-16- ผู้ชายขี้อ้อน

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา พี่ติณก็ไม่อยู่ ฉันกวาดตาไปรอบ ๆห้องก็ไม่มี ฉันพยายามพยุงสังขารตัวเองขึ้นจากเตียง

" โอ๊ะ ทำไม่แสบอย่างนี้ " เมื่อคืนมันรู้สึกดีถึงขั้นดีมากอยู่หรอกนะ แถมยังเป็นคนเร่งเร้าให้พี่ติณทำแรงๆอีก สภาพฉันตอนนี้คือระบบทั้งตัว น้องสาวฉันแดงช้ำหมดเลย ฮือ ๆ

" ตื่นแล้วหรอ " พี่ติณเปิดประตูห้องเข้ามา ฉันซึ่งกำลังนุ่งกระโจมอกด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียว พยักหน้าตอบรับ เขาเข้ามาสวมกอดฉันจากด้านหลัง วางคางไว้บนไหล่ ก่อนจะกระซิบข้างหูแผ่วเบา

" ไหวไหมครับ คนหื่น " ฉันหันหน้าหนีพี่ติณ ฉันสู้หน้าเขาไม่ไหว ฉันอาย ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย ตอนกามอารมณ์เข้าครอบงำ ฉันมีสติแต่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้จริง ๆ โอ๊ยตายแล้วโบอิ้ง เอาหน้าไปซุกไว้ไหนดี

" งื้อพี่ติณ อย่าแซว " ฉันแห่วเสียงใส่พี่ติณไม่จริงจัง

" แต่พี่ชอบนะหื่นแบบนี้ " ฉันที่ทำท่าจะเดินหนีไปเขาห้องน้ำเพราะไม่อยากสบตา แต่เขากลับสอดมือเข้าที่เอวคอดอุ้มฉันไปนั่งบนตักแกร่ง ก่อนจะค่อยๆลูบผิวตามรอยที่เขาทิ้งไว้บนตัวฉัน

" แดงหมดเลย วันหลังพี่จะทำเบาๆน่ะ "

" ทำเบาๆได้หรอค่ะ " ฉันเอ่ยถามคนตัวใหญ่ขึ้นอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด ขนาดฉันเองยังควบคุมตัวเองไม่ได้เลย

" ลองดูอีกรอบไหม "

"ไม่คะ ไม่เอา อิ้งจะไปอาบน้ำ "ฉันดีดตัวลุกขึ้นจากตักเดินไปเข้าห้องน้ำ แต่ก็รีบไม่ได้อยู่ดีทุกครั้งที่ก้าวมันเจ็บใจกลางสาว

" โอ๊ย "

" พี่ช่วยดีกว่า "

"หยุดอยู่ตรงนั้นเลยค่ะ " ฉันเอ่ยบอกพี่ติณ เพราะขืนให้เขาช่วย หื่นใส่ฉันขึ้นมาอีกรอบ ฉันต้องตายคาเตียงแน่ ๆ

ฉันพยายามข่มความรู้สึกเจ็บ จนอาบน้ำเสร็จ พอออกมาก็เห็นพี่ติณกำลังเซ็ตผมอยู่หน้ากระจก

วันนี้เขาใส่ชุดช็อป เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขาอยู่ในชุดอยู่นิฟอร์มของมหาลัย ฉันคงยืนมองอยู่นานพอสมควร จนคนโดนมองเดินเข้ามาประชิดตัว

"มองพี่ขนาดนี้ จะให้พี่อุ้มหรอครับ "

" ปะ ป่าวค่ะ อิ้งเดินเองไหว พี่ติณเข้ามอหรอคะวันนี้ ถึงใส่ชุดช็อป " เขาดูหล่อกว่าเดิมอีกเมื่ออยู่ในชุดช็อป

" ครับพี่มีส่งความคืบหน้าโปรเจค "

" อ่อค่ะ เอ่อ...แล้วชุดอิ้งละค่ะ "

" อยู่ในตู้ เดี๋ยวพี่ไปหยิบให้ " พี่ติณเดินไปหยิบชุดให้ แต่เมื่อถือออกมา ฉันก็ต้องชะงัก เขาซื้อชุดใหม่ให้ฉัน

" พี่ติณมันไม่ใช่ชุดเมื่อวานนิค่ะ "

" ครับ พี่หลับ ก็เลยลืมบอกแม่บ้าน แต่พี่เตรียมชุดไว้ให้แล้ว พี่ซื้อใหม่ไว้ให้ 3 ชุด "

" ซื้อทำไมตั้ง 3 ชุดค่ะ "

" เพราะอิ้งอาจต้องมานอนห้องพี่บ่อย " คนตัวสูงยื่นชุดมาให้ฉัน กระโปรงยาวถึงตาตุ่มไปเลย มิดชิด ไม่มีวงไม่มีแวกอะไรทั้งนั้น

แค่เห็นก็ต้อแต้แล้ว

" พี่ติณ อิ้งใส่กระโปรงตัวเมื่อวานได้ไหม " ฉันมองไปที่กระโปรง เอ่ยถามคนตัวสูงไปเผื่อฟลุ๊ค

" ไม่ครับ " เสียงจริงจังและหนักแน่นดีจริง ๆ

อะไรกันเนี่ยอยู่หอแล้วคิดว่าจะได้ใช้ชีวิตแบบไม่ต้องขออนุญาตใคร อิสระได้ไม่เท่าไร่ก็มีแฟนยิ่งกว่าแม่ยิ่งกว่าพี่โบ๊ทอีก

โอ๊ยยยย อยากจะยืนชักดิ้นชักง้อตรงนี้เลยจริง ๆ

" ถ้าอยากใส่ ก็ต้องโดนพี่เอา ถ้าไหวก็ใส่ " พี่ติณเอ่ยขึ้น ทำให้ฉันหันขวับไปยังคนตัวสูงรีบคว้าชุดมาใส่ทันที

" ใส่ค่ะใส่ ไม่ได้บอกซักคำ ว่าจะไม่ใส่ " ฉันบ่นออกไปเสียงอู้อี้คนตัวสูงที่เห็นฉันรับคำอย่างว่าง่ายยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินออกไปริมระเบียง

" เสร็จแล้วค่ะพี่ติณ ไปกัน " แต่งตัวเสร็จ ฉันเดินไปตามคนตัวสูงที่ริมระเบียงแต่ก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นว่าพี่ติณกำลังสูบบุหรี่อยู่

" พี่สูบบุหรี่ด้วยหรอค่ะ "

" อื้ม " คนตัวสูงทิ้งบุหรี่ก่อนจะหันมาโอบไหล่ฉันเดินเข้าห้อง

" เหม็น ออกไปเลยค่ะ " ฉันผลักอกแกร่งออก กลิ่นบุหรี่ที่เขาสูบเมื่อกี้ติดเสื้อและมือเขา ทำให้ฉันรู้สึกคัดจมูกหายใจไม่ค่อยออกเมื่อได้กลิ่น

" งั้นเดี๋ยวพี่ไปเปลี่ยนเสื้อ "

" ไม่สูบได้ไหม " ฉันเดินตามร่างสูงไปที่ตู้เสื้อผ้า ก่อนที่เขาจะหยิบเสื้อช็อปอีกตัวมาสวมใส่ เขายกมือขึ้นลูบหัวฉันเบาๆ

" อยู่กับโบอิ้ง พี่จะไม่สูบอีก โอเคมั๊ย " ฉันพยักหน้าเป็นการตอบรับ

" โบอิ้ง วันนี้พี่น่าจะเลิกเย็น โบอิ้งกลับหอกับชะเอมก่อนก็ได้ "

" เอ่อ...อิ้งรอพี่ติณได้ค่ะ "

" แบบนั้นก็ได้ครับ ขอหอมหน่อย "

" เดี๋ยวมีใครมาเห็นไม่เอาค่ะ " พอเปลี่ยนมีสถานะกัน พี่ติณกลายเป็นผู้ชายขี้อ้อนทันที ใจฉันสั่นคลอนไปหมดแล้ว

จุ๊ฟ จุ๊ฟ จุ๊ฟ จุ๊ฟ

เขาไม่ใช่แค่หอม เขาจุ๊ฟ ไม่ใช่แค่จุ๊ฟครั้งเดียว แก้ม หน้าผาก จมูก ใต้ค้าง และก็เน้นหนักๆที่ริมปาก

" พอแล้วค่ะพี่ติณ " ฉันผลักอกแกร่งออกก่อนที่จะบานปลาย

ฉันโน้มตัวไปหอมแก้มเขาคืน

ฟอด~

" อิ้งไปเรียนก่อนนะคะ " ฉันเอ่ยก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ

หนึ่งเดือนผ่านมา...

