ทะลุมิติ

บทที่1 ทะลุมิติ

ฉันซื้อมาตั้งแพง ขอให้ใช้ทน ๆ หน่อยเถอะ”

หญิงสาวบ่นขณะมองคอนแทคเลนส์คู่ใหม่ที่เพิ่งซื้อมา เธอรู้สึกว่ามัน แพงเกินไป แต่เพราะเธอสายตาสั้น ทำให้ใช้ชีวิตได้ไม่เต็มที่เหมือนคนทั่วไป

เธอกำลังจะหันหลังไปหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อเข้าห้องน้ำ ทันใดนั้น แสงสีฟ้า ก็เปล่งประกายออกมาจากคอนแทคเลนส์ และดึงเธอเข้าไปในมิติอื่นโดยที่เธอไม่ทันรู้ตัว...

ซูเหยา ตื่นขึ้น

วิญญาณของเธอเข้ามาอยู่ในมิติยุคโบราณของราชวงศ์จีน ในร่างหญิงสาวที่เต็มไปด้วยรอยแผล นางมีชื่อว่า ซูเหยา เป็นบุตรสาวคนโตของตระกูลซาน หรือ ตระกูลสาม

ในอดีตครอบครัวของนางมีความสุขมาก แต่เมื่อบิดาออกไปรบและพาสาวอนุกลับมาพร้อมลูกในครรภ์ที่ใกล้คลอด มารดาของซูเหยาก็ไม่เคยได้รับความรักเหมือนเดิม บางทีอาจจะแย่กว่าเดิมด้วยซ้ำ เธอไม่รู้ว่าสาวอนุนั้นใช้เสน่ห์อะไรทำให้บิดาเปลี่ยนไปมากขนาดนี้

อันอัน ชื่อของหญิงสาวในปัจจุบัน ตื่นขึ้นมาในร่างคุณหนูซูเหยา ภายใน ห้องเก็บฟืน ทั้งตัวเต็มไปด้วยรอยแผลเก่าและแผลใหม่ที่ยังสดไม่หาย

“นี่ฉันอยู่ที่ไหนกันนะ” อันอันสงสัย จึงชะโงกหน้าไปมองในถังน้ำที่สะท้อนภาพใส ๆ

“นี่ที่ไหน...ฉันมาอยู่ในร่างใคร” เธอสะดุ้ง ตัวลื่นล้มหงายหลัง รีบหันซ้ายหันขวามองรอบ ๆ ด้วยความหวาดระแวง สายตากวาดมองเพื่อดูว่ามีใครอยู่แถวนี้หรือไม่ ขณะที่เธอกำลังเดินสำรวจ

สู้กลับ

ทันใดนั้น เสียงสาวรับใช้สองคนที่มีท่าทางเย่อหยิ่งก็เดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ พวกนางส่งสายตาแข็งกร้าวมาที่ซูเหยา

“อาหารทำเสร็จหรือยัง มัวแต่ชักช้าแอบเกียจคร้านอยู่หรือไง”

สาวรับใช้คนหนึ่งพุ่งเข้ามา ผลักไหล่ ซูเหยาจนล้มลงไปกองกับถุงถ่าน ศีรษะเกือบจะโดนค้อนที่เสียบอยู่ด้านบน ซูเหยายกมือทาบอกด้วยความตกใจ พยายามพยุงตัวลุกขึ้นและมองสาวรับใช้ทั้งสองที่กำลังยืนข่มขู่

ซูเหยาปัดเศษฝุ่นที่ติดเสื้อออก ลุกพรวดขึ้น และเอ่ยปากพูดโดยไม่เกรงกลัว

“คุณหนูของเจ้าไม่เคยสอนหรือว่าท่าทีเช่นนี้ ไม่ควรทำ ให้เจ้านายขุ่นเคือง”

สาวใช้ขมวดคิ้ว ยกมือจะตบหน้า แต่ซูเหยารู้ทันจึง เบี่ยงตัวหลบ ได้ทัน ทำให้สาวใช้คนนั้นล้มหน้าคะมำไปโดนเศษถ่านที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น

“อ้าว...เจ้าระวังหน่อยสิ”

สาวใช้อีกคนที่เห็นดังนั้นก็รีบหยิบ ไม้หนา ๆ ขึ้นมาหวังจะฟาดไปที่ท้ายทอย เพื่อเตือนไม่ให้ซูเหยามาท้าทาย ซูเหยาเห็นท่าไม่ดี รีบหลบ ก่อนจะสวนกลับด้วยการ เตะก้านคอ จนอีกฝ่ายล้มกระแทกใส่กองเศษอาหารเน่าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น

“อ๊าย!!!!” (เสียงกรี๊ด)

