บทที่ 3

บทที่ 3

“ไม่กลับไม่ได้เหรอ อยู่กับภัทรอีกวันนะ”

กรภัทรเดินมากอดหญิงสาวจากทางด้านหลัง เธอกำลังยืนทาครีมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง

“ถ้าอยากให้รดาอยู่ต่อ ก็ต้องมีคุณคินอยู่ด้วย…” คนฟังถอนหายใจเขาสอดมือล้วงเข้ามาลูบไล้หน้าท้องของเธอ

“ก็ตามใจรดาอยู่แล้ว…” เธอเอี้ยวใบหน้ามามองเขา มุมปากเล็กบิดยิ้ม ก่อนจะใช้ศอกดันร่างหน้าให้ออกห่างไป

“ก็ลองไม่ตามใจรดาดูสิ…” ปลายจมูกโด่งสันกดหอมลงมาที่สันกรามเล็กของเธอ เขาหลับตาซึมซับกลิ่นหอมอ่อนจากผิวแก้มเนียน

“ใครจะกล้า รดาจะไปกี่วัน” เธอลูบครีมทาตัวที่กดลงมาตามฝ่ามือไปตามเรียวแขน ไม่ได้ตอบคำถามที่กรภัทรอยากรู้

“รดา…”

กรภัทรอยากรู้ว่าถ้าเขาให้รินรดากลับไปกับอคิราเธอจะไปอยู่กับมันกี่วัน จะเบี้ยวนัดเขาแบบที่เขาทำกับมันหรือเปล่า

“ภัทรอย่างี่เง่า รดาอยู่กับคุณมาหลานแล้วนะ”

“...”

“ในเมื่อคุณเป็นคนบอกให้เราแยกบ้านกัน รดาก็ทำตามความต้องการคนละครึ่งทางของเราแล้ว คุณจะมาพูดให้เป็นประเด็นทำไม?”

“งั้นก็มาอยู่ด้วยกัน ฉันโอเคก็ได้” กรภัทรถอนหายใจเขาทนไม่ได้ที่จะให้รินรดาไปอยู่กับอคิราสองต่อสองโดยไม่มีเขา

“ภัทรชอบเอาแต่ใจ แค่คุณคินเขาโอเคนะ”

“มันจะโอเคก็เรื่องของมัน แต่ฉันไม่โอเค ฉันหวงเธอ…”

รินรดาหันไปสบตากรภัทรเธอยิ้มให้เขาและหันมาสนใจทาครีมต่อ

“อะไร ๆ รดาก็เห็นมันดีกว่าฉัน”

“รดาไม่เคยเห็นใครดีกว่าใคร…รักเท่ากัน”

“แต่ฉันอยากให้รดารักฉันมากกว่า”

“ภัทรอย่าขอในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ เราตกลงกันแล้วนะคะ ตั้งแต่แรก…”

กรภัทรมองใบหน้ารูปไข่ เขาประคองใบหน้าเธอกดปลายจมูกหอมแก้มใสสองข้างนั้นด้วยความหลงใหล เขายอมรับ…ว่าเขาขาดรินรดาไม่ได้ แม้จะพยายามแล้วก็ตาม

“อืม...” ชายหนุ่มไม่คิดจะยั่วโมโหหญิงสาวอีก ริมฝีปากหยักลึกจะประกบปากจูบลงมา กรภัทรลากฝ่ามือลูบไล้บั้นท้ายอวบอัด เขาซุกไซ้ลำคอหอมกรุ่นอย่างหื่นกระหาย

สำหรับรินรดาแล้วเขาไม่เคยพอ ไม่เคยเต็ม เราสามารถอยู่ด้วยกันทั้งวันทั้งคืนก็ได้

หญิงสาวหันหน้าไปหาเขาเธอหยัดสะโพกขึ้นไปนั่งอย่างหมิ่นเหม่บนโต๊ะเครื่องแป้ง ปากเราสัมผัสจูบกันอย่างดูดดื่ม

แพนตี้บาง ๆ ถูความใหญ่โตของกรภัทรถูไถจนฉ่ำชื้น เธอตัวสั่นเกร็งด้วยความเสียวกระสัน

รินรดายกขาขึ้นเหน็บเอวสอบ มือข้างที่ยังคงมีครีมทาตัวลูบไปตามเรียวขาตัวเอง เธอครางออกมาเบา ๆ เพราะเขาสอดส่วนหัวเข้ามาทางขอบแพนตี้

