เริ่มขม

เรือนโจรอี้หราน

องครักษ์" ฝ่าบาท มีข่าวรายงานมา ว่าท่าน ฮ่องเต้แห่งเฉิงฮั่นมาขอเข้าเฝ้า อีกสักพักคงถึงเขตแคว้นสิบ ขอรับ "

โจรอี้หราน" เตรียมสถานที่รอต้อนรับ ข้าจะบอกให้เฝิงเส้าเฟิงเตรียมตัว"

" ขอรับ "

เรือนเฝิงเส้าเฟิง

โจรอี้หรานนำความมาบอกให้เฝิงเส้าเฟิงเตรียมตัว และให้ภรรยาตนนั้นออกมาด้วย

เฝิงเส้าเฟิง" ข้าเข้าใจแล้วท่านพ่อ "

โจรอี้หราน" ส่วนเรื่องนี้ข้าจะให้ชงหยุนบอกภรรยาเจ้าเอง "

เฝิงเส้าเฟิง" ขอรับ "

ชงหยุนรีบนำความไปบอกซุนอี้ให้เตรียมเข้าท้องพระโรงต้อนรับฮ่องเต้แคว้นเฉิ่งฮั่น

ชงหยุน" องค์หญิง วันนี้ฮ่องเต้แห่งแคว้นเฉิงฮั่นจะมาเยือนแคว้นสิบได้ข่าวว่า ชายารอง ก็มาด้วย "

เมื่อซุนอี้ได้ยินว่า หลิวซินเนียน นางก็นึกได้ทันทีว่าสตรีนางนี้เป็นผู้ชื้อตัวนางแทนลูกสาวให้มาแต่งงงาน " นางคางคกมันมาแล้ว"

ชงหยุนหลับตาปริบๆจับใจความไม่ได้ว่าหมายความว่าเช่นไร

" องค์หญิง บ่นอะไรรึ ข้าฟังไม่รู้ความ"  ซุนอี้หันมายิ้มแล้วจับบ่าไหล่

" ข้าอยากทาปากสีแดง "

ชงหยุน" ออ ปากสีแดง แค่นั้นรึ"

ซุนอี้" สีแดงคงแรงพอ ต้องชุดสีแดงแรงฤทธิ์ เล็บก็ต้องแดง ต้องเหมือนนางร้ายในชี่รี่ ( คิดในใจ)

ซุนอี้" ข้าต้องการแต่งแบบ สีแดงสด เจ้าช่วยข้าที "

ชงหยุนพยักหน้านำชุดลายดอกสีแดงสัญลักษณ์แห่งแคว้นสิบพร้อมกำไลข้อมือหยกเขียวที่มีในหนึ่งเดียวในแคว้นสิบ ทั้งหมดนี้มีเพียงภรรยาของแคว้นสิบ เท่านั้นที่ใส่ได้นั่นก็หมายความว่าเฝิงเส้าเฟิงคือทายาทคนต่อไป

20 นาทีผ่านไป

ไม่ว่าจะกิริยาท่าทางวาจา ช่างดูดีไปเสียหมด  ใบหน้าเล็กๆเท่าฝ่ามือดูน่าทะนุถนอมดวงตาของนางกลมโตเป็นประกาย

ชงหยุน" วันนี้องค์หญิงทรงงดงามนัก ขนาดหม่อมฉันเป็นหญิงยังละเลยที่จะชายตามองไม่ได้ "

ซุนอี้" ได้เวลาออกโรง "

ชงหยุนแหงนหน้าถลึงตา ในความหมายที่ไม่เข้าใจ รีบเดินตามข้างกายไปยังท้องพระโรง

ขบวนเสด็จนำทหารมานับหมื่นนาย ขุนนางอีกหลายตำแหน่ง  โดยมีทหารแคว้นสิบ คอยคุ้มกัน อย่างรัดกลุ้ม ชาวบ้านต่างคำนับก้มหัวจนสุดทางเข้า

