พันะะรักที่คุณไม่ต้องการ

ตอนที่ 1

สิ่งที่ไม่ได้ตั้งใจให้เกิด

งานเลี้ยงฉลองจบลง ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกลับบ้าน แต่ภายในห้องนอนกว้าง ชายหญิงคู่หนึ่งนอกอดก่ายอยู่บนเตียง ร่างกายทั้งสองแนบชิด ลมหายใจร้อนเป่ารดใบหน้า เสียงลมหายใจของทั้งคู่ดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ

เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ดังขึ้นไม่หยุด อารยาค่อยๆขยับตัวอย่างเชื่องช้า ดวงตาของเธอหนักอึ้ง เช่นเดียวกับศีรษะ ร่างกายของเธอรู้สึกปวดร้าว คล้ายกับว่าเพิ่งผ่านการออกกำลังกายอย่างหนักหน่วง

หญิงสาวพลิกตัวเล็กน้อย เธอชะงักเมื่อลืมตาขึ้นมาและสายตาสบเข้ากับผู้ชายที่นอนอยู่ข้างๆ

“คุณปอนด์”

หัวใจของเธอเต้นแรง รีบดึงผ้าห่มคลุมร่างกายคล้ายกับว่าต้องการซ่อนมันไว้ภายใต้ผ้าผืนหนา ภาพความทรงจำเมื่อคืนเลือนลางมาก แต่เธอก็พอจำได้ว่าเมื่อคืนเธอเมามากแค่ไหน เพราะถูกเพื่อนๆคะยั้นคะยอให้ดื่ม เธอไม่อยากขัดความสนุก จึงดื่มไปหลายแก้วทั้งๆที่ตัวเองนั้นคออ่อน

เธอจำได้ดีว่าหลังจากที่เริ่มเมา ก็ออกไปเต้นกับเพื่อนๆ ครั้งสุดท้ายเธอสบสายตากับปฏิพัทธ์ที่กำลังนั่งมองอยู่ ก่อนที่ภาพจะตัดมาบนเตียง แต่ในเวลานั้นความรู้สึกของเธอมันยากที่จะยับยั้งแล้ว

อารยาพยายามที่จะลงจากเตียง แต่ไม่ได้มีแค่เธอที่อยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ผ้าห่มผืนนี้ยังคงร่างกายท่อนล่างของชายหนุ่มเอาไว้ด้วย

ปฏิพัทธ์คงรู้สึกถึงการเคลื่อนไหว เขาลืมตาขึ้นช้าๆ หรี่ลงเล็กน้อยเมื่อแสงแยงตา ร่างสูงหยัดตัวลุกขึ้น ก่อนที่เขาจะกระพริบตา 2-3 ครั้งและจับจ้องไปยังร่างบางที่มีสีหน้าตื่นตระหนก

“อารยา”

ความเงียบปกคลุมในห้องอยู่พักใหญ่ อารยาก้มหน้าไม่กล้าสบตา รู้สึกอับอายมากกับสิ่งที่เกิดขึ้น

“นี่มันอะไร แล้วคุณมาอยู่ในห้องผมได้ยังไง”

ชายหนุ่มทำร้ายความเงียบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่ หญิงสาวสัมผัสได้

อารยากำมือแน่น หัวใจสั่นไหว เธอเม้มปากเพราะไม่รู้จะตอบเขายังไงดี

“ตอบสิ คุณจะเงียบแบบนี้อีกนานไหม”

เสียงของชายหนุ่มเริ่มแข็งขึ้น หญิงสาวยังคงเงียบ เธอรู้สึกอายจนหน้าชาไปหมด ยิ่งได้ยินน้ำเสียงหงุดหงิดของเขาเธอยิ่งไม่กล้าสบตามอง

อารยาไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอไม่กล้าขยับตัวด้วยซ้ำ

ปฏิพัทธ์ถอนหายใจ แม้ว่าเขาจะพยายามถามหญิงสาวมากแค่ไหนแต่เธอก็ไม่ยอมตอบ

“ไปแต่งตัวซะ”

ชายหนุ่มเอ่ย ทำให้หญิงสาวเริ่มขยับตัว เธอดึงผ้าห่มไปจนหมด ก่อนพันร่างกายเอาไว้และค่อยๆก้มเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจาย

ปฏิพัทธ์มองตาม หลังจากที่หญิงสาวเข้าห้องน้ำไปแล้วเขาก็ขยี้ผมด้วยความรู้สึกหงุดหงิด

ชายหนุ่มแทบจำอะไรไม่ได้ เขาจำได้แค่ว่าเขากำลังนั่งมองเธอเต้นอยู่กับเพื่อนๆ แล้วหลังจากนั้นทุกอย่างก็เลือนลางไปหมด

เมื่อคืนเป็นงานเลี้ยงฉลองที่พี่ชายของเขากลับมาจากต่างประเทศ ครอบครัวของอารยาก็มาร่วมงานด้วย แต่พ่อแม่ของเธอได้ขอตัวกลับไปก่อน ส่วนอารยายังคงอยู่สังสรรค์เพราะเธอสนิทสนมกับพี่ชายของเขาเป็นพิเศษ

