บทที่ 5 คุณหมอเสียหลัก

ด้านอินนาเมื่อออกจากโรงแรมแล้วนั้น ทว่าคำพูดในหัวของผู้ชายคนนั้นยังวนเวียนให้หัวของฉัน

“น่ารักนะครับ ไปต่อกับผมไหม” ใช่ เขาไม่ได้ข่มขืนฉัน ทว่ากับมีแต่ฉันนี้แหละที่เต็มใจมากับเขาเอง พอสร่างเมาตื่นขึ้นมา ใครจะกล้าอยู่สู้หน้าเขาต่อละ ถึงผู้ชายคนนั้นจะหล่อมาก สเปคฉันเลยก็เถอะ ขอเผ่นก่อนละกัน ถ้าอยู่นานกว่านี้ เกรงว่าเขาจะจำหน้าฉันได้ หวังว่าเขาจะลืมเรื่องคืนนี้นะ หรือจะจำได้ ไม่สิ ต้องจำไม่ได้อยู่แล้ว อินนาที่เรียกสติกับมาได้แล้วนั้น ร่างบางหลับตาหนีความอับอาย ฉันไม่น่าเชื่ออิเป้เลย จากนั้นคนตัวเล็กก็โบกแท็กซี่กลับบ้านของเธอ ราวกับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

~ 1 เดือนต่อมา ~

@S2C Club

ด้านณคุณวันนี้หลังจากออกเวรมา ไอ้คีตะมันชวนผมมาป่วนผับไอ้คาร์เรนต่อ

ทว่าขณะที่ทั้งสี่หนุ่มนั่งดื่มบรั่นดีที่โซนวีไอพีชั้นสองของผับ ทว่าสายตาผมกับสะดุดเข้ากับร่างบางอันคุ้นตาในชุดเดรสสีดำ ชุดเดียวกับคืนวันนั้นไม่มีผิด

“ใช่ เธอหรือเปล่า” ณคุณพึมพำเสียงเบาออกมาราวกับคนไม่ได้สติ ทั้งที่เขาพึ่งจะดื่มไปเพียงครึ่งขวด นี้เมาแล้วเหรอ ปกติใช่ว่าเขาจะเมาง่ายแบบนี้นี้หว่า ร่างสูงยกมือขึ้นมาขยี้ตารัว ท่าทีสนใจของสาวชุดมินิเดรสสีดำของคุณหมอวัย 28 ปี

“อิน...” อะไรสักอย่าง เขาจำไม่ได้ มันติดอยู่ที่ริมฝีปากหนักๆ ของเขานี้แหละ ณคุณพึมพำเสียงเบา แต่ท่าทีของเขากับไม่รอดพ้นสายตาของทั้งสามหนุ่มไปได้

“หมอ นี้มึงอย่าบอกนะ ว่ามึงบังเอิญเจอกับแม่สาวเวอร์จิ้น คนที่มึงกำลังตามหาเธอ” คนถูกถามไม่ตอบ ทว่าณคุณกับลุกพรวดพราดออกจากโต๊ะ เดินตามสาวสวยชุดมินิเดรสสีดำ ไปยังทางไปห้องน้ำ ทว่าขณะที่เธอเดินออกมาจากห้องน้ำ

!! พรึ่บ !! มือหนากับคว้าเข้าที่มือเรียวของเธอคนนั้น

“คุณ...” ทว่าขณะที่เธอคนนั้นหันมาสบตากับผม

“รู้ จักฉันเหรอคะ” เธอคนนั้นเอ่ยกับผม ณคุณที่คิดว่าเธอคือคนเดียวกับหญิงสาวที่ทำเอาตนนอนไม่หลับมาหลายคืนติด ใบหน้าอันหล่อเหลาถึงกับชะงัก เขาปล่อยมือเธอให้เป็นอิสระ

“ขอโทษครับ ผมจำผิดคนนะครับ” ณคุณเดินกลับโต๊ะด้วยสีหน้าแววตาเศร้าลง จนเพื่อนๆเขาสังเกตได้

“หมอ จะว่าไปมึงก็เสียหลักเพราะแม่สาวเวอร์จิ้นคนนั้น เป็นเอามากเหมือนกันนะ” คีเรียว ที่สังเกตเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของเพื่อน ถึงกับเอ่ยปากแซว ปกติใช่ว่าคนหยิ่งอย่างหมอณคุณจะเข้าหาสาวก่อน นอกเสียจากแม่สาวเวอร์จิ้นคนนั้นของมันจะลีลาเด็ด มัดใจไอ้หมอมันอยู่หมัด นี้แค่คืนเดียวนะครับ ถ้าได้ลิ้มลองสัก 5 คืน ไอ้หมอมันจะติดเขาหนึบขนาดไหนกันเชียว ตั้งแต่มันเลิกลากับอมิตา ก็ไม่เคยเห็นมันหงุดหงิดหัวเสีย เป็นเอามากขนาดนี้ ผมชักอยากเจอเธอแล้วสิ

