-01- เราชอบนาย

“ธันวา นายรู้ใช่ไหมฉันรู้สึกยังไงกับนาย” ทุกอย่างที่ฉันแสดงออกไป ฉันชัดเจนตั้งแต่แรก และดูเหมือนเขาจะรู้สึกแบบเดียวกับที่ฉันรู้สึก แต่เราทั้งสองก็ไม่เคยที่จะบอกความในใจจริง ๆ

“เราชอบนายนะ” ฉันรู้สึกชอบเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันไม่รู้เป็นเพราะอะไร แต่หัวใจของฉันมันบอกอย่างนั้น ใจสั่นและเต้นระรัวทุกครั้งเมื่อได้อยู่ใกล้

พยายามเข้าใกล้ ไปเจอเขาให้บ่อยที่สุด ถ้าจะบอกว่าธันวาคือผู้ชายคนแรกที่ฉันตามจีบ

มันก็คงเป็นแบบนั้นจริง ๆ เพราะฉันไม่เคยจีบใคร มีแต่โดนจีบก่อน

แต่กับเขามันไม่ใช่ ฉันเป็นคนเริ่มเข้าหา อยากคุยกับเขาตั้งแต่วันแรก

“เพื่อนกันเหมือนเดิมมันดีอยู่แล้ว” เขาพูดออกมาทั้งที่ยังเล่นเกมอยู่ เขาไม่รู้สึกอะไรกับฉันจริง ๆ หรอ ทุกอย่างฉันคิดไปเองคนเดียวงั้นหรอ

ฉันรู้สึกหน้าชา เหมือนโดนตบเข้าอย่างจัง ที่คุยแชทกันทุกวัน คอยรายงานเมื่อถึงบ้าน ไปนั่งเล่นกันริมน้ำ โทรปลุกตามที่ฉันขอทุก ๆ เช้า มันเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้นจริง ๆ เหรอ

มันรู้สึกจุกอยู่ที่คอพูดไม่ออก

“นายรู้สึกกับฉันแค่นั้นจริงดิ”

“อืม เป็นเพื่อนกันอะมันดีที่สุดแล้ว” คำตอบเดิมที่ไม่อยากได้ยิน เพื่อนบ้าอะไรปฏิบัติกันแบบนั้น

ฉันไม่ได้อยากมีเพื่อนสนิทที่เป็นผู้ชาย และเขาไม่ได้เรียนคณะเดียวกับฉัน แถมเรายังไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

เขาเป็นญาติทรายเพื่อนสนิทฉัน และที่ฉันตีซี้ เข้าไปทำความรู้จัก ไม่ใช่อยากได้เพื่อนเพิ่ม จุดประสงค์ฉันชัดเจน ทั้งยังคิดว่าการกระทำรวมถึงคำพูดที่คอยพูดหยอดพูดแซว ไม่มีเพื่อนที่ไหนเขาทำกัน

เพื่อนบ้าอะไร เป็นสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจเขาเลย

ถ้าเขาไม่คิดอะไรกับฉันแล้วจะมาเริ่มพูดคุยเหมือนให้ความหวังทำไมตั้งแต่แรก

“ฉันไม่เชื่อ ว่านายไม่รู้สึกอะไรกับฉัน”

“ธันวา นายหันมาคุยกับฉัน” ยิ่งเขาเลือกที่จะเล่นเกมโดยไม่หันมาคุยหรือสบตาด้วย มันยิ่งทำให้ฉันรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้คิดแบบที่พูด

จะไม่หันมาคุยกันดี ๆ ใช่ไหมธันวา ได้ ฉันเดินเข้าไปแทรกตัวนั่งบนตักแกร่ง

“ทำอะไร”

“ก็นายไม่คุยกับฉันดี ๆ” ถึงเขาจะพยายามดันให้ฉันออกจากตักแกร่ง แต่ก็ไม่เป็นผล แถมยังใช้มือคล้องคอร่างสูงจนเราสบตากัน

“ไหนนายบอกฉันใหม่ซิ ธันวา ว่านายไม่ได้คิดอะไรกับฉัน”

“จะเล่นเกม”

