บทที่ 6 นัดเจอ

บทที่ 6 นัดเจอ

รถเบนซ์สีขาวเคลื่อนเข้ามาจอดที่หน้าบ้านสวน ลลินรีบดับเครื่องยนต์แล้วก้าวลงจากรถพร้อมถุงน้ำตาลในมือ ทว่าทันทีที่เท้าแตะพื้น เธอก็ต้องเจอกับร่างของแม่ช้อยที่ยืนเท้าเอวรออยู่ใต้ถุนบ้านด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ

“ไปซื้อน้ำตาลจากขั้วโลกเหนือหรือไงแม่คุณ! ข้าเกือบจะปล่อยให้ขนมมันจืดสนิทเป็นน้ำล้างจานอยู่แล้ว!” เสียงแม่แหวขึ้นมาทันทีที่เห็นหน้าลูกสาว

“แม่อ่ะ! ก็หนูไปช่วยคนมาหรอก ถึงได้ช้าเนี่ย” ลลินเถียงกลับเสียงดังพอกันพลางสะบัดบ๊อบใส่

“ช่วยคน? อย่างแกเนี่ยนะจะไปช่วยใคร ไม่ใช่ไปยืนวีนใส่ใครกลางตลาดจนรถติดหรอกรึ” แม่ช้อยค้อนให้วงใหญ่พลางยื่นมือมารับถุงน้ำตาล

“แม่คนงาม... แม่นักบุญของอีช้อย” แม่พูดประชดประชันต่อพลางพลิกถุงน้ำตาลดู

“แล้วนี่ไปช่วยใครมาล่ะ ถึงได้กลับมาหน้าแดงหูแดงเป็นงิ้วแบบนี้”

“ก็... ก็เด็กแถวนี้แหละแม่ รถเสียอยู่ข้างทาง หนูเห็นว่าแดดมันร้อนหรอกนะเลยยอมให้ติดรถมาด้วย” ลลินพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในหัวยังสลัดภาพเด็กหนุ่มที่นอนเอนเบาะมองหน้าเธอในรถไม่ออก

“น้ำตาลก็ได้แล้ว หนูไปทำงานต่อละนะ ห้ามกวนเด็ดขาด!”

“ขอบใจ... เออๆ ไปเหอะ ทำงานของแกไป แต่อย่าให้รู้หนาว่าที่หน้าแดงน่ะเพราะแดด หรือเพราะเด็กที่แกไปช่วยมากันแน่”แม่ช้อยทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายพร้อมรอยยิ้มกึ่งล้อเลียน ก่อนจะสะบัดก้นเดินเข้าครัวไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้ลูกสาวคนสวยยืนอ้าปากค้างหน้าร้อนผ่าว ลลินไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอรีบสาวเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งขึ้นไปบนบ้านไม้หลังงาม พยายามหนีสายตาที่เหมือนจะรู้ทันของคนเป็นแม่

ปัง!

เธอปิดประตูห้องนอนลงเบาๆ แล้วพิงหลังกับบานไม้ หัวใจเจ้ากรรมยังคงเต้นรัวผิดจังหวะอยู่ลึกๆ กลิ่นอายแดดจางๆ ที่ติดมาจากตัวของเขตต์ดูเหมือนจะยังคงอวลอยู่ในลมหายใจ จนเธอต้องสะบัดหัวแรงๆ เพื่อไล่ภาพใบหน้ากวนประสาทนั้นออกไปจากสมอง

"บ้าจริง... เพราะแดดสิ หน้าแดงเพราะแดดสุพรรณฯ มันร้อนต่างหาก!" เธอบ่นพึมพำพลางพัดลมเข้าหน้าตัวเอง

แต่ก็นั่นแหละ... ยิ่งหนีก็ยิ่งเจอ เมื่อบรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมมันดูอุดอู้จนเกินไป ลลินจึงตัดสินใจหอบหิ้วโน้ตบุ๊กคู่ใจลงมาข้างล่างอีกครั้ง เธอเลือกมุมสงบใต้ต้นมะม่วงอกร่องต้นเดิมที่แผ่กิ่งก้านร่มรื่น แสงแดดยามบ่ายเริ่มอ่อนแสงลงบ้างแล้ว ลมทุ่งที่พัดเอื่อยๆ ช่วยให้จิตใจที่ว้าวุ่นเริ่มสงบลง