“ภัทร…” เธอกัดปากร้องเรียกชื่อเขาอย่างยั่วยวน และจิกปลายเท้ากับหน้าท้องเรียงตัว

กรภัทรค่อย ๆ ใส่ความเป็นเขาเข้ามาอย่างช้า ๆ สายตาก็จับจ้องมองหน้ารินรดาอย่างคาดโทษ

“เพลย์เซฟรดาด้วยภัทร” เขามองหน้าเธอก่อนจะยกยิ้ม มือหนาจับลิ้นชักดึงเปิดออกมา เขาหยิบซองอุปกรณ์ป้องกันที่มีเกือบเต็มลิ้นชักและเอามันมายัดใส่ปากเธอ

“รดาก็ใส่ให้หน่อยได้ไหม?” รินรดามองหน้าเขาเธอถอนหายใจ หญิงสาวใช้ฟันหน้ากัดปลายซองและค่อย ๆ ฉีกออก

กลิ่นสตรอว์เบอร์รีตีขึ้นจมูก เธอใช้ปลายนิ้วจับสะบัดถุงป้องกัน ใช้ปากเม้มตรงส่วนหัวก่อนจะขยับกายลงจากโต๊ะเครื่องแป้งลงไปนั่งคุกเข่าตรงหน้ากรภัทร

“อยากเข้าข้างหลังมากกว่า…แต่ก็อยากเข้าข้างหน้าด้วย”

เขาใช้มือจิกเส้นผมด้านหน้าเธอขึ้นก่อนจะก้มลงมากัดโหนกแก้มก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ท้องน้อยวูบวาบแบบนั้น

“อื้อออ” เขายัดความใหญ่โตเข้ามาในโพรงปากเธอแทน มือของรินรดายังคงถืออุปกรณ์ป้องกันอยู่เลย

อ๊อก! อ๊อก!

“รดา อ๊าาาาา” เขาใช้มือหนึ่งจิกผมเธอให้เชิดหน้าขึ้น อีกมือจับศีรษะเธอตอกกระแทก ความใหญ่ยาวที่ถูกดันเข้ามาแรง ๆ จนสุดลำคอ เธอเกือบจะสำรอกออกมา

ส่วนหัวของเขากระแทกผนังลำคอด้านหลัง กรภัทรควงคว้านในโพรงปากละชักมันออกมาตีใบหน้าเธอ

เขาบีบปลายคางใช้นิ้วโป้งบดขยี้ปากล่าง รินรดาครางออกมาเธอหลับตารอรับแรงปะทะ

เขาชักความใหญ่ยาวด้วยฝ่ามือตัวเอง เสียงลมหายใจหอบถี่ ๆ กับการครางเบา ๆ ในลำคอหนา ยิ่งเพิ่มความเสียวกระสันให้เรามากยิ้งขึ้น

รินรดาฉีกขาอ้าออก เธอใช้นิ้วเรียวของตัวเองบีบขยี้ติ่งเสียวที่ยื่นยูน เธอกดปลายนิ้วชำแรกเข้าไปในร่างกาย หญิงสาวกรีดร้องเพราะเสียวจากปลายนิ้วที่ช่วยตัวเองอยู่

“รดา อืมมม” เขาใช้ส่วนนั้นตีใบหน้าเธอจนเกิดเสียง บีบปากเล็กให้อ้าออก ก่อนน้ำขุ่นคาวก็พุ่งทยานออกมาจนเปรอะเปื้อนใบหน้าและลำคอไปหมด

“ภะ ภัทร!” เขารวบร่างเธอขึ้นจับพลิกตัวหันหลังและสอดใส่เข้ามาในทันที ร่างกายเธอกระตุกเกร็งอย่างซ่านกระสัน

“ภัทร! อ๊ะ!” การร่วมรักของเราแต่ละครั้งมันดุเดือดถึงใจ

ถึงแม้กรภัทรจะเป็นคนที่หัวรุนแรง แต่ก็เติมเต็มได้อย่างถึงที่สุด อคริาจะอ่อนโยนแต่มันก็ถึงใจไปอีกแบบ และเวลาที่เข้ามาพร้อม ๆ กัน รินรดาเอ่อล้นจนแทบจะทะลักออกปาก

“รดา อ๊าาาา” เขาทิ้งตัวลงมากอดเธอ

รินรดาก็พลิกตัวไปกอดเขา เธอมองไปยังประตูเห็นอคิรายืนทำหน้ายักษ์อยู่ตรงนั้น หญิงสาวยกมือขึ้นเรียกเขาให้เข้ามาหา

