกร้านรัดเอวบางไว้แน่นจนแผ่นหลังเนียนนุ่มแนบชิดกับอกแกร่งของเขา

“จะกลับเลยเหรอครับคุณครู...” นายชิตกระซิบเสียงพร่าพลางซุกใบหน้าลงพรมจูบที่แก้มขาวเนียนและซอกคอหอมกรุ่นอย่างแสนรักแสนเสน่หา

“ค่ะ...” อัมพรขยับกายขืนตัวออกห่างเล็กน้อยพยายามดึงสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา

“แวะมาหาผมบ้างนะครับคุณครู... ผมยังอยากนวดให้ครูอีกหลายๆ ท่าเลย” ชายแก่ไม่ได้แค่พูดเปล่า มือสากข้างหนึ่งเลื่อนต่ำลงไปใต้กระโปรงที่เพิ่งจัดระเบียบใหม่ ลูบไล้ผ่านขาอ่อนขึ้นไปหาจุดอ่อนไหวที่ยังคงมีความชื้นแฉะหลงเหลืออยู่ เขาขยับปลายนิ้วรุกรานเน้นย้ำทำให้อัมพรถึงกับสะดุ้งเฮือกและเผลอครางอือในลำคอ

“อย่าเลยค่ะคุณตา... แค่นี้ครูก็รู้สึกผิดต่อสามีมากพอแล้ว” เธอพยายามปัดป้อง แต่มือนั้นกลับยิ่งรุกล้ำบดคลึงจนหน้าขาของเธอสั่นระริก

“อะไรกันครับครู... เมื่อกี้ตอนที่อยู่บนเตียงครูกอดผมแน่นเชียวนะ ครูดูมีความสุขจนร้องขอไม่หยุดเลยไม่ใช่เหรอครับ” คำพูดตอกย้ำความจริงทำให้อัมพรหน้าแดงซ่าน

“ขอร้องเถอะค่ะ ให้มันจบลงแค่นี้เถอะ...” เธออ้อนวอนทั้งที่ร่างกายยังสั่นไหวกับสัมผัสจาบจ้วง

“ถ้าอย่างนั้น... ผมขอไลน์ครูเอาไว้หน่อยได้ไหมครับ เผื่อว่าคิดถึง” ชายแก่รุกหนักพร้อมกับถอนมือออกมาช้าๆ อย่างเสียดาย อัมพรจำใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดให้เขาแสกนเพื่อตัดรำคาญ หวังเพียงจะได้รีบออกไปจากวงจรราคะนี้เสียที

ครูสาวรวบรวมพละกำลังที่เหลือรีบบึ่งรถออกจากบ้านหลังนั้นทันที เธออาศัยจังหวะติดไฟแดงส่องกระจกจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย พยายามลบเลือนร่องรอยแห่งกามารมณ์ให้มิดชิดที่สุด ก่อนจะใช้มือที่ยังสั่นเทากดสายหาผู้เป็นสามีด้วยความเป็นห่วง

“พี่เมศว์เลิกงานหรือยังคะ...” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย

“เลิกแล้วจ้ะ กำลังจะขับรถกลับบ้าน” เสียงทุ้มสุภาพของ ผอ.ราเมศว์ สามีผู้แสนดีดังมาตามสาย

“เย็นนี้อยากกินเมนูอะไรเป็นพิเศษไหมคะ อุ้มจะแวะซื้อเข้าไป”

“อะไรก็ได้ครับอุ้ม พี่กินได้หมดแหละ” เสียงที่ฟังดูราบเรียบและอบอุ่นนั้นกลับทำให้หัวใจของอัมพรรู้สึกหว้าเหว่อย่างประหลาด ผอ.ราเมศว์เป็นสามีที่เพียบพร้อมทุกอย่าง ยกเว้นเพียงเรื่องเดียวคือเรื่องบนเตียงที่นับวันจะห่างเหินและจืดชืดลงทุกที ต่างจากสัมผัสดิบเถื่อนที่เพิ่งได้รับมาจากชายแก่วันนี้ ซึ่งมันยังคงทิ้งความร้อนผ่าวไว้ทั่วร่างจนเธอไม่อาจสลัดภาพนั้นออกไปจากใจได้เลย

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นผ่านไปได้ไม่นาน ความหวาดกลัวของอัมพรก็กลายเป็นจริง เมื่อโทรศัพท์ในมือสั่นเตือนพร้อมข้อความจากแอพไลน์ของนายชิตที่ส่งมาทั้งภาพและคลิปสั้น ๆ ชวนใจสั่น ข่มขู่ให้เธอต้องกลับไปปรนเปรอความใคร่ให้เขาอีกครั้ง มิเช่นนั้นความลับจะถูกแพร่กระจายออกไป