หน้าท้องหน้าท้องพระโรง

สิ้นสุดเสียงของเท้าม้าที่หน้าพระโรงสายตาเอียงมองนอกหน้าต่างอย่างเย่อหยิ่งก้าวเท้าซ้ายลงจากรถม้าด้วยรูปลักษณ์ที่สง่าแต่แฝงไปด้วยความอันตรายชำเลืองมองรอบกายวี่ใบพัดเบาๆแสยะยิ้มสีหน้าที่อึมครึม

หลิวซินเนียน" นี่รึแคว้นสิบ "

ถานเจี้ยนซื่อ" เก็บความเย่อหยิ่งไว้ อย่าใช้มันนัก"

หลิวซินเนียนมองถานเจี้ยนซื่ออย่างไม่พอใจ นางกัดริมฝีปากแรงๆพยายามงับอารมณ์ ยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ กำลังพยายามควบคุมปฏิกิริยา แล้วเดินตามถานเจี้ยนซื่อเข้าท้องพระโรงโดยมีขุนนาง เดินตามด้านหลัง

ในห้องท้องพระโรง

​​​​​​ถานเจี้ยนซื่อ " คำนับท่านโจรอี้หรานต้องขออภัยที่มาเยือนโดยเร่งด่วนเช่นนี้ "

โจรอี้หราน" ไม่เป็นไร ไหน ๆ ท่านก็มาแล้ว เชิญนั่งเสียเถิด"

ถานเจี้ยนซื่อ" วันนี้ที่ข้ามา ต้องขออภัยที่ส่งตัวเจ้าสาวผิดคน "

โจรอี้หราน" ไม่เป็นไร นางก็ไม่ได้โง่เง่าเสียเลย แถมยังฉลาดเสียด้วย"

ถานเจี้ยนซื่อแลมองหลิวซินเนียนด้วยความสงสัย ก่อนจะหันไปถาม โจรอี้หรานอีกครั้ง

ถานเจี้ยนซื่อ" นางเป็นแค่สาวชาวบ้านธรรมดา หากท่านอยากเปลี่ยนตัวเจ้าสาวก็ย่อมได้"

โจรอี้หราน" ข้าไม่เปลี่ยน นางผู้นี้แหละเหมาะที่จะเป็นสะใภ้ของแคว้นสิบ"

หลิวซินเนียนแปลกใจว่าเหตุใดถึงได้รับเจ้าสาวไม่มีฐานะ แถมยังดีใจด้วยซ้ำไป ด้วยความสงสัยจึงถามไปว่า

" นางผู้นี้มีอะไรดีรึ "

โจรอี้หราน" นางมีความดี เมตตา ซื่อสัตย์ ใจดี ชั่งเหมาะกับลูกชายข้า ในฐานะผู้สืบทอดแคว้นสิบคนต่อไป "

เหล่าขุนนางเฉิ่งฮั่นทั้งหลายสงสัยว่าเหตุใดฝ่าบาทจึงตรัสเช่นนี้ทั้งๆที่ลูกชายตนนั้นเป็นคนไร้สติไม่สมประกอบจะสืบทอดบัลลังก์ได้เช่นไร

โจรอี้หราน" เอาละ เงียบก่อน วันนี้ข้าจะบอกให้ทุกท่านได้รู้ ความจริงแล้ว ลูกชายข้ามิได้เสียสติ "

ขุนนางถกเถียงกัน........

️" อะไรน่ะ ไม่ได้เสียสติงั้นรึ"

️"ข้าว่าแล้วไง เรื่องนี้มิชอบมาพากล"

️" งั้นที่ชายารอง ส่งสาวชาวบ้านธรรมดาไป ก็เปล่าประโยชน์"

️ " ทรงคาดการณ์ผิดพลาดอย่างยิ่ง"

ในระหว่างนั้นซุนอี้ที่อยู่หลังห้องท้องพระโรง ได้ยินความจริงทั้งหมด จึงมองชงหยุนด้วยความเคลือบแคลงใจ

