อาหารเย็น

หลังจากอาบน้ำเสร็จ สายตามองดูตู้เสื้อผ้าที่ตนจะเลือกใส่ จับแล้วจับอีกไม่รู้ว่าจะใส่ยังไงให้เข้ากัน ซุนอี้ เลยเรียกหา ชงหยุนให้มาแต่งตัวให้

ซุนอี้" ชงหยุน เจ้าช่วยมาหาข้าที"

ชงหนุน" ท่านหญิงมีอะไรรึ " (ซุนอี้ยืนมองชุดที่ตนนั้นวางกระจัดกระจาย ชงหยุนก็เข้าใจทันที )

ซุนอี้" ข้าแต่งตัวไม่เก่ง เจ้าช่วยข้าได้หรือไม่"

ชงหยุน" ได้เพคะ "  (ซุนอี้ถอนหายใจโล่งอกไปที )

30 นาที ผ่านไป

แต่งตัวเสร็จแล้ว จู่ๆท้องก็ร้องดังขึ้นซุนอี้มองหน้า ชงหนุนยิ้มอุบอิบมองท้องของตนพร้อมมือลูบท้องไปพลางๆ

ชงหยุน" ตั้งแต่มาท่านยังไม่ได้ทานอะไรเลย ข้าจะไปเตรียมอาหารมาให้ท่าน "

ซุนอี้" ขอบใจเจ้า"

ซุนอี้" จากลูกสาวมาเฟียต้องกลายมาเป็นองค์หญิง เรื่องแบบนี้มันช่างหน้าเหลือเชื่อ (คิดในใจ)

กลิ่นอาหารโชยมาแต่ในครัวหอมจนท้องร้องอีกครั้ง กลืนน้ำลายรอไปหลายที ในที่สุดก็มาแล้ว

ชงหยุน" มาแล้วเพค่ะ "

ซุนอี้" โห้ น่ากินมาก เจ้ามานั่งทานข้าวเป็นเพื่อนข้าก่อนอย่าเพิ่งรีบไป"

ชงหยุน" ไม่หรอกเพ่ค่ะ หม่อมฉันเป็นแค่บ่าวไม่ควรนั่งร่วมโต๊ะทานอาหารกับเจ้านาย"

ซุนอี้ลุกยืนเดินเข้าหาชงหยุนดึงแขนนางมานั่งโต๊ะพร้อมตักข้าวให้นาง จนชงหยุน คิดในใจว่า "แม่นางผู้นี้ช่างจิตใจดี ข้าไม่เคยเจอเช่นมาก่อน"

ซุนอี้" เจ้ากินสิ มัวรออ่ะไรอยู่"

ชงหยุน " เพคะ"

อาหารใกล้จะหมดแล้ว ชงหยุนอึ่งหนักว่าอาหารพวกนี้เข้าไปอยู่ในท้องได้ขนาดนี้เชียว

ชงหยุน" องค์หญิงท่านกินเก่งมาก จะหมดแล้ว "

ซุนอี้" ข้าหิวมาก "( นางตอบชงหยุน ไปพรางๆ ในขณะที่เคี้ยวข้าวในอุงแก้มป่องๆ)

เรือนโจรอี้หราน เวลา 18:30

มือหนาๆหยาบๆเริ่มขยับมาจับที่ศีรษะตนเอง พร้อมเสียงร้อง " โอ๊ย! เจ็บหัว"

ซุนอี้" เจ้าฟื้นแล้ว "

เฝิงเส้าเฟิง" เมีย ข้าเป็นอะไรไป "

ซุนอี้" ออ เจ้าวิ่งซน เลยชนเสาเรือน "

เฝิงเส้าเฟิง" เจ้าเสาไม่รักดี กล้าทำข้า"

ซุนอี้ฟังแล้วเหมือนถูกโดนตำหนิเป็นนัยๆ นางมองที่แผลบนหน้าผาก ค่อยๆขยับตัวเข้าไปใกล้ชิดเฝิงเส้าเฟิง ให้เห็นรอยแผลใกล้ๆ " แผลเจ้าก็ไม่ลึกมาก " ในขณะนั้นมือทั้งสองข้างคว้าเอวเข้ามาแนบชิดลำตัวอย่างกะทันหัน " เมียข้าขอกอดเจ้าหน่อย " ซุนอี้พยายามผลักตัวออกแต่แรง บุรุษนั้นช่างเยอะเหลือเกิน

ซุนอี้" ได้ๆ แต่อีกประเดี๋ยวต้องไปทานอาหารเย็นที่เรือนท่านพ่อ "

เฝิงเส้าเฟิง" ตัวเจ้านุ่มๆ ข้าอยากนอนกอดเมียเช่นนี้ทั้งคืน"

ซุนอี้ " เจ้าอย่าซนนัก ไม่เช่นนั้นข้าไม่ให้นอนด้วย"

เฝิงเส้าเฟิง" ไม่ๆ" (ตนใช้สายตาออดอ้อนเมียตัวเอง)

ซุนอี้" งั้นก็อย่าซน เข้าใจหรือไม่ "