“งั้นเจ้าก่อนก็แล้วกัน” ซูเหยาชี้ไปที่สาวใช้หน้าเปื้อนถ่าน แล้วเดินเข้าไปหาช้า ๆ ด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัว เธอ ชก ไปที่จมูกของอีกฝ่ายจนเลือดกำเดาไหล

“โอ๊ย...ช่วยข้าด้วย” สาวใช้ร้องขอความช่วยเหลือ เมื่อเห็นว่าสู้ไม่ได้จึงร้องไห้อ้อนวอนให้ซูเหยาปล่อยพวกตนไป

“คุณหนู ข้ายอมแล้ว” สาวใช้พยักหน้าก้มกราบลงกับพื้น ร้องขอจนตัวสั่น ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดและรอยฟกช้ำ

ซูเหยาหัวเราะจนปวดท้อง ความสะใจแล่นพล่านทั่วอก มันทั้งเจ็บและสนุกในเวลาเดียวกัน

ซูเหยายิ้มมุมปาก ก่อนจะคลายมือและถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเท้าเอว ปรายหางตามองสาวใช้ทั้งสอง

“ไปซะ” ซูเหยาไล่

สาวใช้รีบลุกขึ้นวิ่งหนีออกไปทันที

คืนความงาม

ซูเหยาที่ยังสับสนว่าชื่อ ซูเหยา มันช่างคุ้นหูเหลือเกิน เดินวนรอบ ๆ คิดแล้วคิดอีก จนภาพที่เธอเคยอ่านนิยายเมื่อสามปีที่แล้วผุดขึ้นมาในหัว

“ฉันจำได้แล้ว!” อันอันนึกออกทันที ที่แท้เธอก็ย้อนเวลามาอยู่ในร่างคุณหนูซูเหยา ผู้ถูกทอดทิ้งและถูกรังแกมานานหลายปี

ในเมื่อเธอได้มีโอกาสมีชีวิตอยู่ในร่างคุณหนูผู้น่าสงสารแล้ว อันอันก็ สัญญากับตัวเองว่าจะเปลี่ยนชะตากรรม ไม่ให้เป็นเหมือนในนิยาย

สิ่งแรกที่เธอจะทำคือเปลี่ยนแปลงตัวเอง ทั้งเสื้อผ้า หน้าตา และทรงผม ให้กลับมาสวยเหมือนเดิม

อันอันเริ่มจากการ อาบน้ำขัดตัว ให้ผิวพรรณผ่องใส ผมที่ยุ่งเหยิงก็ใช้สมุนไพรสระให้สะอาด พอกหน้าด้วยส่วนผสมของ แป้งข้าวจ้าว น้ำผึ้ง และน้ำนม พร้อมทั้งขัดขี้ไคลข้อศอกและหัวเข่าจนสะอาดหมดจด ทำให้ใบหน้าและร่างกายของซูเหยาเริ่มสว่างไสวราวกับเทพธิดา แม้แต่เส้นผมก็ดูดีขึ้นมากแล้ว

น้องสาวต่างมารดา

“คุณหนู...คุณอยู่ไหนเจ้าคะ”

สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์เรียกหาคุณหนูด้วยความตื่นตระหนกไปทั่วที่พักเก่า ซูเหยาที่กำลังอาบน้ำอย่างสบายตัวก็หยุดชะงักและฟังอย่างตั้งใจ

“ใครเรียกข้า”

ขณะนั้น ประตูห้องอาบน้ำก็เปิดออก คนที่อยู่ตรงหน้าคือสาวใช้ผู้ซื่อสัตย์ นางมีชื่อว่า จ้าวจ้าว นางรีบวิ่งเข้ามาหาด้วยความร้อนใจ ใบหน้าแสดงอาการไม่ค่อยดี ซูเหยาจึงบอกให้จ้าวจ้าวใจเย็นและค่อย ๆ พูด

“คุณหนู ตอนนี้....” จ้าวจ้าวกระซิบข้างหูเบา ๆ

น้องสาวต่างมารดา กำลังเดินทางมาที่นี่ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว เฟิ่งจูถือไม้หน้าสามมาพร้อมกับสาวใช้อีก 5 คน จ้าวจ้าวกลัวว่าคุณหนูจะได้รับอันตราย เลยอยากให้ซูเหยาหนีไปให้ไกลจากที่นี่

ซูเหยาที่ได้ฟัง ก็ปฏิเสธพร้อมกับบอกจ้าวจ้าวว่า

“ไม่ต้องกลัว ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”

จ้าวจ้าวอึ้งไปพักหนึ่ง ส่วนซูเหยาลุกพรวดจากอ่างน้ำนม คว้าผ้าขนหนูมาพันตัวอย่างรวดเร็ว ซูเหยาบอกให้จ้าวจ้าวไปถ่วงเวลาที่หน้าเรือนพักไว้ก่อน อย่าเพิ่งให้สาวใช้เข้ามา