" เหตุใดต้องโกหกข้า "

ชงหยุน " การจะรับเจ้าสาวมาเป็นคู่ครองเฝิงเส้าเฟิงนั้นมันไม่ง่าย หารู้ไม่ว่า แคว้นเฉิงฮั่นจะส่ง เจ้าสาวที่รู้ว่าเจ้าบ่าวไร้สติ นั้นเป็นการทดสอบแค่ขั้นแรกเท่านั้น"

ซุนอี้เห็นเฝิงเส้าเฟิงยืนอยู่ด้านหลัง นางหันหลังด้วยสีหน้าท่าทางโกรธเกรี้ยว

" ต่อไปอย่าได้มานอนห้องของข้า ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า"

เฝิงเส้าเฟิง เข้าสู้กิริยาเย็นชาทันที ที่นางรู้ความจริง เพราะว่าตนไม่ไว้ใจหญิงผู้นี้มากเท่าไร ส่วนการกระทำที่ผ่านมานั้นคือการแสดง

ซุนอี้" เห็นข้าเป็นตัวอ่ะไรกัน ได้ทำกับข้าเช่นนี้ งั้นเราจะได้เห็นดีกัน( คิดในใจ) "

หลังจากนั้นโจรอี้หราน เรียกทั้งสองออกมา หลิวซินเนียนได้เห็นรูปลักษณ์ภายนอกของเฝิงเส้าเฟิง ชั่งรูปงาม แถมยังไม่ใช่คนไร้สติ นางจึงเสียดายยิ่งนัก เลยคิดแผนการ เสนอลูกสาวของตนให้เป็นชายารอง

หลิวซินเนียน" ฝ่าบาทไหนๆเราทั้งสองแคว้นจะพึ่งพากันด้านค้าขาย ให้ยิ่งใหญ่ หม่อมฉัน ขอเสนอให้ลูกสาว แต่งงานกับองค์ชายเฝิงเส้าเฟิงในฐานะชายารอง "

โจรอี้หรานได้ยินดังนั้นจึงตอบตกลงพร้อมให้เตรียมให้เเฝิงเส้าเฟิงเดินทางไปพร้อมกับซุนอี้และชงหยุน ไปอาศัยอยู่แคว้นเฉิงฮั่น เพื่อศึกษาการค้าขายระหว่างเมือง ไหนๆแคว้นเฉิงฮั่นก็มาถึงแคว้นสิบ โจรอี้หรานเลยจัดฉลองต้อนรับถานเจี้ยนซื่ออย่างสมศักดิ์ศรี

เรือนเฝิงเส้าเฟิง

ซุนอี้ นำข้าวของ เฝิงเส้าเฟิงออกไปให้หมด รกหูรกตานางมาก

"ซุนอี้ "เอาออกไป"

ชงหยุน" องค์หญิง ข้ารู้ว่าโกรธมาก แต่อย่าทำเช่นนี้ หากองค์ชายมาเห็นเข้าจะมีโทสะได้"

ซุนอี้" ข้าไม่สน เหตุใดข้าต้องยอมอยู่ฝ่ายเดียว"

เฝิงเส้าเฟิงได้ยินที่ซุนอี้พูดทั้งหมด เลยเดินไขว้หลังเข้ามาในห้องข่มขู่ซุนอี้อย่างเยือกเย็น

" หากเจ้าไม่พอใจ ก็เผาเตียงไปด้วยจะได้สบายตา"

ซุนอี้" ข้าไม่ทำเช่นนั้นหรอก ข้าไม่ใช่ท่าน ( นางใช้นิ้วชี้ที่หน้าอกชนกระทบไหล่แล้วเดินจากไป)

เฝิงเส้าเฟิง" บังอาจนัก " (ตนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ชิงชัง)

ขนาดชงหยุนยังแปลกใจว่าเหตุใดเฝิงเส้าเฟิงถึงได้เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ด้วยสีหน้าท่าทาง การพูด เหมือนโกรธแค้นมาเป็นสิบ ปี