เธอกดเปิดหน้าจอโน้ตบุ๊กที่ค้างฉากเลิฟซีนของนิยายวายเรื่องล่าสุดเอาไว้ ทว่า... ไม่ว่าจะพยายามรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดสักเท่าไหร่ ภาพของ 'ไอ้เด็กแสบ' ตอนที่โน้มตัวลงมาหาในรถจนลมหายใจแทบจะรดรินกัน พร้อมกับคำว่า "พี่ลลินคนสวย" ก็คอยจะแทรกเข้ามาในจินตนาการทุกบรรทัด

‘น่ากินกว่าตอนวีนเยอะเลย…’ประโยคนั้นดังแว่วขึ้นมาในโสตประสาทอย่างไม่มีสาเหตุ ลลินชะงักนิ้วที่กำลังพิมพ์ พลันความร้อนก็แล่นริ้วขึ้นมาบนนวลแก้มอีกรอบ

“ไอ้เด็กบ้า! ไอ้เด็กนิสัยไม่ดี!”เธอพึมพำด่าหน้าจอคอมพิวเตอร์ราวกับว่ามันเป็นหน้าของเขตต์ แต่ทว่าริมฝีปากอิ่มที่เคยเม้มแน่นด้วยความหงุดหงิด กลับค่อยๆ คลี่รอยยิ้มออกมาโดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัวเธอรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันทีเมื่อรู้สึกตัวว่ากำลังเผลอไผลไปกับคำชมของเด็กคราวลูก

ในขณะที่เธอกำลังสับสนกับความรู้สึกตัวเองอยู่นั่นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างตัวก็แผดดังขึ้นมาทำลายความเงียบ…

เธอกดรับสายด้วยความแปลกใจ เพราะเบอร์ที่โชว์อยู่บนหน้าจอนั้นไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในเครื่อง

“ฮัลโหล” ลลินกรอกเสียงลงไปอย่างระแวดระวัง พลางหัวคิ้วขมวดมุ่นด้วยความสงสัย

“โหลลิน... แกกลับมาสุพรรณแล้วเหรอ” เสียงแหลมเล็กที่ดูคุ้นหูดังลอดออกมาจากปลายสาย น้ำเสียงนั้นมีความสนิทสนมจนลลินต้องขยับโทรศัพท์ออกมาดูหน้าจออีกครั้ง

“ใช่... นั่นใครน่ะ” เธอขมวดคิ้ว พิงแผ่นหลังลงกับพนักเก้าอี้ พยายามนึกทบทวนว่าเจ้าของเสียงนี้คือใครในบรรดาคนรู้จักที่นี่

“แหม ทำเป็นลืม! ข้าเอง ส้มจี๊ดไง!”

“กริ๊ดดด! จี๊ดเหรอแก!” ลลินอุทานออกมาอย่างตกใจแกมดีใจ เธอกระเด้งตัวลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงเมื่อครู่สว่างไสวขึ้นมาทันทีที่นึกถึงวีรกรรมสมัยเรียนของเพื่อนซี้คนนี้

“แกไปเอาเบอร์ฉันมาจากไหนเนี่ย”

“แม่แกไง วันก่อนเจอแม่แกที่ตลาด แม่บอกว่าแกกลับมาพักผ่อนที่บ้านแล้ว เลยให้เบอร์แกมา” ส้มจี๊ด เพื่อนซี้สมัยมัธยมอธิบายกลั้วหัวเราะ แว่วเสียงหัวเราะอย่างร่าเริงตามสไตล์สาวชาวบ้านที่จริงใจดังสวนกลับมา

“แล้วทำไมไม่ทักเฟซบุ๊กมาล่ะแก”

“แหมคุณเพื่อน... พูดเหมือนคุณเพื่อนขยันตอบแชทเนอะ ทักไปชาติกว่าละ ข้าเลยโทรเลยดีกว่า ชัวร์กว่าเยอะ”

“แหะๆ โทษทีแก ช่วงนี้งานยุ่งน่ะ” ลลินหัวเราะแก้เก้อ มือข้างที่ว่างยกขึ้นเกาแก้มเบาๆ ทั้งที่จริงๆ แล้วเธอมัวแต่อยู่ในโลกนิยายวายของตัวเอง จนลืมเช็กโลกโซเชียลไปเสียสนิท

“แล้วนี่... คืนนี้ว่างไหม?” ปลายสายเริ่มเข้าประเด็นสำคัญ น้ำเสียงดูมีความลับและเชิญชวนจนน่าสงสัย

“ไปไหนล่ะ”

“ไปเที่ยวหาอะไรดื่มกัน มีผับเปิดใหม่แถวนี้ บรรยากาศดีมาก แกกลับมาทั้งทีต้องฉลองหน่อย”