เฝิงเส้าเฟิงพยักหน้าพร้อมเอาศีรษะแนบหน้าอก อย่างรัดแน่น จนซุนอี้ทำตัวไม่ถูกท่าทางลุกลี้ลุกลน ทำสีหน้าประหม่าอยู่เล็กน้อย เพราะไม่เคยมีชายใดโดนตัวนางในยุคที่นางจากมา

ซุนอี้" เฝิงเส้าเฟิง ได้เวลาไปทานอาหารเย็นแล้ว "

เฝิงเส้าเฟิง"ข้ากอดเจ้ายังไม่นานเลย "

ซุนอี้" ลุกขึ้น แล้วปล่อยก่อน "

เฝิงเส้าเฟิง " ก็ได้ ข้าปล่อยก็ได้"

หลังจากนั้นเฝิงเส้าเฟิงก็เดินตามเมียยิกๆ เหมือนลูกตามแม่ อยู่ด้านหลัง

โจรอี้หราน" มาแล้วรึ ข้าเตรียมอาหารอร่อยไวเผื่อเจ้า มากเลยเชียว"

ซุนอี้" คำนับท่านพ่อ เพคะ "

โจรอี้หราน "เฝิงเส้าเฟิง ช่วงนี้เจ้าดูติดภรรยานะ "

เฝิงเส้าเฟิง" ติดภรรยา คืออะไร ข้าไม่เข้าใจ "

เฝิงเส้าเฟิงเขย่าเเขนเมียยกใหญ่ โจรอี้หรานต้องศิโรราบ นั่งหันหลังชั่วครู่เพื่อหัวเราะเบาๆจนหน้าแดง จากนั้นก็หันกลับมาทำหน้านิ่งเช่นเดิม

ซุนอี้" มา!เถิด เจ้าหยุดซนได้แล้ว "

เฝิงเส้าเฟิงนั่งนิ่งเขี่ยอาหารไม่ยอมกินแต่ตักให้เมียไม่หยุดหย่อน

ซุนอี้" เหตุใดเจ้าไม่กินข้าว ไม่หิวรึ"

เฝิงเส้าเฟิง" เมีย ข้าอยากให้เมียป้อน"

ซุนอี้ขยับเข้าไปนั่งใกล้ ๆ ตักข้าวและอาหารป้อนเข้าปากอย่างใจเย็นไม่ชักสีหน้ารังเกียจใดๆ....โจรอี้หรานมองนางด้วยสายตาที่เอ็นดู....นางกำนัลที่ยืนเฝ้ายังแอบยิ้มกันหมด

เฝิงเส้าเฟิง" นางผู้นี้ไม่รังเกียจข้าเลยรึ จิตใจเจ้าชั่งดียิ่งนัก ไม่ได้! ต้องดูไปนานๆ (คิดในใจ) เฝิงเส้าเฟิงกินไปมองหน้านางไปพรางๆ ไม่มีปริปากบ่นคำพูดใดออกมาจน ซุนอี้ทักท้วง

ซุนอี้"  ข้าชอบนะ เวลาเจ้ากินข้าวแล้วเงียบปาก"

เฝิงเส้าเฟิง" ข้าชอบที่เมีย ป้อนข้าวให้"

21:00 เรือนเฝิงเส้าเฟิง

นี่ก็เริ่มดึกมากแล้ว ต้องเปลี่ยนชุดออก ใส่เป็นชุดนอนแทน เสื้อผ้าถูกปลดออกทีละน้อยเผยให้เห็นแผ่นหลังขาวๆ ขาเรียวๆ จนสายตาที่ซ่อนเร้นแอบมองนั้น กลืนน้ำลายไปหลายที....หัวใจเต้นแรงมากจนอยากจะพุ่งตัวเข้าไปหา แต่ทำไม่ได้ต้องอดกลั้นไว้เลยหลีกเลี่ยงออกจากเรือน ไปยืนมองพระจันทร์ อยู่หน้าเรือนชั้นบน

เฝิงเส้าเฟิง" นี่ข้าเป็นอะไรไป ทำไม่รู้สึกเช่นนี้ ไม่ๆๆๆ หยุดคิดเสียที "

ซุนอี้เดินมาหาเฝิงเส้าเฟิงรำเรียกให้มานอน ตนจึงรีบไปทันที " เมีย ข้ามาแล้ว คืนนี้ข้าอยากนอนกอดเมีย"

ซุนอี้" ได้ นอนเถิด " (ซุนอี้ ไม่คิดมากเพราะคิดว่าเฝิงเส้าเฟิงเป็นแค่คนไร้สติ มีความคิดเท่าเด็ก3 ขวบ จึงไม่คิดถือสาอะไร)

ในระหว่างนั้นนางก็นอนหันหลังพร้อมมีแขนที่กอดเอวไว้อยู่ด้านหลัง นางก็คิดถึงเรื่องที่ผ่านมาหลายอย่างในยุคของตน ที่เต็มไปด้วยความกดดัน ต้องมีบอดี้การ์ดคอยคุ้มกันตลอดไม่มีความเป็นอิสระ ในทุกวันๆ ทุกเสี้ยววินาทีเธอต้องระวังตัวมาก เกิดเป็นลูกสาวมาเฟีย มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด.