บทนำ

บทนำ

“อาทิตย์นี้กลับมานอนบ้านด้วย”

เสียงเข้มที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้ร่างบางที่อยู่กำลังสวมใส่เสื้อผ้าสะดุ้งเฮือก รินรดายังไม่ได้หันกลับไป แต่รีบดึงเดรสกระโปรงเข้ารูปที่กำลังจะสวมใส่

“ได้ยินหรือเปล่า…” แต่เสียงฝีเท้าหนักที่ย่ำเข้ามาใกล้คงไม่น่าตกใจเท่าลมหายใจร้อนผ่าวที่มากระทบหลังคอเธอ

“รดา…ฉันถามว่าได้ยินหรือเปล่า” เสียงนั้นไม่ได้ข่มขู่ แต่เธอกลับรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

รินรดาเม้มริมฝีปากเธอเอียงลำคอหลบใบหน้าคมคายที่ก้มลงมาใกล้ หญิงสาวไขว้มือเพื่อดึงซิปของชุดเดรส แต่ดึงยังไงมันก็ติดดึงไม่ขึ้น

“ถ้าไม่ได้ยิน…” มือหนายื่นเข้ามาช่วย เขาไม่ได้ตั้งใจจะรูดซิปชุด แต่ตั้งใจจะก่อกวนเธอ

“รดาได้ยินค่ะ คุณคินปล่อยมือด้วย” เธอตอบกลับเสียงแข็งแสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจที่เขามาปรากฏตัวที่นี่

ร่างเล็กหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงที่ตั้งใจเข้ามาคุกคาม ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมามองแววตาของเธอราบเรียบติดจะเฉยชา แต่เมื่อมองไปยังด้านหลังเขากลับดูมีแววกังวล

“ฉันก็แค่อยากช่วย…รูดซิปให้”

มุมปากหยักยกสูงเมื่อเห็นความพยศเล็ก ๆ ในนัยน์ตาดำขลับคู่ตรงหน้า เธอปัดมือหนาออกอย่างไม่ไยดี

อคิราไม่ได้แค่รูดซิป แต่เขาใช้ฝ่ามือลากไปตามสะโพกเธอ รินรดาจ้องตาคมสีน้ำตาลเข้มนั่นและส่งสายตาไม่พอใจออกไป ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มมองลูกแมวตัวเล็กที่พยายามพยศใส่

“หรือถ้าเธอไม่อยากให้ฉันช่วยใส่ งั้นฉันถอดมันก็ได้นะ”

เขาโน้มหน้าลงมากระซิบแถวซอกคอหอมกรุ่น

“รดาไม่มีอารมณ์ ถอยออกไป” เธอบอกด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดจริงจัง แต่เขาแค่นยิ้มใช้ฝ่ามือทาบลงมาบนลำคอเธอและออกแรงบีบ

แม้น้ำหนักจะไม่ได้มากมาย แต่ก็ทำให้ลมหายใจของหญิงสาวสะดุดลงได้

“แต่ฉันมี!” อคิรากดเสียงใส่เธอ ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจัดประกบกับเรียวปากบาง

มือเล็กสองข้างยกขึ้นผลักอกแกร่งสุดแรงด้วยความตกใจ เรียวลิ้นอุ่นชื้นสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากตวัดต้อนดูดเคล้นเธออย่างเลือดเย็น ร่างเล็กโดนดันจนแผ่นหลังติดกำแพงห้องแต่งตัว

อคิราจูบเธอราวกับจะให้ขาดใจ อ้อมแขนแข็งแรงกอดรัดจนสองเท้าของเธอลอยขึ้นเหนือพื้น รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเธอคว่ำหงาย

“แล้วไหนบอกไม่มีอารมณ์…คนไม่มีอารมณ์เขาไม่แฉะแบบนี้หรอกนะ” แววตาของเธอระริกสั่นไหวเช่นเดียวกับริมฝีปาก

ปลายนิ้วร้ายที่ค่อย ๆ กดกรีดเข้าใส่สัมผัสความนุ่มลื่นของแพรไหมที่ปกคลุมเนินเนื้อสวยงามบางเบา เธอเม้มปากขยับปลายเท้า

“ตอบมาสิรดา…ทำไมถึงแฉะขนาดนี้ คิดถึงฉันก็บอก”

