บทที่ 3.3

“คุณเมฆ คุณเมฆคะ” เสียงร้องเรียกดังมาจากหน้าบ้าน อรรัมภารีบเดินออกไปดูว่าใครมา

“อ้าว นี่เธอ มาอยู่ใหม่เหรอ คุณเมฆอยู่ไหนล่ะ”

ผู้มาใหม่เป็นหญิงสาวหน้าตาดีแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีสันฉูดฉาด ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีชมหูหวานฉ่ำ โดยรวมแล้วสวยสดใสไม่น้อย แต่เมื่อเห็นอรรัมภาปรากฎตัวขึ้นสีหน้าก็มีความสงสัยไม่น้อย

“เธอเป็นใคร แล้วคุณเมฆล่ะ อย่าบอกนะว่ามาเฝ้าคุณเมฆ” ปลายเสียงกระชากเล็กน้อยสายตาเธอเริ่มไม่เป็นมิตร

“คุณเมฆินทร์เข้าไปที่ไร่ยังไม่กลับมา ป้าแช่มออกไปซื้อของอีกสักพักคงกลับ” อรรัมภาตอบเสียงสุภาพ

“แล้วเธอเป็นใคร ทำไมมาอยู่ที่นี่” คนมาใหม่ถามด้วยความอยากรู้ ใช้สายตามองอรรัมภาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพิจารณา

“มาจากไหน ลูกเต้าเหล่าใคร มากี่วันแล้ว คุณเมฆให้มาหรือตามมาเอง ถ้าเขาไม่ให้อยู่ก็ไม่ต้องเสียเวลามาเฝ้า ถ้าคุณเมฆต้องการใครเดี๋ยวเรียกเอง เธอไม่รู้เหรอ”

อรรัมภานิ่งไปเล็กน้อย ฟังที่พูดมาทั้งหมดหรือว่าตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขามีผู้หญิงข้างกายไม่ขาดอยู่ที่ว่าจะเลือกใคร

แว่ปหนึ่งหญิงสาวรู้สึกผิดที่การผูกมัดระหว่างทั้งสอง ทำให้เขาไม่อาจทำอะไรตามอำเภอใจได้ แต่ไม่ต้องห่วงเธอพร้อมจะคืนอิสรภาพให้ตลอดเวลา และยิ่งรู้แบบนี้ก็จะยิ่งทำให้เร็วที่สุด

“ฉันเพิ่งมาเมื่อวานค่ะ” อรรัมภาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“คุณเข้ามานั่งในบ้านก่อนไหมคะ ไม่ทราบว่านัดกับคุณเมฆินทร์ไว้หรือเปล่า”

“ทำไมต้องนัด ปกติคุณเมฆกลับมากินข้าวเที่ยงทุกวันอยู่แล้ว และคนอย่างฉันจะมาเมื่อไรเขาก็พร้อมต้อนรับเสมอ ว่าแต่เธอเถอะ มาจากไหน มาทำอะไรที่นี่ จะอยู่กี่วันแล้วนอนห้องไหน”

คำถามที่ถามรวดเดียวพร้อมกับการก้าวเข้ามาในบ้านเพื่อสำรวจสิ่งที่ค้างคาใจ ทำให้อรรัมภาอดคิดไม่ได้อีกว่า หรือว่าเมฆินทร์จะหว่านเสน่ห์ไปทั่ว จนมีผู้หญิงมากหน้าหลายตามาที่นี่ และอาจจะเคยเกิดรถไฟชนกันมาแล้ว

“เอ่อ คุณรอที่ห้องรับแขกก่อนดีไหมคะ” อรรัมภารีบบอกเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังจะเปิดประตูห้องนอนของชายหนุ่มเข้าไป

“เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร จะซอกไหนมุมไหนของบ้านนี่ฉันก็รู้ดีกว่าใครทั้งหมด” ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็เปิดประตูห้องนอนเข้าไปทันที

