ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม

กลิ่นหอมที่ไม่คุ้นเคย สัมผัสอันรุ่มร้อนที่ลุกลามไปจนเกือบทั้งร่างทำให้ซูเยว่อิงลืมตาขึ้นมา ชายหนุ่มตรงหน้าทำให้นางเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าอันหล่อเหลาได้รูปของเขาไม่ใช่คนที่ซูเยว่อิงเคยรู้จัก แต่การที่เขากำลังสัมผัสร่างกายของนางอย่างอุกอาจและรุ่มร้อนโดยที่นางไม่ได้รู้สึกรังเกียจเลยสักนิดทำให้นางรู้สึกประหลาดใจ

“ข้าเป็นอันใดไป” เสียงที่พึมพำออกมาราวกับไม่ใช่เสียงของนาง ความรู้สึกร้อนรุ่มที่กำลังแผ่กระจายไปทั้งร่างทำให้นางโอบกอดร่างของเขาเอาไว้ เขาจุมพิตริมฝีปากของนางอย่างหิวกระหาย ดวงตาที่เต็มไปด้วยความมืดมนของเขาทำให้นางรู้สึกหวาดกลัว แต่ความกระหายอยากที่ไม่คุ้นเคยทำให้นางไม่คิดจะปฏิเสธเขาอีกทั้งยังอยากจะให้เขาลงมือกับนางให้มากขึ้น ท่ามกลางกลิ่นอายอันร้อนแรงของราคะซูเยว่อิงหลับตาลงอีกครั้งเมื่อรับรู้ได้ถึงภาพความทรงจำที่กำลังหลั่งไหลเข้ามา

ซูเยว่อิง คุณหนูใหญ่จวนเสนาบดีซู สตรีสกุลสูงศักดิ์ผู้มีความงามเป็นที่เลื่องลือ เดิมทีนางมีชีวิตที่ดีเหนือผู้อื่นแต่เพราะสัญญาหมั้นหมายระหว่างซื่อจื่อจวนอิงกั๋วกงกับสตรีจากสกุลซูจึงทำให้ชีวิตของนางต้องเปลี่ยนไป ความริษยาก่อให้เกิดหายนะ ซูเยว่อิงต้องการกำจัดน้องสาวต่างมารดาเพื่อไม่ให้น้องสาวมาแย่งชิงตำแหน่งฮูหยินซื่อจื่อจวนอิงกั๋วกง

ซูเยว่อิงลงมือวางยาน้องสาวของตนเองจัดฉากให้น้องสาวร่วมรักกับคนเลี้ยงม้าในงานเลี้ยงฉลองวันเกิดครบเจ็ดสิบปีของนายท่านผู้เฒ่าสกุลซู แล้วจงใจทำให้บรรดาสตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวงมาพบเข้า แต่สิ่งที่นางไม่คาดคิดก็คือแผนการของนางถูกสาวใช้ของนางหักหลังนำเรื่องนี้ไปบอกน้องสาวของนางที่ยามนี้กลายเป็นคนรักของซื่อจื่อจวนอิงกั๋วกงแล้ว นางจึงถูกคู่รักคู่นี้วางแผนตลบหลังทำให้คนที่ถูกวางยาจนต้องร่วมรักกับคนเลี้ยงม้าอันต่ำต้อยกลายเป็นนางเอง

ซูเยว่อิงลืมตาขึ้นมาอีกครั้งภาพความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามาทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวจนฤทธิ์ของยากระตุ้นราคะจางหายไปกว่าครึ่ง ความทรงจำของร่างนี้ตรงกับนิยายเรื่องหนึ่งที่นางเคยอ่าน นางเอกคือลูกสาวอนุที่ถูกรังแกในจวนเสนาบดีซู แต่ความดีของนางเอกสามารถเอาชนะใจพระเอกผู้เป็นซื่อจื่อของจวนอิงกั๋วกงได้ ซูเยว่อิงคือตัวร้ายของเรื่องในช่วงแรกของเนื้อเรื่องซูเยว่อิงคือนางร้ายที่คอยรังแกนางเอกมาโดยตลอด แต่ซูเยว่อิงก็ไม่ใช่ตัวร้ายหลัก ยังไม่ทันจะถึงกลางเรื่องซูเยว่อิงก็ฆ่าตัวตายเพราะแผนการของพระเอกและนางเอกแล้ว ส่วนตัวร้ายหลักอย่างหยางจื่อโม่กลับยิ่งทวีความเป็นตัวร้ายมากยิ่งขึ้นหลังจากซูเยว่อิงฆ่าตัวตาย