กรภัทรเป็นผู้ชายผู้ใหญ่ เขาผิวคล้ำกว่าอคริาแต่ก็คมเข้มแบบเหลือร้าย ร่างกายของเขาอัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม หากเทียบแล้ว เขาตัวใหญ่กว่าอคิรา

อคิราขาวกว่ากรภัทร และเป็นผู้ชายขาวตี๋หุ่นล้ำ ทั้งคู่มีความสูงเท่ากัน คนหนึ่งขาว คนหนึ่งเข้ม

รินรดาไม่มีสเปกตั้งแต่แรก เธอแค่เธอชอบผู้ชายสะอาด พูดรู้เรื่อง และเขาสองคนก็เข้าเกณฑ์ที่เธอชอบ

โดยเฉพาะตรงนั้น…มือเล็กแตะสัมผัสสลับลูบ สิ่งที่กระดกหัวขึ้นมาทักทายเธอทำให้หัวใจดวงน้อยกระพรือออก

ขนาดใหญ่และยาวแบบที่กำสองมือต่อกันก็ยังมองเห็นมันอยู่ ความอมชมพู และเส้นเลือดเล็กใหญ่ที่โอบล้อม รินรดารู้สึกว่านี่คือการเติมเต็มชีวิตอย่างหนึ่ง

กรภัทรเป็นแฟนเก่าที่เลิกรากันไปตั้งแต่เรียนมหาลัยฯ ครอบครัวเขาไม่ชอบเธอ

อคิราเป็นแฟนใหม่ก่อนจะเลิกกันในที่สุดเพราะครอบครัวต้องการให้เขาไปหมั้นกับผู้หญิงที่พ่อแม่หาให้

เธอโชคดีที่เจอผู้ชายที่เพียบพร้อมทั้งฐานะและชาติตระกูล แต่หากมันจะผิดก็คงเป็นชาติกำเนิดของเธอ

รินรดาเป็นเด็กกำพร้า เหตุผลแค่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอเป็นคนที่ครอบครัวเขาไม่เลือก

แต่เป็นเด็กกำพร้าแล้วผิดอะไร? รินรดาปากกัดตีนถีบมาด้วยตัวเองจนมีวันนี้ เธอควรมีความสุข และจะมีให้มากด้วย!

ผู้ชายสองคนที่ทิ้งรอยแผลขนาดใหญ่ไว้ในหัวใจของเธอ หญิงสาวไม่คิดเอาหัวใจไปฝากไว้ใต้ฝ่าเท้าใครอีกแล้ว

ในเมื่อเลือกได้ เธอขอเลือกรักตัวเอง เลือกทำในสิ่งที่ตัวเองจะมีความสุข

ในอายุสามสิบกว่าปีเรากลับมาเจอกันอีกครั้ง จะด้วยตั้งใจก็ดี โชคชะตาก็ช่าง เมื่อพบกันแล้วก็ดีเสมอ

รินรดาหน้าที่การงานและคุณภาพชีวิตดีเยี่ยมอย่างไม่ต้องพูดถึง เธอเป็นผู้จัดการธนาคารมหาชนยักษ์ใหญ่ คงไม่ต้องพูดถึงว่าเธอตอนนั้นกับตอนนี้แตกต่างแค่ไหน

การที่จะถูกเติมเต็มนั่นได้ก็มีอยู่ไม่กี่อย่าง และเซ็กซ์มันตอบโจทย์ชีวิตเธอ

ในเมื่อพวกเขาขอกลับเข้ามารับผิดชอบกับสิ่งที่ทำลงไปในอดีต ตามตื๊อไม่เลิกรา

งั้นก็ได้…เธอยอมรับว่าเจ็บอยู่ แต่ก็ยังคงรักทั้งคู่

ความรักมันไม่ใช่แค่เรื่องของคนสองคน งั้นเธอก็ทำให้มันเป็นเรื่องของสามคนไปเลย

รินรดาขอเก็บเขาไว้ทั้งคู่ หลังจากลองดูแล้ว เราสามคนชอบรสนิมทางเพศแบบนี้…มันเป็นความเต็มใจของทุกฝ่าย

เราตกลงที่จะอยู่กันสามคน…โดยเงื่อนไขทั้งหมดมีรินรดาเป็นผู้ควบคุมแต่เพียงผู้เดียว