“ตอบก่อน” ฉันจับคางธันวาไว้ไม่ให้หันหนี และทำให้เห็นว่าสายตาของเขามันมีความสั่นไหว ถึงจะเพียงไม่กี่วิก็ตาม

“เราคิดกับเธอแค่เพื่อน ชัดยัง” ถึงจะพูดออกมาอย่างนั้น แต่ฉันกลับไม่เชื่อในคำพูดของเขา

“เพื่อนมีเยอะแล้ว ฉันไม่ต้องการ”

“ให้ได้แค่นี้ ออกไป จะเล่นเกม” ไล่ฉันหรอ หึ ฉันรุกจีบขนาดนี้ ยังกล้าเมินอีก ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นเขาต้องเป็นฝ่ายวิ่งตามฉันเหอะ แต่ดูนายนี่สิ มีของดีอย่างฉันอยู่ในมือแท้ ๆ กลับไล่อยู่ได้

“แน่ใจหรอ”

“ทำอะไร”

“ก็อยากรู้ไง ว่าฉันเป็นได้แค่เพื่อนสำหรับนายรึป่าว” ฉันนั่งบนตักแกร่งทั้งใช้มือคล้องคอ ก่อนโน้มตัวเข้าไปเพื่อจะจูบ แต่เขาแทรกพูดขึ้นมาในขณะที่หน้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบ

“ความอดทนมีไม่เยอะ”

“แล้วจะอดทนทำไม ยกเว้นแต่นาย… ไม่มีน้ำยา หรือว่าทำไม่เป็น” ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาจะอดทนเรื่องอะไรไม่ได้ แต่ฉันหมายถึงจูบ คงไม่เคยจูบใครละสิท่า

“ให้พูดใหม่”

“หรือว่าที่นายปฏิเสธฉันเพราะว่า… เป็นเกย์ ถ้าเหตุผลนั่นฉันก็พอจะเข้าใจได้นะ”

“แต่ถ้านายบอกว่าคิดกับฉันแค่เพื่อน ฉัน ไม่ เชื่อ”

“ขอพิสูจน์หน่อยแล้วกัน”

ฉันโน้มเข้าไปปิดปากร่างสูงก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดขึ้น ไม่นานนักอาการขัดขืนของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นสัมผัสตอบ ทำเอารู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมา จากตอนแรกแค่อยากจะรู้ว่าธันวารู้สึกอะไรมากกว่าเพื่อนหรือเปล่า

แต่ตอนนี้เขากลับเริ่มเร่งเร้าจูบจากอ่อนโยนเป็นรุนแรงเร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งดุนดันลิ้นเข้ามาสัมผัสรสหวานอยู่นานหลายนาที จนฉันต้องผลักออกเมื่อธันวาไม่เว้นช่วงให้ได้หายใจ

“นายโกหก” เขาจูบตอบ ถ้าคิดกับฉันแค่เพื่อน ด้วยแรงกำลังที่มีมากกว่าผลักฉันออกได้สบายอยู่แล้ว แต่อีกฝ่ายกลับจูบตอบ เท่านั้นฉันก็ได้คำตอบที่ต้องการ

แต่เมื่อทำท่าจะลุกกลับโดนมือแกร่งรั้งเอวคอดเอาไว้

“ปล่อยสิ นายอยากเล่นเกมไม่ใช่หรอ ฉันจะกลับแล้ว”

“พิสูจน์ก่อนสิว่าเราไม่ได้เป็นเกย์” จะพิสูจน์อะไรอีก แค่จูบตอบก็รู้แล้วไหม เกย์อะไรจะจูบกับผู้หญิง

แต่สายตาที่ธันวามองมากลับทำให้ฉันรู้สึกหวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก ก่อนมือหนาจะเลื่อนมาลูบไล้หน้าขาจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว

“ฉันเชื่อแล้วว่านายไม่ได้เป็นเกย์” ฉันจับมือหนาให้หยุดลูบหน้าขาก่อนที่อะไรมันจะเกินเลยไปมากกว่านี้

“แล้วที่บอกว่าฉันไม่มีน้ำยาล่ะ พิสูจน์ก่อนสิ”

ฉันคอแห้งผาก ร้อนรุ่มไปทั้งหน้า เสียงทุ้มกับสายตาที่มองมันสื่อถึงการเอาจริง