มือบางที่ขยุ้มเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาจนยับย่น เธอขบริมฝีปากกลั้นเสียงครางสะอื้น

“คะ คุณคิน…อึกกกก” อคิราจ้องแววตาเว้าวอนของคนตรงหน้า ริมฝีปากหยักกดจูบลงไปบนเรียวปกที่เผยออ้ารอรับจุมพิตที่เขาพร้อมจะปรนเปรอ

“รดาไม่…อือ ไม่เคยคิดถึงคุณ” ลิ้นสากลากเลียผิวแก้มก่อนที่เขาจะหัวเราะออกมา ท่อนขาเรียวโดนหัวเข่าจับแยกออก

อคิรากดปลายนิ้วมือทีละนิ้วเข้าไปสัมผัสปากโพรงรักอ่อนนุ่มอย่างเชื่องช้า แต่ก็ช่ำชองจนร่างเล็กร้องคราง

“ปล่อย…” แต่เสียงกุกกักด้านหลังดังขึ้นทำให้รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าคมคายของอคิราในพริบตาเดียว

“อย่าลืมว่าเธอเป็นเมียฉัน!” อคิราตวาดออกไป แต่ลมหายใจของเขาก็สะดุดไปชั่วครู่เมื่อเห็นแววตาตื่นตกใจของเธอ

มือบางยกขึ้นผลักอกแกร่งสุดแรง อคิรายิ้มร้ายจ้องมองรินรดาด้วยสายตาเอาเรื่อง

“คุณก็อย่าลืมว่าใครเป็นคนทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้! อย่าลืมมันสักวินาทีเดียว!” เธอผลักอกแกร่งพร้อมกับจัดระเบียบเสื้อผ้าตัวเองและก้าวเท้าเดินออกมาจากห้องแต่งตัว

“สรุปว่าเธอเลือกมัน!”

“ฉันไม่เลือก…ไม่ว่าคุณหรือใคร แต่ถ้าใครอยากจะไป ฉันก็ไม่ห้าม!”

หญิงสาวพูดจบก็สบเข้าไปแววตาดำดิ่งของผู้ชายอีกคนที่ยืนกอดอกพิงประตูห้องมองเธออยู่เช่นกัน

ร่างบอบบางในชุดเดรสสีดำกำมะหยี่เดินผ่านหน้าเขาไป แต่มือหนาคว้าแขนและออกแรงกระชาก

ท่อนแขนหนากอดล็อกลำคอเธอไว้ ริมฝีปากหยักคล้ำแค่นยิ้ม ลมหายใจเจือกลิ่นบุหรี่ทำให้หญิงสาวต้องหันหน้าหนีไปอีกทาง

“ภัทรปล่อย!” กรภัทรมองแววตาตื่น ๆ ของหญิงสาวในอ้อมแขน เขายิ้มเย็นใส่เธอ

“ถ้าเธอไม่เลือกก็อยู่กันไปแบบนี้…และอย่าคิดว่าจะถีบหัวส่งฉันเพื่อไปเสวยสุขกับมัน!” กรภัทรมองไปยังอคิรา

“และถ้าเธอเลือกมัน…” กรภัทรหยิบบางอย่างที่เหน็บไว้ด้านหลังและเอามันมายัดให้มือรินรดา

เขาจับมือที่สั่นเทาและบีบแน่นไว้ ก่อนจะเล็งไปยังอีกมุมหนึ่ง เป็นมุมที่อคิรายืนอยู่

“ฉัน…ไม่เลือกใครทั้งนั้นภัทร”

หัวใจของรินรดาเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอพยายามบังคับมือที่สั่นเทาของตัวเอง แต่เพราะกรภัทรบีบมือเธอแน่นไป

นัยน์นาตัดพ้อที่เงยขึ้นมามองนั่นทำให้กรภัทรใจอ่อนยวบ เขากดปลายจมูกลงไปบนลาดไหลเปลือยเปล่าถอนหายใจอย่างพ่ายแพ้

ก่อนจะหมุนตัวเธอกลับมาเผชิญหน้ากัน มือหนาลากมาประคองใบหน้ารูปไข่ที่เล็กกว่าฝ่ามือเขามาก

“ไม่เลือกก็ไม่เลือก แต่รดาอย่าลืม...ฉันให้สิ่งที่เธอต้องการได้ ฉันก็เอามันคืนมาได้เหมือนกันโดยเฉพาะชีวิตมัน!”