อัมพรจนปัญญา เธอตัดสินใจสารภาพความจริงกับสามี แม้จะบิดเบือนความจริงบางส่วน แต่ผู้อำนวยการผู้สุขุมก็พร้อมปกป้องภรรยา เขาจึงวางแผนซ้อนแผนโดยดึงเอาอินทุอรเข้ามาเป็นกุญแจสำคัญ เด็กสาวจำต้องยอมร่วมมือเพราะผู้อำนวยการ เพราะเขายื่นคำขาดว่าหากไม่ช่วย เธอจะต้องรับโทษฐานผลิตและเผยแพร่สื่อลามกอนาจารไปพร้อมกับตาชิต

อินทุอรเอากล้องตัวจิ๋วที่สามีของอัมพรให้แอบไปติดตั้งไว้ที่บ้าน จากนั้นก็วางแผนให้ให้ครูอัมพรเข้าไปหานายชิตตามที่ถูกข่มขู่

ครูสาววางแผนอย่างรัดกุม เธอทำทีเป็นกลับไปปรนเปรอตาชิตตามปกติ เพื่อล่อให้ชายแก่ตายใจและสร้างหลักฐานเด็ดขาด นายชิตถูกแจ้งข้อหาหนักข่มขืนกระทำชำเราครูอัมพร จากนั้นอินทุอรก็ให้ปากคำกับตำรวจเช่นกันว่าในวัยเด็กเธอก็ถูกคุณตาล่วงละเมิด แม้เขาจะปฏิเสธเสียงแข็งในห้องสอบสวน แต่ด้วยหลักฐานมัดตัวที่เป็นคลิปวิดีโอที่ถูกนำมาใช้เป็นอาวุธย้อนกลับมาหาตัวเขาเอง ทำให้นายชิตถูกตัดสินจำคุกถึง 20 ปี

ที่ห้องเยี่ยมญาติ อินทุอรมองผ่านกระจกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและความว่างเปล่า

“ตา... อรขอโทษนะคะ แต่ว่าอรไม่มีทางเลือกจริงๆ” เสียงของเธอสั่นเครือ แฝงไปด้วยความรู้สึกผิดที่ปนเปกับความโล่งใจ

“อร... เอ็งไม่น่าไปร่วมมือกับพวกมันเลย ทำไมทำกับตาแบบนี้!” นายชิตตะคอกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ใบหน้าซูบเซียวดูแก่ชราลงไปถนัดตา

“ก็ตาไปทำกับครูอัมพรเค้าก่อน... ถ้าอรไม่ทำแบบนี้ อรก็ต้องโดนจับเข้าคุกไปด้วยนะตา!” อินทุอรตอบกลับพลางเช็ดน้ำตาที่รินไหล

ในใจของเด็กสาวนั้นขมขื่นเกินกว่าใครจะหยั่งถึง เธอจ้องมองชายแก่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ความกตัญญูที่เคยมีถูกลบล้างด้วยความจริงที่ว่า ตาชิตคือคนที่ทำร้ายยายจนตรอมใจเสียชีวิต และยังพาเธอเข้าสู่โลกมืดแห่งกามารมณ์เพียงเพื่อเงินทอง ที่เธอทนอยู่มาได้ก็เพียงเพื่อปากท้องเท่านั้น

“ให้มันจบกันเสียตั้งแต่วันนี้” อินทุอรพึมพำพร้อมสัญญากับตัวเองว่าจะเลิกเส้นทางสายนี้อย่างถาวร และจะเริ่มชีวิตใหม่ด้วยอาชีพที่สุจริตเสียที

ครูอัมพรเดินเข้ามาหาอินทุอรด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง เธอเอื้อมมือไปกุมมือเด็กสาวไว้แน่น “ขอบใจหนูมากนะอรที่ช่วยครูไว้... ถ้าเรื่องนี้แดงออกไป หน้าตาทางสังคมและหน้าที่การงานของครูคงต้องพังพินาศไม่เหลือชิ้นดี”

เพื่อเป็นการตอบแทนความกล้าหาญที่ต้องแลกด้วยความอัปยศ ครูอัมพรและ ผอ.ราเมศว์ จึงตกลงมอบเงินก้อนใหญ่ให้อินทุอรไว้ตั้งตัว ซึ่งมันมากพอที่จะทำให้เธอเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ เด็กสาวจึงตัดสินใจขายรถยนต์คู่ใจและปล่อยบ้านที่ยังผ่อนไม่หมดให้ธนาคารยึดไป เพื่อตัดขาดจากอดีตที่ขมขื่น

“แล้วอย่างนี้อรจะไปทำอาชีพอะไรล่ะ?” รุ้งระวีร์ เพื่อนสนิทเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ขณะที่ทั้งคู่นั่งทอดถอนใจกันในห้องพัก

“อาชีพอื่น ๆ ก็มีเยอะแยะนะรุ้ง แต่ตอนนี้สมองอรมันตื้อไปหมด ยังคิดอะไรไม่ออกเลย”