อรรัมภาทำได้แค่ยืนอยู่ด้านนอกและปล่อยให้เธอสำรวจตามใจชอบ เมื่อออกจากห้องของเมฆินทร์แล้ว เป้าหมายต่อไปก็คือห้องตรงข้ามซึ่งเป็นห้องนอนของเธอนั่นเอง

“นี่ห้องฉันคะ” อรรัมภารีบบอก

“นอนห้องนี้เลยเหรอ” คนถามยิ่งสงสัยในตัวอรรัมภามากขึ้น เธอเปิดประตูเข้าในทันทีก่อนจะหันมาถามว่า

“ทำไมไม่มีของใช้ของเธอเลย” สายตาจับผิดของคนถามทำให้อรรัมภารู้สึกไม่ค่อยชอบใจ แต่ก็วางตัวนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ฉันเพิ่งมาเมื่อวาน แล้วก็ต้องอยู่กระทันหันเลยไม่ได้เตรียมตัวมาค่ะ แต่ว่าเดี๋ยวคนที่บ้านฉันจะส่งของตามมา”

ยิ่งอรรัมภาอธิยายก็ยิ่งรู้สึกไม่ดีมากขึ้น เธอก็งงเหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกแย่แบบ มันเหมือนกับปิดบังอะไรอยู่อย่างไรอย่างนั้น

“ตกลงเป็นใครกันแน่ บอกมาตรงๆ ดีกว่า ตามมาเฝ้าใช่ไหม” สายตาคาดคั้นคู่นั้นทำให้อรรัมภาพูดไม่ออก

เฝ้าอะไรกัน แค่อยู่ด้วยยังไม่อยากจะอยู่เลย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

ผู้หญิงที่ซักจนอรรัมภาสะอาดชื่อสายสวาท บ้านอยู่ติดกับไร่ของเมฆินทร์ ทุกเที่ยงจะนำบัญชีการค้าขายมารายงานเจ้าของไร่หนุ่ม

นอกจากจะดูแลระบบบัญชีที่ไร่ให้แล้ว ครอบครัวของสายสวาทยังมีอาชีพรับเหมาและขายวัสดุก่อสร้างด้วย ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เธอบอกว่ารู้จักทุกซอกทุกมุมของบ้านหลังนี้ดี เพียงแต่

อรรัมภาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสายสวาทกับเมฆินทร์เข้ากันได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ เพียงแค่ทั้งสองพบหน้ากันก็มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ท่าทีสนิทสนมใกล้ชิดของทั้งคู่ทำให้อรรัมภาอดคิดไม่ได้ว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์อย่างไรกันแน่

“คุณสายเธอเป็นม่ายผัวตายมาได้หลายปีแล้วค่ะ ใครๆ ก็ดูออกว่าเธอชอบนายเมฆินทร์ แต่นายไม่เล่นด้วยเพราะผัวคุณสายเป็นลูกน้องเก่าในไร่ของเรา” นางแช่มกระซิบบอกอรรัมภาที่กำลังหยิบผ้าปูที่นอนไปตาก

“โห นี่ขนาดไม่เล่นด้วยนะคะ แทบจะนั่งเกยตักกันขนาดนั้น” อรรัมภาชำเลืองมองไปที่ระเบียงเล็กน้อยแล้วเอ่ยต่อว่า

“หรือว่าจริงๆ เจ้านายของป้าอาจจะมีใจแต่ไม่มีทาง ก็ไม่แน่นะคะ ต่อไปถ้าทางโล่งอาจจะเป็นจริงก็ได้”

ถ้าเป็นแบบนี้จริงล่ะก็ การหย่าของเธอกับเขาก็ยิ่งจะง่ายมากขึ้นไปอีก เมฆินทร์มีคนที่รอพร้อมอยากจะเริ่มต้นใหม่ด้วย คืนนี้จะลองพูดเรื่องการหย่าอีกครั้ง และสายสวาทจะเป็นตัวแปรที่ดีที่สุด