ตั้งแต่เรามีสถานะกันชัดเจน พี่ติณติดฉันยิ่งกว่าเดิม ไปรับไปส่ง กินข้าวเช้า เที่ยง เย็น ก็ต้องไปกินกับเขา จากผู้ชายปากร้าย กลายเป็นผู้ชายขี้อ้อน ขี้งอน ขี้น้อยใจ มากกว่าผู้หญิงซะอีก

เราเข้ากันได้ดี ยิ่งเรื่องเซ็กซ์ยิ่งศีลเสมอกัน มันคือกิจกรรมก่อนนอนที่เราชื่นชอบเป็นพิเศษ ไม่มีใครยอมใคร จัดหนักจัดเต็มไม่มีเบื่อ จนฉันต้องซื้อยาคุมมากิน ( ฉันชอบแบบไม่ใส่ถุงมันถึงใจและสะใจมากกว่า )

"ไอ้ติณ ติดเมียให้มันน้อย ๆหน่อย" เสียงพี่ไปร์ทตะโกน เมื่อฉันหันไปพี่ติณก็เขามากอด มาหอมฉัน ซึ่งฉันมานั่งรอพี่ติณด้านล่างตึกวิศวะของเขา พี่ติณจะเข้ามาพรีเซนต์ รายงาน ความคืบหน้าโปรเจคเดือนละครั้ง

" พี่ติณ คนเยอะ " ฉันตีแขนให้เขาหยุด ก่อนที่พี่ติณจะหันไปหาพี่ไปร์ทที่แซว

" มึงจะตามกูมาทำไม "

"ตั้งแต่มีเมีย เพื่อนฝูงไม่คิดจะคบแล้วว่างั้น"

"คืนนี้วันเกิดกูเจอกันที่ผับเดิม ห้ามเบี้ยว "

" เออกูรู้แล้วนะ มึงจะย้ำอะไรนักหนาวะ "

" โบอิ้งด้วยนะ " พี่ไปร์ทเอ่ยชวนฉัน

" เออ อิ้งน่าจะไม่ได้ไป อิ้งยังทำรายงานไม่เสร็จ ต้องส่งพรุ่งนี้แล้วค่ะ ไว้โอกาสหน้านะคะ "

" เสียดายจัง แต่มึงต้องไปนะไอ้ติณ " พี่ติณไม่ตอบกลับ มีแต่ความเงียบ

" ไอ้เชี้ยติณมึงอย่ามากวนประสาทกู โบอิ้ง ให้ไอ้ติณไปนะ พี่ขอคืนนี้คืนเดียว " เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากเพื่อนตัวเอง พี่ไปร์ทหันมาขออนุญาตฉันแทน "

" ค่ะ " ฉันตอบกลับไป แต่ก็รู้สึกแปลกๆถึงขั้นเพื่อนเขาต้องขออนุญาตฉันเลย ฉันไม่เคยห้ามอะไรเขาเลยนะ เขาต่างหากที่จะไม่ยอมไปเอง

"งั้นพี่ไปก่อน ขับรถดีดีเว้ยไอ้ติณ " พี่ไปร์ทเอ่ยลา ตลอดทางพี่ติณงอแงจะให้ฉันไปงานวันเกิดพี่ไปร์ทให้ได้

" ไปกับพี่นะคืนนี้ "

" อิ้งยังทำงานไม่เสร็จเลย " เขาเงียบไม่ตอบทำหน้ามู่ใส่ฉันอีก จนมาถึงห้องฉันเปลี่ยนผ้าอาบน้ำก่อนจะขึ้นเตียงกะว่าจะหลับสักงีบ แล้วค่อยลุกมาทำรายงาน

แต่ทว่า

" โบอิ้ง ไหนว่ามีรายงาน ทำเลย เดียวค่อยนอน "พี่ติณเดินมาข้างเตียงดึงแขนให้ฉันลุกขึ้น

" งื้อพี่ติณ อิ้งขอนอนก่อนค่ะ "

" ทำเลยครับ เดียวได้ไปงานวันเกิดไอ้ไปร์ทกับพี่ " สายตาออดอ้อน แถมยังเอนตัวลงมาหนุนตักฉันอีก

" อิ้งไม่ไปค่ะ งานอิ้งยังไม่ได้เริ่มเลย ยังไงก็ไม่ทัน พี่ติณไปสนุกกับเพื่อนเถอะค่ะ "

" ไม่เอา อิ้งไม่ไปด้วย มันไม่สนุก " ดูซิเขาเป็นเอามากขนาดไหน

" ไม่ต้องมาปากหวานเลยค่ะ อิ้งไม่ไปด้วยพี่จะได้ดูสาวๆสวยๆไง ดีออกจะตาย "

" ไม่มีใครสวยเท่าโบอิ้งของพี่แล้วครับ "

" ไม่จริงหรอกค่ะ อย่ามาแกล้งชมอิ้งให้ยาก รู้นะอิ้งไม่ไปด้วยนี้แอบดีใจอยู่ใช่ไหมคะ "