ฮองเฮาโปรดปราน

เฟยจูยืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธและเสียใจ นางได้แต่เดินวนไปวนมาหน้าท้องพระโรงอย่างสับสน

เฟยจู " เป็นอย่างนี้ไปได้เช่นไรหรือว่าท่านพี่แกล้งเอาใจนาง "

จากนั้นนางก็เดินเข้าท้องพระโรงพร้อมมองหาที่นั่งที่จะนั่งใกล้อี้เฉิน แต่ในขณะนั้นฮองเฮาได้พูดแทรกขึ้นมาว่า

ฮองเฮา " ที่นั่งของเจ้าอยู่ตรงนั้นที่ตรงนี้เป็นที่ของชายาเอก "

เฟยจู" ขอบพระทัยฮองเฮาที่เตือนข้าข้าลืมไปเลย "

หลังจากนั้นนางก็หันหลังกลับมาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจแล้วไปนั่งที่ของตนอย่างอารมณ์เสีย

ฮองเฮา "  ในเมื่อทุกคนมาครบแล้ว งั้นข้าพูดเลยก็แล้วกัน  คนที่ช่วยชีวิตข้าไว้นั่นก็คือชายาเอกหนิงหลง นางเก่งด้านการแพทย์มาก ข้าเองก็ไม่เคยรู้มาก่อนแม้แต่หมอที่ว่ามีชื่อเสียงมากมายก็รักษาข้าไม่ได้ ที่มาวันนี้คือข้าอยากให้ทุกคนเป็นพยานว่านางนั้นคือผู้ช่วยชีวิตข้าหากผู้ใดกล้าทำร้ายหรือพูดจาเสียดสีจะมีการลงโทษอย่างไม่ปราณี "

เมื่อของเฮาพูดจบแล้วความคิดของเหล่าขุนนางทั้งหลายแบ่งกันเป็นสองฝ่าย

ขุนนาง " เหตุใดองค์ชายถึงเปลี่ยนไปมากเช่นนี้เมื่อก่อนองค์ชายไม่ชอบนางเป็นอย่างมากทั้ง ๆ ที่นางเป็นต้นเหตุเรื่องการวางยาพิษ เรื่องนี้เป็นยังไงกันแน่ "

ขุนนาง 2 " ข้าก็สงสัยเช่นกันหรือว่านางจะไม่ได้ทำแล้วคุณหนูเฟยจูเล่าองค์ชายไม่ได้ชอบคุณหนูเฟยจูรึ "

ขุนนาง 3" เรื่องนี้ฮองเฮาคงจะอธิบายเองข้าว่าอย่าเพิ่งตัดสินเองเลย "

ขุนนาง 4"  แต่นางช่วยชีวิตฮองเฮาไว้ข้าว่านางเป็นคนดีมากๆ "

ขุนนาง "  งั้นก็แสดงว่าโอกาสที่คุณหนูเฟยจูจะได้แต่งตั้งเข้าเป็นชายาเอกคงไม่มีโอกาสแล้ว "

ต่างคนต่างความคิดออกความคิดเห็นไปคนละทิศคนละทางมีดีมีชั่วปะปนกันไป ดังนั้นฮองเฮาจึงสั่งให้ทุกคนเงียบปาก

ฮองเฮา " เงียบเสียเถิด "

ในขณะที่ของเรากำลังออกคำสั่งตามปกติพ่อของเฟยจู ขุนนางชั้นที่ห้าได้มีสีหน้าที่เรียบเฉยไม่มีความแสดงยินดีอะไรเลย

ฮองเฮา " เอาละ!  เรื่องที่ข้าจะพูดก็มีแค่นี่ ส่วนเรื่องผู้ใดวางยาพิษ เรื่องนี่ข้าจะเป็นคนสืบหาความจริงเอง "

คำพูดของฮองเฮาทำให้เฟยจูเกิดอาการหวาดระแวงทั้งพ่อทั้งลูกต่างมองหน้ากันด้วยความกังวลใจ

เฟยจู " แผนที่ว่างมานานมันจะเปลี่ยนไปเช่นนี่ไม่ได้ ( คิดในใน )

อี้เฉิน " ท่านแม่ ลูกคิดว่าจะให้ขุนนางทั้งหลายทำของขวัญให้ท่านที่ทำมาจากเพชรพลอยโดยหาได้จากเหมืองแร่ ขอรับ "

ฮองเฮา " เจ้ามีความคิดที่ดี ข้าเห็นด้วย"