ปฏิพัทธ์คิดว่าทั้งสองอาจจะแอบชอบกันอยู่ เพราะฉะนั้นเมื่อเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นจึงทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดมาก

ชายหนุ่มลุกจากเตียง ดึงลิ้นชักออก หยิบโทรศัพท์เพื่อดูเวลา หลังจากนั้นเขาก็ดันลิ้นชักปิดเสียงดัง ทำให้อารยาที่อยู่ในห้องน้ำสะดุ้งด้วยความตกใจ

หญิงสาวเริ่มหายใจติดขัด หัวใจเต้นแรง เธอข่มตาลงเพื่อระงับความรู้สึกกังวล

หลังแต่งตัวเสร็จอารยาก็เดินออกมา ปฏิพัทธ์ไม่อยู่ในห้องแล้ว แต่เธอก็ยังไม่กล้าก้าวขาออกไป บ้านหลังนี้มีคนอาศัยอยู่มากมาย ทั้งพ่อแม่ของเขา ทั้งพี่ชายและน้องสาวของเขา ทั้งยังมีคุณย่าของเขาด้วย ถึงจะอยู่คนละฟาก แต่หากเธอออกไปตอนนี้ยังไงก็ต้องเผชิญหน้ากับทุกคนอยู่ดี

หญิงสาวเดินไปเดินมา เธอรู้สึกกังวลใจมาก ไม่รู้จะสู้หน้าทุกคนยังไง

เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ในขณะที่หญิงสาวยังคิดไม่ตก เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น อารยารีบมองหาต้นตอของเสียง ก่อนก้มลงไปใต้เตียงและเห็นว่าโทรศัพท์รวมทั้งกระเป๋าของเธอกระเด็นไปตกอยู่บนพื้น

เมื่อเห็นว่าคนที่โทรมาคือแม่ ใบหน้าของเธอก็ซีดลง

“ค่ะแม่”

“ลูกอยู่ที่ไหน ทำไมเมื่อคืนถึงไม่กลับบ้าน แม่โทรไปตั้งหลายสายแล้วทำไมถึงไม่รับล่ะลูก รู้ไหมว่าแม่เป็นห่วงมากแค่ไหน”

“พอดีว่าแอนไปนอนค้างบ้านเพื่อนค่ะ ขอโทษนะคะที่ไม่ได้บอกก่อน”

ปกติเธอไม่ใช่คนที่ชอบไปนอนค้างที่ไหน เธอค่อนข้างติดบ้านและมักจะอยู่กับพ่อแม่เสมอ ฉะนั้นการที่เธอหายไปแบบนี้จึงทำให้พ่อกับแม่เป็นห่วงมากจนนอนไม่หลับ

“ทีหลังจะไปไหนมาไหนก็บอกแม่ก่อนนะ แม่จะได้รู้”

“ขอโทษค่ะแม่ เมื่อคืนเมามากไปหน่อยก็เลยไม่ได้บอก”

“ดีแล้วที่ลูกไม่เป็นอะไร เอาเป็นว่าเดี๋ยวแม่ไปนอนก่อนนะ เมื่อคืนแม่กังวลจนนอนไม่หลับเลย”

หญิงสาวรู้สึกผิดมากที่ทำให้พ่อกับแม่นอนไม่หลับเพราะกังวลใจเรื่องของเธอ หลังจากวางสายอารยาก็ลุกขึ้น เก็บของใส่กระเป๋า มองหารองเท้า ก่อนเห็นว่ารองเท้าของเธอกระเด็นไปอยู่ใต้ชั้นวางโทรทัศน์และในขณะที่หญิงสาวกำลังก้มเก็บของ เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น เธอหันหลังกลับไปมอง สบสายตาเข้ากับปาริฉัตร น้องสาวของปฏิพัทธ์

“พี่แอน เข้ามาทำอะไรในห้องพี่ปอนด์คะ”

ปาริฉัตรเอ่ยถามด้วยความสงสัย แต่เมื่อเธอมองไปที่เตียงและมองไปรอบๆก็เริ่มเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน อารยาได้แต่ก้มหน้า รู้สึกอับอายที่มีคนรู้เรื่องนี้

“เอ่อ…”

ปาริฉัตรพูดไม่ออก เธอหันมองไปด้านหลังก่อนที่ผู้เป็นแม่จะเดินเข้ามา หญิงวัยกลางคนเองก็รู้สึกแปลกใจเมื่อเห็นอารยาอยู่ในห้องของลูกชาย

“หนูแอน ทำไมถึงมาอยู่ในห้องของตาปอนด์”

อารยาถอนหายใจ เดิมทีตั้งใจจะไปจากที่นี่เงียบๆไม่ให้ใครรู้ แต่ตอนนี้คงสายไปแล้ว