บทที่1 หมายตา

@นิวยอร์ก

“ไทเลอร์” เสียงหวานเรียกเขา คนตัวสูงหันตามเสียงเรียก แล้วส่งยิ้มให้สาวสวยที่มาของเสียง “จะไปเรียนแล้วเหรอ”

“อืม! มิวก็จะไปด้วยใช่ไหม” ไทเลอร์ยิ้มให้เพื่อนสาว

“ฉันรอเพื่อนอยู่น่ะ เพื่อนเพิ่งมาจากเมืองไทย”

“งั้นเหรอ”

“มิวมิว” โซดาส่งเสียงเรียกเพื่อนพร้อมกับวิ่งกระหืดกระหอบมาแต่ไกล

มิวมิวส่งยิ้มให้และรีบโบกมือทักทาย

โซดาเหนื่อยหอบวิ่งมายืนข้างๆ มิวมิว “โทษทีมิวมิวฉันเดินหลงทาง”

“ไม่เป็นไร ฉันก็เพิ่งมา ไปกันเลยไหม”

“ไปจ้ะ”

“อุ๊ย! ลืมแนะนำ ฉันนี่แย่จริง เสียมารยาทมากเลย ขอโทษนะไทเลอร์”

ไทเลอร์ยิ้มให้มิวมิว แล้วก็มองเลยไปที่อีกคน และได้สบตากันเพราะเธอคนนั้นมองมาที่เขาอยู่ก่อนแล้ว

“นี่โซดาเพื่อนของมิวนะไทเลอร์ ส่วนนี่ไทเลอร์เพื่อนของฉันนะโซดา ทำความรู้จักกันเอาไว้”

โซดายิ้มให้เขารีบเอ่ยทักทาย “สวัสดีค่ะ”

“ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก” เขายิ้มให้เธอ

“โซดาได้ทุนมาเรียนภาษา จะมาอยู่ที่นี่สามเดือน ตอนนี้กำลังหางานพิเศษทำไปด้วยหลังเลิกเรียน นายมีที่ไหนนำแนะบ้างไหมไทเลอร์” มิวมิวนึกขึ้นได้เลยรีบถามไทเลอร์ เผื่อเขาจะช่วยแนะนำได้บ้าง

“อืม! ไว้จะดูให้นะมิว งั้นผมขอเบอร์คุณโซดาไว้ดีกว่าครับ ถ้ายังไงผมจะโทรบอก” เขารีบพูดและดูนาฬิกา เพราะต้องรีบไปเรียน

“ได้ เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันส่งเบอร์โซดาให้นายเอง นายรีบไปเรียนเถอะ”

ไทเลอร์พยักหน้ายิ้มให้ทั้งคู่แล้วก็เดินแยกออกไป

“เราก็รีบไปกันเถอะ ฉันจะเดินไปส่งเธอที่ตึกเรียนนะโซดา เรื่องงานยังไงไทเลอร์น่าจะช่วยดูให้ได้ เพราะเขารู้จักคนเยอะ”

“อืม ขอบใจเธอมากเลยนะมิว”

“ไม่เป็นไร”

ช่วงพัก

“เออ! ไทเลอร์ เมื่อเช้ากูเห็นนายยืนคุยกับมิวมิว แล้วอีกคนใครวะ กูว่าจะถามก็ลืม” ไวท์เอ่ยถาม

“เพื่อนมิวมิว บอกว่าเพิ่งมาจากเมืองไทย ได้ทุนอะไรสักอย่าง กูไม่ได้จำ แต่ที่จำได้ยัยนั่นสวยมาก”

ไวท์ถึงกับหัวเราะ “ไม่น่ารอด ถึงขั้นชมว่าสวยมาก เดี๋ยวนะแต่มึงบอกว่าเพื่อนมิวไม่ใช่เหรอ”

“เพื่อนมิวแล้วไง มิวคงไม่สนิทอะไรขนาดนั้นหรอกแค่เด็กทุน” ไทเลอร์พูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“คือมึงจะยุ่ง” ไวท์เลิกคิ้วถาม

“ลองสักหน่อย ก็คงไม่เสียเวลาอะไรมากหรอก กูเพิ่งบอกมึงไปไงว่าสวยมาก”

“ไอ้เวร! ไทเลอร์ ระวังมิวมิวโกรธนะกูเตือนก่อน”

“มึงเคยเห็นมิวมิว เป็นเพื่อนกับนักเรียนทุนคนไทยงั้นเหรอวะไอ้ไวท์”

“ก็ไม่เคยนะ”

“งั้นก็แปลว่าไม่ใช่เพื่อนสนิทไง มิวมิวมันคบคนระดับเดียวกันอยู่แล้ว ยัยนั่นคงเป็นแค่ลูกไล่มิว ไม่สำคัญอะไรหรอก”

“เอาเหอะ แล้วแต่มึง” ไวท์ได้แต่พูดไปแบบนั้นเพราะเขารู้ดีว่าไทเลอร์ไม่ฟัง และรู้อยู่แล้วว่าถ้าไทเลอร์สนใจใครแล้วมันต้องได้