แท้จริงแล้วหยางจื่อโม่คือคุณชายน้อยที่หายตัวไปของจวนอันอ๋อง เขาประสบอุบัติเหตุทางน้ำทำให้สูญเสียความทรงจำไปชั่วคราว เขาถูกซูเยว่อิงช่วยเหลือไว้ ซูเยว่อิงต้องการใช้ประโยชน์จากเขาจึงแสร้งทำดีกับเขาเพราะหวังจะใช้เขาเป็นเครื่องมือในแผนการทำลายชื่อเสียงของซูเยว่หรูผู้เป็นนางเอกของเรื่อง แต่สุดท้ายเมื่อแผนการล้มเหลวซูเยว่อิงก็ฆ่าตัวตายเพราะทนแบกรับความอับอายเอาไว้ไม่ไหว

ในสายตาของหยางจื่อโม่ ซูเยว่อิงคือสตรีที่ให้ความช่วยเหลือเขาตอนที่เขากำลังประสบกับเคราะห์กรรมในชีวิต นางคือสตรีคนแรกที่เขามีความรู้สึกดีๆ ให้ แม้ว่าสุดท้ายความทรงจำของเขาจะกลับคืนมาแล้วนางก็ยังเป็นสตรีที่เขาไม่อาจจะลืมได้ นางคือแสงจันทร์ขาวที่เขาไม่เคยจะลืมเลือน การตายของซูเยว่อิงก่อให้เกิดความแค้นในใจเขา เขาทำทุกอย่างเพื่อที่จะแก้แค้นพระเอกกับนางเอก

ความร้ายกาจของเขาก่อให้เกิดการก่อกบฏครั้งใหญ่ เขาเข่นฆ่าผู้คนมากมายอย่างโหดเหี้ยมและอำมหิต แต่ผลสุดท้ายตัวร้ายก็คือตัวร้ายเพราะมุ่งมั่นที่จะแก้แค้นพระเอกและนางเอกมากจนเกินไปทำให้ผลสุดท้ายเขาถูกพระเอกของเรื่องฆ่าตายไปอย่างไม่ค่อยจะสมเหตุสมผลนัก อันอ๋องทนแบกรับการสูญเสียบุตรชายไปอย่างกะทันหันไม่ไหวฆ่าตัวตายในท้ายที่สุด

เมื่อหมดสิ้นอันอ๋องและหยางจื่อโม่แล้วทัพกบฏก็แตกพ่าย พระเอกและนางเอกกลายเป็นวีรบุรุษและวีรสตรีได้รับการอวยยศขั้นสูงสุดจากฮ่องเต้พระองค์ใหม่ที่ยังอยู่ในวัยเยาว์ กลายเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินที่มีอำนาจล้นฟ้า พอแก่ตัวมาก็พากันโบกมือลาราชสำนักไปใช้ชีวิตบั้นปลายด้วยกันอย่างมีความสุข ถือเป็นตอนจบที่สมบูรณ์แบบสำหรับคอนิยาย

“มันคงจะดีกว่านี้ถ้าตอนนี้ข้าไม่ใช่ซูเยว่อิง” นางพึมพำออกมาพลางจ้องมองหยางจื่อโม่ที่ในตอนนี้ถูกยากระตุ้นจนสติหลุดลอยไปแล้ว ตอนนี้คนทั้งคู่อยู่ในคอกม้า อีกไม่นานก็คงจะมีคนมาที่นี่