“มันไม่ใช่แบบนั้น เรียว”

“หึ...ไม่ใช่แบบนั้นแล้วมันแบบไหน นอกเสียจากมึงติดใจลีลาคนที่มึงเฝ้าคิดถึงเธอ” คาร์เรนที่เห็นท่าทีผิดหวัง เดินกลับโต๊ะของคุณหมอว่ามาบ้าง

“กู แค่อยากรู้ว่า เธอทำอาชีพอะไร” ถ้า เธอเป็นผู้หญิงกลางคืน อย่างที่เขาคิด เขาแวะเวียนไปที่สกายผับออกจะบ่อย มันต้องเจอกันบ้างละ แต่นี้หลังจากคืนนั้น เขาก็ไม่เจอเธออีกเลย

“ถ้ามึงชอบน้องเขาขนาดนั้น แล้วทำไม ไม่จ้างนักสืบเลยวะ” คีตะ ปกติ ใช่ว่าไอ้หมอมันจะรู้สึกจะเป็นจะตายกับสาวๆ แบบนี้หรอกนะ ตั้งแต่มันโดนคุณอิมหักอก มันก็ซื้อกิน ไม่คบใครจริงจัง ต่างจากคาร์เรนและเขา

“กู ไม่ได้ชอบยัยนั้น”

“คนไม่ชอบที่ไหน จะฝันถึงเขาขนาดนั้นละ แล้วที่มึงเอาแต่ละเมอเฝ้าถึงเขา ไม่เป็นอันกินอันนอน ตื่นก็ฝันกลางวันถึงเขา หลับตาลงก็มีแต่หน้าเขาลอยมาเนี่ยคือไร” คีตะสวนกลับคนปากแข็ง ไอ้หมอมันท่ามาก คืนก่อนผมไปค้างที่คอนโดมัน มันเมาหนัก เอาแต่เฝ้าละเมอถึง สาวน้อยเวอร์จิ้นของมัน ผมรู้ได้ยังไงน่ะเหรอ ก็มันละเมอถึงเธอคนนั้นยังไงละ

ด้านณคุณเขานี้นะจะคิดถึงยัยชุดเดรสสีดำคืนนั้น

“ไม่ใช่” เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด

เมื่อตนตาฝาด ทว่าขณะกลับมาที่โต๊ะ ณคุณก็นั่งดื่มกับเพื่อนต่อ จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงเที่ยงคืนกว่าๆ

“พรุ่งนี้กูมีงานเช้า กลับก่อนละ ไว้เจอกัน” ณคุณบอกกับทั้งสองหนุ่ม

“พึ่งจะเที่ยงคืน หมอปกติมึงอยู่จนผับปิดเลยนี้หว่า”

“คืนนี้ พอแค่นี้ก่อน หนักกว่านี้ กูคงขับรถกลับไม่ไหว” เอ่ยจบร่างสูงก็เดินออกจากผับไปยังรถของตนทันที

~ สัปดาห์ต่อมา ~

ด้านณคุณหลังจากออกเวรในช่วงเช้า วันนี้ผมก็มากินเลี้ยงส่งน้องพยาบาลในแผนกที่ร้านอาหารในห้างเอสซี ทว่าขณะที่ร่างสูงเดินมาถึงร้านชิโซลโน ซึ่งเป็นร้านอาหารญี่ปุ่น สายตาผมก็สะดุดเข้ากับร่างบางอันคุ้นตา ในร่างบางผมสั้น ชุดยูนิฟอร์มของร้าน สวมทับด้วยแว่นตา แต่ที่ผมอดแปลกใจไม่ได้ เธอคนนั้น ผมยาวไม่สวมแว่นนี้น่า หรือนี้ผมจะตาฝาดไป สายตาคมเข้มจับจ้องคนตัวเล็กที่เดินเสิร์ฟอาหารภายในร้านด้วยท่าทีขมักเขม้น ณคุณสลัดภาพของคนตรงหน้านั้นออกจากหัว

“นี้ ผมเองก็เป็นเอามากอย่างที่ไอ้คีเรียวว่า เหมือนกันนะ”

“แค่ คนหน้าเหมือนเท่านั้น” คุณหมอพึมพำออกมา จากนั้นก็สาวเท้าไปยังร้านที่รุ่นน้องนัดเอาไว้