ติ้ง! เสียงข้อความดังมาจากโทรศัพท์ของไทเลอร์ เขารีบเปิดดู

มิวมิว : ไทเลอร์นี่เบอร์โทรของโซดานะ ยังไงฉันฝากเรื่องดูงานให้โซดาด้วยนะ

ไทเลอร์ : อืม! ดูให้นะมิว

มิวมิว : ขอบใจนะ

ไทเลอร์ : ถามหน่อยมิว โซดานี่เป็นเพื่อนกับเธอตอนไหนเหรอทำไมพวกเรา ไม่เคยเจอ

มิวมิว : โซดาเป็นติวเตอร์คณิตกับวิทย์ให้ฉันตอนเกรต12 คนรู้จักของคุณแม่ฉันแนะนำมา ด้วยอายุรุ่นราวคราวเดียวกันก็เลยสนิทกันเป็นเพื่อน นายถามทำไมเหรอ

ไทเลอร์ : ถามดูเฉยๆ

มิวมิว : โอเคงั้นฝากเรื่องงานด้วย ฉันไปทานข้าวก่อน

ไทเลอร์ : อืม

เขาอ่านข้อความของมิวมิวจบแล้วเผลอยกยิ้ม อย่างรู้สึกพอใจในคำตอบของมิวมิว

“อะไรไทเลอร์ยิ้มอะไรของมึง” ไวท์เห็นเข้าพอดีขมวดคิ้วถาม

“ไม่มีอะไรมิวมิวส่งข้อความมา กูเลยได้รู้ว่ายัยโซดาคนสวยนั่นเคยเป็นแค่ติวเตอร์ให้มิวตอนเกรต12 ไม่ได้เป็นเพื่อน อะไรกันขนาดนั้น ตามที่กูคาดเดาไว้”

“มึงก็เลยยิ้ม ชอบใจขึ้นมา” ไวท์อดแซวเพื่อนไม่ได้

“เออไง ทำไมวะ”

ไวท์ได้แต่ส่ายหัว “คิดดีๆ ถ้าเขาไม่เล่นด้วยขึ้นมามึงจะเสียหน้ารึเปล่า แล้วสาวๆ ในสต๊อกของมึงก็เยอะมากอยู่แล้วรึเปล่าวะไทเลอร์” เอ่ยเตือนออกไปทั้งที่รู้ว่าไทเลอร์คงไม่ฟัง

“อะไรที่มึงคิดว่า เขาจะไม่สนกูวะ” ไทเลอร์มองไวท์นิ่ง เริ่มไม่พอใจเพื่อนขึ้นมา เพราะเขาไม่เคยพลาดเรื่องผู้หญิง และเขากับไวท์รู้ใจกันจนไม่จำเป็นจะต้องมาเตือนเรื่องผู้หญิง

“ไม่ใช่แบบนั้น อย่าเพิ่งโกรธกู กูแค่เตือนเพราะเป็นห่วง เพราะผู้หญิงบางคนเขาก็ไม่ได้อยากเป็นของเล่นของใครรึเปล่าวะ ถึงพวกเราจะยังไม่เคยเจอ แต่ก็อาจจะมีไง กูแค่อยากให้มึงดูดีๆ ก่อน”

“ก็ใช่นะ แต่ผู้หญิงทุกคนชอบเงินรึเปล่า มึงกับกูรู้เรื่องนี้ดีไวท์” ไทเลอร์ยกยิ้มด้วยความมั่นใจ

“อืม! ก็จริง” ไวท์ต้องยอมรับความจริง เพราะการที่เติบโตมาในตระกูลร่ำรวยเขาก็ไม่เคยเห็นว่าอะไรที่เงินซื้อไม่ได้เลย ก็ถูกของไทเลอร์ “แล้วมึงจะจัดการยังไง”

ไทเลอร์ยิ้มเจ้าเล่ห์ “มิวมิวขอให้กูช่วยหางานให้ยัยนั่น มึงคิดว่าไง”

“อืม! ถ้ามึงคิดเรื่องนั้น หางานก็แค่ข้ออ้างรึเปล่าวะ งั้นมึงก็เป็นนายจ้างเองซะเลยไม่ดีกว่าเหรอ”

“หึ! ไอ้เวรความคิดเข้าท่าที่สุด งั้นกูฝากคุณโซดาคนสวยทำงานที่ร้านอาหารของคุณแม่นายหน่อยได้ไหม” ไทเลอร์รีบเสนอ

“อ้าว! เฮ้ย! ทำไมมึงไม่ให้ไปทำที่ร้านพ่อมึงล่ะไทเลอร์”

“ก็มันดูจงใจเกินไปไง ช่วยหน่อยไวท์ พูดกับคุณแม่นายให้หน่อย ค่าจ้างฉันเป็นคนจ่ายเอง”

“ไอ้เวร ทุ่มทุนสุดๆ แสดงว่าสวยมากจริง ไว้เจอคราวหน้ากูจะเดินเข้าไปดูใกล้ๆ”

“ไม่ทันแล้วไอ้เวร กูจองก่อน”

“หึ!” ไวท์ส่ายหัวยอมกับความเจ้าชู้ของเพื่อนตัวเอง

“ตกลงมึงจะช่วยคุยกับแม่ให้ ใช่ไหม”ไทเลอร์ถามย้ำ ให้ไวท์รับปาก เพราะถ้าโซดาได้งานที่เขาเป็นคนหาให้ โอกาสที่จะได้ใกล้ชิดกันระหว่างเขากับเธอจะได้ไม่ยาก ไทเลอร์คิดและวางแผนในหัว

“เออ กูคุยกับคุณแม่ให้”

ไทเลอร์ยกยิ้มพอใจ และคิดว่าเขาคงจีบโซดาได้ไม่ยากหรอก ส่วนเธอจะโสดรึไม่โสดมันไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาอยู่แล้ว