ไม่ได้หย่า

อันอัน “ หือ เจ้า...? “

องค์รักษ์ “อย่า ๆ อย่าตีข้า “

อันอันวิ่งไล่ตีองค์รักษ์ไปจนถึงหน้าประตูห้องนอนคุณหนูเฟยหลงในขณะนั้นทั้งสองบังเอิญได้เห็นคุณหนูหนิงหลงนั่งหันหลังให้องค์ชายอี้เฉินทายาให้

อันอัน “ ออกมา “

เสียงเน้นย้ำที่ลากเสียงจนพ้นออกจากหน้าประตูด้วยฝ่ามือน้อย ๆ ที่กำลังอุดปากไว้อย่างแน่นหนา

องครักษ์ “ ปล่อย ๆ “

อันอัน “ เมื่อครู่เจ้าเกือบส่งเสียงให้นายเจ้าได้ยิน “

องค์รักษ์ “ ก็ข้าไม่เคยเห็นองค์ชายทำเช่นนี่ให้สตรีนางใด “

อันอัน “ งั้นครั้งนี่เจ้าก็จำไว้ว่าเคยเห็นแล้ว จะได้ไม่ตกใจอีก “

และหลังจากนั้นอี้เฉินก็เข้ามาเยี่ยมหนิงหลงทุกอาทิตย์ จนเฟยจูเริ่มอยู่ไม่นิ่ง

สามสัปดาห์ต่อมา

เช้าวันแรกของการเข้าท้องพระโรง วันนี่หนิงหลงแต่งตัวสวยงามเป็นพิเศษจากหน้าตาที่ตึงเครียดตอนนี่กลับมีสีหน้าที่สดใส

อันอัน “ วันนี่คุณหนูสวยมาก “

หนิงหลง “ จริงรึ “

อันอัน “ จริงเจ้าค่ะ ในใต้หล้านี่ไม่มีผู้ใดมาเทียบท่านได้ “

หนิงหลง “ เจ้าช่างปากหวาน “

เพลานี่ได้เวลาอกจากจวนเพื่อเดินทางไปยังท้องพระโรงแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าอี้เฉินจะส่งรถม้ามาให้นางเดินทางไปยังท้องพระโรง

หนิงหลง “ ร้อยวันพันปี ไม่เคยทำดีกับข้า “

อันอัน “ ไม่แน่ว่าองค์ชายอาจจะมีใจให้คุณหนูไปแล้ว

หนิงอัน “ ไม่มีทาง คนเช่นนั้นไม่ยอมอ่อนข้อให้หญิงใดได้ใจ โดยเฉพาะกับข้า

อี้เฉิน “ ขึ้นรถม้า หรือจะให้ข้าอุ้มขึ้นไป “

หนิงหลง “ ท่านพี่มาที่นี่ทำไม “

อี้เฉิน “ ข้ามารับชายาของข้า มันแปลกตรงไหนรึ “

หนิงหลง “อะไรกัน ข้าไม่ใช่ชายาของท่านอีกต่อไปแล้ว “

อี้เฉิน “ วันนั้นข้าให้เจ้าลงนามใบหย่าที่ไม่ใช้ใบหย่าจริง ๆ “

หนิงหลง “ อะไรนะ ท่านผิดคำพูดกับข้า “

อี้เฉิน “ ใช่ ข้าผิดคำพูด แต่ต่อจากนี่ไปข้าจะให้ความยุติธรรมแก่เจ้าจนกว่าเจ้าจะสืบหาความจริงว่าผู้ใดคือคนที่ว่างยาพิษ หรือว่าเจ้าไม่อยากรับโอกาสดีเช่นนี่ “

หนิงหลงมองหน้าบ่าวรับใช้ว่าจะเอายังไงดี นางนั้นมีความลังเลอยู่ไม่น้อย แต่ถ้าคิดในทางที่ดีนางจะได้มีโอกาศแก้ตัวได้มากขึ้นและทำให้คำพูดของเฟยจูนั้นน่าเชื่อถือน้อยลง

หนิงหลง “ ตกลง “

ในระหว่างเดินทางผ่านหน้าจวนเฟยจู หนิงหลงบังเอิญเห็นนางกำลังก้าวขาขึ้นรถม้าตนจึงเหลือบสายตาเอียงมองอี้เฉินที่กำลังทำหน้านิ่งไม่ขยับทอดสายตามองไปทางอื่น