“เสี่ยวจื่อ พวกเราทำที่นี่ไม่ได้” ซูเยว่อิงเอ่ยออกมาพลางพยายามผลักร่างของเขาออก ต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะประคองสติของตนเองเอาไว้ได้ ซูเยว่อิงเหลียวมองรอบกายแล้วก็กัดริมฝีปากของตนเองเพื่อเรียกสติ หานเซียงสาวใช้ตัวดีของนางตอนนี้คงกำลังไปรอรับคำสั่งของซูเยว่หรูและกู้หมิงแล้ว สิ่งที่นางสามารถทำได้ตอนนี้ก็คือทำให้หยางจื่อโม่ได้สติแล้วพาเขาหลบออกไปจากที่นี่

“เสี่ยวจื่อ!” ซูเยว่อิงส่งเสียงออกมาอย่างแผ่วเบาเมื่อคนตรงหน้าซุกใบหน้าลงมาที่ซอกคอของนาง แต่เพราะความกังวลว่าจะมีคนมาเห็นแล้วชีวิตของนางจะต้องมีจุดจบที่ไม่ดีซูเยว่อิงก็กัดฟันแน่แล้วเงื้อมือตบเข้าไปที่ใบหน้าของหยางจื่อโม่อย่างสุดแรง

“เพี้ย!” เสียงฝ่ามือกระทบกับใบหน้าดังนั้นท่ามกลางเสียงลมหายใจอันถี่กระชั้น สายตาอันขุ่นมัวของหยางจื่อโม่ที่ในยามนี้ถูกเรียกขานว่าเสี่ยวจื่อพลันค่อยๆ มีสติรับรู้ขึ้นมา ซูเยว่อิงทอดถอนใจออกมาแล้วจึงได้พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“พวกเราถูกคนวางยา ตอนนี้สาวใช้ตัวดีของข้าคงกำลังไปตามตัวคนอื่นมาที่นี่แล้ว เจ้าพอจะมีสถานที่ที่สามารถหลบสายตาของผู้คนได้ไหม หากมีผู้อื่นพบเข้าข้าคงต้องตายแน่ๆ” เมื่อซูเยว่อิงเอ่ยออกมาเช่นนี้ชายตรงหน้าก็นิ่งงันไปครู่หนึ่งความร้อนรุ่มที่กำลังกัดกินเขาทำให้ความคิดของเขาไม่ค่อยจะปลอดโปร่งนัก

“คุณหนูท่านตามข้ามาเถิด” เมื่อเอ่ยจบเขาก็ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นร่างกายของเขาเสียหลักทำท่าว่าจะล้มลงซูเยว่อิงรีบยื่นมือไปประคองเขาในทันที เขารีบผลักมือของนางออก เหลียวมองรอบๆ อีกครั้งแล้วจึงได้เดินนำหน้านางออกไปทางด้านหลังของคอกม้า ซูเยว่อิงพยายามต่อต้านอาการอ่อนเปลี้ยเพลียแรงของตนเดินตามเขาไป กรงเล็บอันแหลมคมจิกฝ่ามือจนเลือดซึมออกมา นางอาศัยความเจ็บปวดนี้ประคองร่างตามเขาไปจนพ้นอาณาเขตของคอกม้า เดิมทีเขากำลังจะพานางไปยังกระท่อมของเขา แต่ซูเยว่อิงกลับคิดถึงเรือนร้างที่อยู่ไม่ไกลได้นางรีบดึงมือของเขาเอาไว้แล้วพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เจ้าตามข้ามา” เมื่อพูดจบก็ออกแรงดึงเขาพาเขาเดินลัดเลาะไปตามพุ่มไม้ตรงไปยังเรือนร้างที่เจ้าของร่างนี้เคยมาเที่ยวเล่นตอนที่นางยังเด็ก นายท่านผู้เฒ่าเคยเลี้ยงดูอนุผู้หนึ่งอยู่ในเรือนหลังนี้ แต่อนุผู้นั้นได้ตายจากไปหลายปีแล้วเรือนที่อยู่ห่างไกลแห่งนี้จึงไม่มีผู้ใดคิดจะสนใจสุดท้ายกลายเป็นเรือนร้างในที่สุด