ตอนที่ 3

ชาลิสาเองไม่ได้ใช้ชีวิตแตกต่างจากพนักงานออฟฟิสคนอื่น ๆ เลย เธอไม่ซื้อรถยนต์เป็นของตัวเอง เพราะคิดว่ามันจะสร้างรายจ่ายให้เธอมากกว่ารายรับ เลยเลือกใช้บริการรถโดยสารเหมือนคนอื่น ๆ เธอยืนรอรถเมล์ที่จะมาเทียบท่าอยู่ไม่นาน เนื่องจากเธอเดินเล่นแถบนี้จนเลยช่วงเวลาที่คนเบียดกันขึ้นรถไปแล้ว จึงค่อยเดินทางกลับ

(เยี่ยมเลย วันนี้ได้ที่นั่งด้วยแฮะ) พอขึ้นไปบนรถเมล์เธอก็ยิ้มออกมาจาง ๆ เพราะรถค่อนข้างว่างพอให้เธอจับจองที่นั่งติดหน้าต่าง ที่เป็นที่นั่งเดี่ยวได้อย่างสบาย ๆ เนื่องจากตั้งใจจะอ่านนิยายที่อ่านค้างเอาไว้เสียหน่อย การได้ที่นั่งเดี่ยวติดหน้าต่างเลยเป็นสิ่งที่สร้างความพอใจให้หญิงสาวไม่น้อยทีเดียว เมื่อหย่นตัวลงนั่งได้ เธอก็หยิบนิยายมาเปิดอ่านต่อทันที

รถเมล์เคลื่อนไปบนท้องถนนเหมือนเช่นทุกวัน มีหยุดบ้าง เร่งความเร็วบ้าง แต่วันนี้ระหว่างที่นั่งไปได้เกือบ 20 นาที ชาลิสาก็เริ่มรู้สึกมึนหัว เธอเงยหน้ามองตรงไปด้านหน้าเพื่อหันเหสายตาออกจากตัวอักษรที่กำลังทำให้เธอเมารถ

(ทำไมวันนี้คนขับเหยียบคันเร่งซะเต็มที่เลยล่ะ) ชาลิสาได้แต่คิดในใจ

“ครึกๆ เพี้ยวววว” เสียงรถโคลงเคลงอย่างรุนแรงทำให้ชาลิสาตื่นตกใจ เสียงกรีดร้องของผู้ร่วมชะตากรรมบนรถคันนี้กรีดร้องออกมาแทบจะพร้อมกัน ชาลิสาหลับตาปิดการรับรู้ต่อภาพตรงหน้า แล้วกอดกระเป๋าของเธอที่ด้านในมีถุงของขวัญเอาไว้จนแน่น

(ไม่นะ ฉันเพิ่งทำประกันอุบัติเหตุไปเอง) ชาลิสาคิดในใจ ระหว่างที่ร่างของเธอกำลังโคลงไปตามแรงเหวี่ยงของรถ (เอาไงดีนะ ฉันจะได้เงินค่ารักษากับค่าห้องรึเปล่านะ) หญิงสาวยังเป็นห่วงเรื่องเงินไม่หาย ทว่าความคิดสุดท้ายยังไม่ทันจะผุดขึ้นมา เธอก็ไม่รับรู้อะไรอีกนอกจากความมืดมิดที่ครอบคลุมสมองของเธอแทบจะในทันที