“เอางี้มั้ย... รุ้งแนะนำให้อรไปทำร้านอาหารหลังเลิกเรียน งานไม่หนักเกินไป รายได้ก็ดีอยู่ได้นะ” รุ้งระวีร์เสนอทางเลือก

“ก็ดีนะรุ้ง... แต่ช่วงนี้อรยังไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรเลย ขอเวลาทำใจสักพักนะ ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ อรจะให้รุ้งพาไปสมัคร”

“ได้สิ... เพื่อนกันมีอะไรก็บอกกันได้”

หลังจากนั้นไม่นาน ครูอัมพรซึ่งมองว่าอินทุอรตัวคนเดียวและไม่มีที่ไป จึงชวนเธอย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านด้วยกันในฐานะลูกบุญธรรม เวลาก็ล่วงเลยมาถึง 2 ปี อินทุอรเติบโตขึ้นเป็นสาวสะพรั่งภายใต้การอุปการะของ ผอ.ราเมศว์ อินทุศรวัฒนถากุล ชายผู้ใจดีนามสกุลคล้ายชื่อของเธอ เขาจึงเมตตาให้เธอใช้นามสกุลนี้เป็นจากนั้น อินทุอร จึงกลายมาเป็น อินทุอร อินทุศรวัฒนถากุล เด็กสาวให้ความเคารพราเมศว์ดั่งเช่นพ่อแท้ ๆ

“ชื่อและนามสกุลหนูเพราะมากเลย ใครตั้งให้เหรอจ๊ะ?” หญิงสาววัยกลางคนเจ้าของร้านอาหารเอ่ยถามขณะสัมภาษณ์งาน

“เป็นนามสกุลของพ่อบุญธรรมค่ะ” อินทุอรตอบด้วยรอยยิ้มแผ่วเบา

“ตกลงจ้ะ... ฉันรับหนูเข้าทำงาน เริ่มงานได้เลยนะ”

เด็กสาวดีใจจนเนื้อเต้น นี่คือการทำงานสุจริตครั้งแรกในชีวิตในฐานะเด็กเสิร์ฟ สองปีต่อมาช่วงปิดเทอมใหญ่ของนักศึกษาปี 4 โชคชะตาเล่นตลกกับอินทุอรอีกครั้ง เมื่อ ผอ.ราเมศว์ ผู้มีพระคุณได้เสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็งร้าย

ผอ. ราเมศว์ป่วยติดเตียง ก็ได้อินทุอรเป็นคนคอยเฝ้าดูแลอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง แต่ในบ้านหลังเดียวกันนั้น ครูอัมพรกลับพาชายอื่นเข้ามาเสพสมอย่างไม่แคร์สายตาใคร ชายหนุ่มคนนั้นคือ นายฟลุคหนุ่มบาร์โฮสต์รูปร่างดีหน้าตาหล่อเหลา

“ใจเย็น ๆ สิคะน้องฟลุค! เดี๋ยวเด็กก็เห็นหรอก... รอให้ถึงห้องก่อนไม่ได้หรือไง” เสียงกระเส่าของอัมพรดังลอดออกมาจากห้องรับแขก ขณะที่เธอกำลังนัวเนียอยู่กับชายหนุ่มรุ่นน้องอย่างรัญจวนใจ

“ก็พี่อุ้มสวยออกอย่างนี้ ใครจะไปอดใจไหวล่ะครับ...” ฟลุคกระซิบเสียงพร่าพลางซุกไซ้ใบหน้าไปตามซอกคอหอมกรุ่น บดเบียดร่างกายกำยำเข้าหาครูสาวอย่างจาบจ้วง

อินทุอรรับรู้และเห็นทุกอย่างแต่ได้แต่แกล้งทำเป็นใบ้บอด เธอไม่อยากก้าวล่วงความต้องการของครูอัมพร แต่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสังเวชแทน ผอ.ราเมศว์ จนกระทั่งท่านสิ้นลมไป ไม่นานนักครูอัมพรก็พาฟลุคเข้ามาอยู่ในบ้านในฐานะสามีใหม่ สัญญาณอันตรายเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งภายในบ้าน

บ้านที่เคยเป็นดั่งหลุมหลบภัย บัดนี้กลับกลายเป็นสถานที่ที่อินทุอรรู้สึกอึดอัดและเป็นส่วนเกิน หากไม่มีเรียน เธอมักจะใช้เวลาอยู่ข้างนอกให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะความกังวลลึกๆ ในใจที่ว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยบาดแผลจากอดีตที่ยังไม่ทันจางหาย แต่ถึงกระนั้นเธอก็จำต้องมาเผชิญกับนายฟลุคสามีคนใหม่ของครูอัมพรที่เธอไม่เคยไว้วางใจเลยแม้แต่น้อย