“โอ๊ย ท่าจะยากค่ะ นายหวงตัวยังกะอะไรดี ไอ้ที่เห็นใกล้ชิดเนี่ยเพราะมีพวกเราอยู่ ถ้าวันไหนไม่มีใครอยู่ที่นี่ นายก็ให้เอาบัญชีไปไว้ที่ไร่” ท่าทางนางแช่มอยากจะพูดมากกว่านี้แต่ก็ยั้งไว้

“อ้าว แล้ววันนี้ให้เอามาที่นี่ทำไมล่ะคะ” อรรัมภาสงสัย

“ก็คงเห็นว่ามีคุณ มีป้าอยู่บ้านมั้งคะ แล้วก็เห็นว่าบ่ายนี้จะมีอะไรส่งมาจากกรุงเทพฯด้วย นายคงจะอยู่รอรับ”

“แล้วเรื่องที่คุณสายสวาทพูดว่ามีคนมาเฝ้าล่ะคะ มีจริงๆ เหรอคะป้า” หญิงสาวอยากรู้เรื่องนี้ด้วย

“โอ๊ย แกก็พูดไปค่ะ มันก็มีบ้างแหล่ะ คนหน้าตาดีเมียไม่มีก็ธรรมดานะคะ เมื่อก่อนก็มีคนโน้นคนนี้แวะมาบ้าง แต่ก็อย่างที่พูดนายหวงตัวจะตาย พวกนั้นเทียวไปเทียวมาไม่นานก็ท้อแล้ว มีแต่คุณสายนี่แหล่ะค่ะที่มีงานมาเป็นตัวเชื่อม แกก็เลยถือว่าใกล้ชิดนายมากกว่าคนอื่น”

“อ๋อ” อรรัมภาเข้าใจแล้ว

เสน่ห์แรงเหมือนกันนะเนี่ย แต่เอาเถอะ เดี๋ยวพอหย่าเรียบร้อย นายของป้าแช่มก็คงไม่ต้องหวงเนื้อหวงตัวอีกต่อไปแล้ว ถึงตอนนั้นคงมีสาวแก่แม่ม่ายมาต่อคิวอีกเพียบแน่

“ไม่น่าเชื่อนะคะ วันๆ ทำหน้าบึ้งตึงไม่พูดไม่จากับใคร จะมีคนมาเฝ้ามาหาถึงบ้านได้ ท่าทางพวกนั้นคงจะชอบของแปลก” อรรัมภาอมยิ้ม

“แหม คุณก็พูดไป นายออกจะหล่อมาดดี นี่ถ้าคุณได้เห็นตอนใส่สูทล่ะก็ รับรองว่าต้องกรี๊ดแน่ ป้าจะบอกอะไรให้นะคะ ปีก่อนนายไป...”

“นินทาพอหรือยัง” เสียงเคร่งขรึมดังขึ้นด้านหลัง นางแช่มเงียบทันทีส่วนอรรัมภาปรับสีหน้าให้ดูนิ่งแทบไม่ทัน

“ถ้าพอก็รีบตากผ้าแล้วไปทำกับข้าวกลางวันได้แล้ว ส่วนป้าแช่มต่อไปนี้ไปช่วยงานที่ออฟฟิศ ทุกสามวันให้มาที่นี่เพื่อเตรียมเติมเสบียง ใครมีหน้าที่อะไรก็แยกย้ายกันไปทำได้แล้ว พูดเรื่องคนอื่นสนุกปากแต่ไม่ดูตัวเองเลยว่าทำอะไรไว้บ้าง”

คนพูดสะบัดหน้าเข้าบ้านไปรอกินข้าว ส่วนคนฟังและรับคำสั่งมีหนาวๆ ร้อนๆ กันพอควร นางแช่มได้แต่ส่งกำลังใจให้หญิงสาวแล้วก้มหน้าเตรียมตัวไปทำงานตามคำสั่ง

ส่วนอรรัมภาเร่งมือตากผ้าให้เสร็จ ในขณะเดียวกันก็เริ่มรู้สึกว่าคงต้องเตรียมหาวิธีรับมือกับเมฆินทร์ไว้บ้าง หากว่าเขายังไม่ยอมเสร็จใบหย่าให้เรียบร้อย