อี้เฉิน “ มองหน้า มีเรื่องอะไรจะพูดรึ “

หนิงหลง “ใช่ ข้ามองท่าน เหตุใดถึงไม่ลงไปรับหญิงที่เจ้ารักนักหนาละ “

อี้เฉิน “ ยังไงก็ได้เจอกันในท้องพระโรงอยู่ดี ไม่จำเป็นต้องไปรับก็ได้ “

หนิงหลง “เช่นนั้นรึ “ สายตาของหนิงหลงที่จ้องไปยังดวงตาที่ไร้ความรู้สึกและมองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาไร้ความสนใจ

หนิงหลง “ไม่น่าเชื่อว่าตอนนิ่ง ก็ดูเป็นคนดีอยู่บ้าง “

ท้องพระโรง

นางกำนัล “ นั้นองค์ชายอี้เฉินนั่งรถม้ามากับพระชายาหนิงหลง ไหนว่าเกียจนางนักหนาเหตุใดถึงนั่งรถม้ามากับนาง “

หุ่นอันเรียวบางกำลังหมุนลำตัวเพื่อหาที่ลงจากรถม้า แต่เมื่อหนิงหลงมองไปรอบ ๆ ก็มีสายตาที่ดูหมิ่นกำลังนินทาอยู่ในใจกันทุกคน

หนิงอัน “ หึ มีแต่บ่าวรับใช้ของเฟยจูทั้งนั้น “

อี้เฉิน “ เจ้ามัวยืนมองอะไรอยู่ รีบลงมาได้แล้ว “

ในขณะที่หนิงหลงกำลังจะหาทางลงนางได้สะดุดข้อเท้าตัวเอง ดีนะที่อี้เฉินโอบอุ้มรับนางไว้ทันการณ์ไม่เช่นนั้นคงหน้าเสียโฉมเป็นแน่

อี้เฉิน “ เหตุใดถึงเดินไม่ระวังเลย "

มือทั้งสองข้างโอบเอวได้ขยับบีบเนื้อหนังเบา ๆ ในขณะที่หนิงหลงยังไม่ทันรู้ตัว สายของอี้เฉินนั้นก็เริ่มรี่ลงเรื่อย ๆ มองทั้งปาก ดวงตา และแก้มกลม ๆ

หนิงหลง “ท่านหน้าข้ามีอะไรติดรึ “

อี้เฉินกระพริบตาถี่ ๆ แล้วรีบปล่อยมือที่โอบเอวนางทันที

อี้เฉิน “เปล่า รีบเข้าไปด้านในเถิด “ ในจังหวะนั้นคุณหนูเฟยจูได้เดินทางมาถึงท้องพระโรงนางเห็นภาพบาดตาบาดใจจึงได้แต่ข่มอารมณ์เอาไว้

เฟยจู “ ท่านพี่เปลี่ยนไปมาก ตั้งแต่นางกลับมา “ เมื่อเป็นเช่นนั้น นางจึงเร่งฝีเท้าเดินตามให้ทันอี้เฉิน

เฟยจู “ท่านพี่ รอข้าด้วย “ เฟยจูแทรกกลางกะทันหัน นางรีบคว้าแขนอี้เฉินมาควงเพื่อเดินเข้าท้องพระโรงโดยแสร้งไม่เห็นหนิงหลงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

อี้เฉิน “ อย่าทำเช่นนี่ “ อี้เฉินจับแขนนางออกอย่างรวดเร็ว

เฟยจู “ เหตุใดถึงไม่ได้เพคะ “

อี้เฉิน “ ข้ากับพระชายายังไม่ได้หย่าขาดกันจริง ๆ หากผู้อื่นเห็นเข้าจะเข้าใจผิดว่าเจ้าเป็นนางสนมของข้า “

เฟยจู “ แล้วที่ผ่านมามันคืออะไร “

อี้เฉิน “ นี่เจ้าคิดว่าข้ารักใคร่เจ้าแบบชู้สาวเช่นนั้นรึ “

เฟยจู “ ถ้าไม่ใช่แล้วข้าเป็นอะไรในสายตาท่านพี่ “

อี้เฉิน “เจ้าก็คือน้องสาวที่ข้าไว้ใจที่สุด “ เฟยจูได้ยินเช่นนั้นถึงกับพูดอะไรไม่ออก