อี้เฉิน " หากชิ้นไหนเป็นชิ้นที่ท่านถูกใจมากที่สุดก็จะได้รับรางวัลเป็นพิเศษิคือการขอเรื่องอะไรก็ได้ที่ท่านแม่สามารถทำให้ได้  การจัดการแข่งขันครั้งนี้ถือว่าเป็นการต้อนรับท่านแม่ด้วยขอรับ"

ฮองเฮา " ดี ๆ .....เหล่าขุนนางทั้งหลายเจ้าว่าอย่างไร "

ขุนนาง "  ดีมากขอรับ พวกข้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง "

ฮองเฮา " ข้าจะเลือกผู้ชนะมาแค่ 10 คนเท่านั้น "

เมื่อได้ยินเช่นนั้นทุกคนต่างคิดสร้างสรรค์สิ่งประดิษฐ์ที่มาจากเพชรพลอยเพื่อเอาชนะให้ได้รางวัลเป็นคำขอ

ขุนนาง " ถ้าข้าชนะ ข้าอยากจะขอให้ฮองเฮาเลื่อนขั้นให้ข้า "

ขุนนาง 2 " หึ เจ้าอย่าทะนงตัวเกินไป ขุนนางคนอื่น ๆ  ก็มีความฉลาดหลักแหลม "

มาดูฝั่งความคิดของหนิงหลงกันบ้างว่านางนั้นอยากจะขออะไรหากชนะการแข่งขัน

อี้เฉิน " เจ้าจะเข้าร่วมหรือไม่ "  สีหน้าที่ราบเรียบเหมือนผืนผ้าสีขาวบาง กำลังเอ่ยถามอย่างจริงจัง

หนิงหลง " แน่นอน ข้าต้องเข้าร่วมอยู่แล้ว "

อี้เฉิน " เจ้ามีความสามารถถึงเพียงนั้นเชียวรึ "

หนิงหลง " ข้ามีก็แล้วกัน "

ฮองเฮา "  ในเมื่อพวกเจ้าเข้าใจแล้ว วันนี่ข้าได้จัดเตรียมงานเลี้ยงที่กลางศาลา ปานนี่อาหารและสุราคงพร้อมแล้ว "

หลังจากนั้นทุกคนก็เดินทางไปยังศาลาใหญ่ เพื่อฉลองการกลับมาของฮองเฮา ส่วนฝ่าบาทนั้นยังไม่อยากพูดอะไรมาก เลยให้ฮองเฮาพูดแทนทั้งหมด เพราะร่างกายไม่คอยแข็งแรงนัก หากมีเรื่องมากระทบจิตใจอาจจะทำให้อาการทรุดลง

หนิงหลง " สองพ่อลูก ยืนมองข้านานมากแล้ว เหตุใดยังไม่ไปศาลใหญ่ หรือว่ารออี้เฉิน  " 

หนิงหลงได้ยืนรออี้เฉินอยู่หน้าท้องพระโรง แต่เฟยจูกับพ่อนางจ้องมองนางอยู่ตลอดเวลา ในขณะนั้นอี้เฉินได้ออกมาจากท้องพระโรงพร้อมฝ่าบาทและฮองเฮา  สองพ่อลูกจึงรีบมาคำนับถวายบังคม

เฟยจู " ฮองเฮาหม่อมฉันดีใจเหลือเกินที่ท่านฟื้นขึ้นมา หลายเดือนมานี่ข้าโชคดียิ่งนักที่มีท่านพี่อี้เฉินคอยอยู่ข้าง ๆ ถึงแม้ว่าจะถูกพระชายาปองร้ายอยู่บ่อยครั้ง แต่ท่านพี่ก็ยังคอยให้ความเป็นธรรมกับข้า  "

ฮองเฮายืนฟังอย่างเบื่อหน่ายในสิ่งที่เฟยจูพูดออกมา เพื่อหวังจะเรียกคะแนนสงสารพร้อมทำให้หนิงหลงดูแย่ในสายตา

ฮองเฮา " เจ้ามีเรื่องจะพูดแค่นี่รึ หากไม่มีอะไรแล้วก็รีบเดินทางไปยังศาลาเถิด "

เมื่อสิ้นสุดประโยคฮองเฮาจึงจับมือหนิงหลงมาอยู่ข้างกายอี้เฉิน

ฮองเฮา " เจ้าทั้งสองก็นั่งรถม้าไปด้วยกัน เป็นสามีภรรยาหย่าได้ห่างเหินกัน มันเป็นลางไม่ดี "

เฟยจูที่ยืนอยู่ห่าง ๆ กลายเป็นคนไม่มีตัวตน จึงทำให้นางยิ่งอยากเอาชนะหนิงหลงให้ได้ 

เฟยจู " นางแก่ หนังเหนียวตายยากตายเย็นนัก