“ได้ดิ! กี่โมงล่ะ” ลลินตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิด เพราะความเงียบเหงาของบ้านไม้ในยามเย็นทำให้เธออยากจะสะบัดความฟุ้งซ่านทิ้งไปบ้างเหมือนกัน

“สามทุ่มเจอกันที่ร้าน ‘เฉื่อย’ ไปถูกไหม”

“ส่งโลเคชั่นมาในไลน์แล้วกันแก เดี๋ยวฉันตามไป”

“เค... แล้วเจอกันนะแก แต่งตัวสวยๆ มาล่ะ”

“เคๆ เจอกัน”ลลินวางสายพลางยิ้มกว้างออกมา นัยน์ตาคู่สวยฉายแววตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด แผนการท่องราตรีคืนนี้ทำให้เธอเริ่มรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตาเห็น ความเบื่อหน่ายจากการกักตัวอยู่แต่ในบ้านสวนมลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง

เธอกำลังจะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว มือเรียวรีบพับหน้าจอโน้ตบุ๊กคู่ใจลงอย่างรวดเร็ว ความคิดที่จะปั่นนิยายถูกพับเก็บเข้าลิ้นชักสมองไปชั่วคราว เพื่อเตรียมเนื้อเตรียมตัวสำหรับการสวมบท ‘ลลินคนสวย’ แห่งราตรีนี้

ทว่า... ความสุขมักอยู่กับเราได้ไม่นานยังไม่ทันที่ลลินจะได้ถอนหายใจทิ้งด้วยความโล่งอก โทรศัพท์ในมือที่เพิ่งวางไปเมื่อครู่ก็สั่นครืดคราดขึ้นมาอีกรอบอย่างบ้าคลั่ง ลลินชะงักฝีเท้าพลางก้มลงมองหน้าจอด้วยความหวั่นใจ และเมื่อเห็นชื่อที่โชว์เด่นหราว่า ‘ปิ่น เลขาหน้าหมวย’ นักเขียนสาวถึงกับต้องสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์

“โอ๊ยยย... ยัยปิ่น! จะมาจิกอะไรตอนนี้เนี่ย”

เธอพึมพำกับตัวเองอย่างท้อแท้ ก่อนจะจำใจกดรับสายเบอร์ที่เปรียบเสมือน 'เจ้ากรรมนายเวร' ในคราบเลขาคนสนิท

“ว่าไงจ๊ะปิ่น...” ลลินกรอกเสียงหวานหยดลงไปเพื่อหยั่งเชิง

“(ไม่ต้องมาว่าไงเลยค่ะพี่ลลิน! ปิ่นโทรมาตามต้นฉบับบทที่ 5 ค่ะ พี่หายเงียบไปสองวันแล้วนะคะ บก. เขาไลน์มาจิกปิ่นจนมือหงิกแล้วเนี่ย!)” ปลายสายรัวใส่เป็นชุดแบบไม่ต้องพักหายใจ

“โอ๊ยปิ่น... พี่กลับมาพักผ่อนนะจ๊ะ ไม่ได้มาเข้าค่ายกักกัน”

“(พักผ่อนหรือหนีงานคะ? นี่ปิ่นรู้นะว่าพี่จะแอบไปนั่งดริ้งก์กับเพื่อนแน่ๆ อย่าให้ปิ่นต้องตามไปจิกถึงสุพรรณนะคะพี่ลลิน ส่งไฟล์มาเดี๋ยวนี้เลย!)”

“จ้าๆ รู้แล้วจ้า คืนนี้พี่จะปั่นให้เสร็จเลย โอเคไหม... แค่นี้ก่อนนะ สัญญาณไม่ดีเลย ฮัลโหลๆ ปิ่น ได้ยินไหมจ๊ะ?”ลลินรีบกดวางสายหนีเลขาสาวที่กำลังจะพ่นไฟใส่เธออีกรอบ เธอสะบัดหัวไล่ความเครียดเรื่องงานทิ้งไป แล้วพับหน้าจอโน้ตบุ๊กลงอย่างรวดเร็ว

“งานก็ต้องทำ แต่ผู้ชาย... เอ๊ย! เหล้าก็ต้องจิบ คืนนี้ลลินคนสวยขอปลดปล่อยหน่อยเถอะ!”

เธอยิ้มให้ตัวเองในกระจกพลางคิดถึงชุดที่จะใส่ไปอวดสายตาชาวสุพรรณคืนนี้